Μ. Βαρβιτσιώτης: «Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επένδυσε στον φθηνό λαϊκισμό και στην άκρατη παροχολογία»

Κύριε Βαρ­βι­τσιώτη, θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε από το καυτό ζήτημα που απα­σχο­λεί τα νησιά μας και είναι φυσικά το μετα­να­στευ­τικό. Από την ημέρα ανά­λη­ψης των καθη­κό­ντων της κυβέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η αντι­με­τώ­πιση του ζητή­μα­τος φάνηκε ότι δεν βελ­τιώ­θηκε καθόλου. Θα ήθελα το σχόλιό σας, και βεβαίως, τι προ­τεί­νει η Ν.Δ.

Ο τρόπος, με το οποίον η Κυβέρ­νηση, από την πρώτη κιόλας στιγμή, δια­χει­ρί­ζε­ται το Προ­σφυ­γικό – Μετα­να­στευ­τικό, βρίθει από τις επι­κίν­δυ­νες προ­κα­τα­λή­ψεις και τις βαθιά ριζω­μέ­νες ιδε­ο­λη­ψίες της.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι δικοί της αδέξιοι χει­ρι­σμοί κατέ­στη­σαν τα σύνορα της χώρας μας ανοιχτά και προ­σπε­λά­σιμα, με απο­τέ­λε­σμα, μέσα σε 3 χρόνια, να περά­σουν το κατώφλι της πάνω από 1,5 εκατ. πρό­σφυ­γες και παρά­νο­μοι μετα­νά­στες, προ­ερ­χό­με­νοι από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Και, πολύ σωστά ανα­φερ­θή­κατε στο βάρος που σηκώ­νουν τα πολύ­παθα νησιά μας, καθώς, εκεί έχει επι­λέ­ξει η Κυβέρ­νηση να «απο­θη­κεύ­σει» χιλιά­δες ανθρώ­πους, χωρίς, προη­γου­μέ­νως, να έχει εξα­σφα­λί­σει γι’ αυτούς αξιο­πρε­πείς και ασφα­λείς συν­θή­κες δια­βί­ω­σης.

Οι εικόνες ντροπής, που κάνουν συχνά το γύρο του κόσμου μέσω του διε­θνούς τύπου, όχι μόνο κηλι­δώ­νουν διαρκώς την αξιο­πι­στία της μας, αλλά και εγεί­ρουν ερω­τή­ματα από Ευρω­παί­ους αξιω­μα­τού­χους για την ελλιπή αξιο­ποί­ηση της γεν­ναιό­δω­ρης χρη­μα­το­δό­τη­σης που βρί­σκε­ται στη διάθεση της χώρας.

Την ίδια ώρα, ο κ. Μου­ζά­λας, αντί να προβεί σε δρα­στικά μέτρα για τη βελ­τί­ωση των δομών φιλο­ξε­νίας, αλλά και στην υλο­ποί­ηση των εθνικών μας δεσμεύ­σεων στο πλαίσιο της Κοινής Δήλωσης με τη Τουρκία, προτιμά να επιρ­ρί­πτει ευθύνες στις τοπικές κοι­νω­νίες και να αναζητά παντού εξι­λα­στή­ρια θύματα.

Και εξα­κο­λου­θούν, αυτός και η Κυβέρ­νηση του, να εθε­λο­τυ­φλούν και να αρνού­νται να υιο­θε­τή­σουν τις προ­τά­σεις της Νέας Δημο­κρα­τίας που κατέ­θεσε ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης από τη Χίο.

Προ­τά­σεις που θα απο­κα­θι­στού­σαν νομο­τε­λειακά την ταρα­χώδη σχέση της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης των νησιών και της κεντρι­κής εξου­σίας μέσω της άμεσης και ουσια­στι­κής απο­συμ­φό­ρη­σης των hot-spots.

Που θα εναρ­μό­νι­ζαν τη χώρα με τα ευρω­παϊκά συστή­ματα επε­ξερ­γα­σίας και από­δο­σης ασύλου, εξα­σφα­λί­ζο­ντας την απλού­στευση και επι­τά­χυνση των σχε­τι­κών δια­δι­κα­σιών.

Που θα γνω­στο­ποιού­σαν προς πάσα κατεύ­θυνση πως, όχι μόνο έχουμε θαλάσ­σια σύνορα, αλλά ότι μπο­ρούμε και να τα περι­φρου­ρή­σουμε.

Πάνω απ’ όλα, προ­τά­σεις που θα έκαναν σαφές πως η Ελλάδα είναι χώρα και όχι χώρος στάθ­μευ­σης ανθρώ­πι­νων ψυχών.

Κλεί­νο­ντας τρία χρόνια αυτή η κυβέρ­νηση, έχει απο­δεί­ξει πως δεν έχει αντα­πο­κρι­θεί σε καμία από τις δεσμεύ­σεις με τις οποίες κέρδισε τις εκλογές το 2015. Μπορεί ο ελλη­νι­κός λαός να ελπίζει γρήγορα σε πολι­τική αλλαγή;

Η Κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, επέν­δυσε στον φθηνό λαϊ­κι­σμό και την άκρατη παρο­χο­λο­γία, υπνο­τί­ζο­ντας, με αυτόν τον τρόπο, τον ελλη­νικό λαό. Η μακρά παρα­μονή της στην εξουσία, ωστόσο, συνέ­βαλε απο­φα­σι­στικά στη διάλυση, της ψεύ­τι­κης ελπίδας ότι, δηλαδή, υπάρχει και άλλος δρόμος, πέρα από τον ευρω­παϊκό.

Να σας θυμίσω το πρό­γραμμα της Θεσ­σα­λο­νί­κης που έδωσε την απα­ραί­τητη ώθηση στον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να κερ­δί­σει τις εκλογές και, σήμερα, χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από πρώην μέλη του Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λίου ως «ανοησία». Σε αυτό περι­λαμ­βά­νο­νταν μια σειρά από υπο­σχέ­σεις, όπως η αύξηση του κατώ­τα­του μισθού, η μείωση των κομί­στρων των διοδίων, η προ­στα­σία της πρώτης κατοι­κίας, τις οποίες η Κυβέρ­νηση ξέχασε γρήγορα.

Αυτά, ακριβώς, τα προ­ε­κλο­γικά της ψέματα είναι που, σήμερα, την έχουν κάνει να φοβάται την λαϊκή ετυ­μη­γο­ρία.

Δεν πιστεύω, όμως, ότι οι εκλογές απο­τε­λούν ορατό ενδε­χό­μενο στο αμέσως επόμενο διά­στημα, όσο και αν η χώρα τις έχει ανάγκη. Γιατί, οι κ.κ. Τσίπρας και Καμ­μέ­νος μας έχουν απο­δεί­ξει πως θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, ώστε να μη χρεια­στεί να απο­χω­ρι­στούν την αγα­πη­μένη τους «καρέκλα».

Μιας και ανα­φερ­θή­κατε στο Σκο­πιανό, θα ήθελα την θέση της Ν.Δ. και βεβαίως, το σχόλιό σας για την στάση του κ. Τσίπρα και του κ. Καμ­μέ­νου.

H εθνική γραμμή του Βου­κου­ρε­στίου απο­τε­λεί, ακόμη και σήμερα, τον οδικό χάρτη στο ονο­μα­το­λο­γικό. Τότε, ο Κώστας Καρα­μαν­λής ενερ­γο­ποί­ησε το δικαί­ωμα βέτο που δια­τη­ρεί η χώρα, προ­κει­μέ­νου να απο­τρα­πεί η είσοδος των Σκοπίων στους ευρω­α­τλα­ντι­κούς θεσμούς, και έθεσε ως απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση την επίλυση του διμε­ρούς ζητή­μα­τος. Η Ελλάδα προ­σέρ­χε­ται, σήμερα, στο τραπέζι της δια­πραγ­μά­τευ­σης, με μια πολύ ευνοϊκή -για αυτήν- συγκυ­ρία, καθώς τα Σκόπια τελούν, πλέον, υπό την ηγεσία μιας αρκετά μετριο­πα­θούς Κυβέρ­νη­σης.

Ωστόσο, όποια λύση και αν βρεθεί πρέπει να έρθει ως «πακέτο», να μπο­ρέ­σει, δηλαδή, να εξα­λεί­ψει τις αλυ­τρω­τι­κές αιχμές που υπάρ­χουν στο Σύνταγμα, στα βιβλία ιστο­ρίας και στην κουλ­τούρα των Σκο­πια­νών, αλλά και, στη συνέ­χεια, να εγκρι­θεί από την εύθραυ­στη πλειο­ψη­φία στο εθνικό τους Κοι­νο­βού­λιο.

Από την άλλη πλευρά, έχοντας δια­τε­λέ­σει Υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών το 2009, πρέπει να σας πω ότι τα εθνικά ζητή­ματα απαι­τούν επαυ­ξη­μένη σοβα­ρό­τητα και ομο­ψυ­χία, ούτως ώστε να ενι­σχύ­ε­ται η δια­πραγ­μα­τευ­τική ικα­νό­τητα του εκά­στοτε πρω­θυ­πουρ­γού.

Αντ’ αυτού, βλέ­πουμε τον κ. Τσίπρα να κινεί­ται, μέχρι στιγμής, εν κρυπτώ, χωρίς να ενη­με­ρώ­νει τα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης, αλλά και τον κυβερ­νη­τικό του εταίρο, ο οποίος εμφα­νί­ζε­ται παντού ως όψιμος «μακε­δο­νο­μά­χος».

Και επι­λέ­γει, έτσι, να διχάσει, αντί να ενώνει, την ίδια του την Κυβέρ­νηση, τους Έλληνες πολίτες, αλλά και τους κόλπους της Εκκλη­σίας. Πρέπει, επι­τέ­λους, να αντι­λη­φθεί ότι είναι υπεύ­θυ­νος για την τύχη της χώρας και όχι του κόμ­μα­τος του.

Η κυβέρ­νηση επι­μέ­νει πως η χώρα θα βγει από το μνη­μό­νιο τον Αύγου­στο του 2018 και θα προ­χω­ρή­σουμε σε ανά­πτυξη. Πώς το σχο­λιά­ζετε;

Το «success story» της κυβέρ­νη­σης δεν βρίσκει καμία απο­λύ­τως αναφορά στους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι βλέπουν τα εισο­δή­ματα τους να συρ­ρι­κνώ­νο­νται και την απαι­σιο­δο­ξία τους για το μέλλον να μεγε­θύ­νε­ται. Άλλωστε, αυτή η Κυβέρ­νηση θέτει συνεχώς στόχους, που δεν κατορ­θώ­νει να «πιάσει». Η πολυ­πό­θητη -για τη χώρα- ανά­πτυξη καθυ­στέ­ρησε δύο ολό­κληρα χρόνια και, φέτος, κινή­θηκε σε πολύ χαμη­λό­τερα επίπεδα από τις αρχικές προ­βλέ­ψεις του οικο­νο­μι­κού επι­τε­λείου, ενώ παράλ­ληλα, τα προ­νο­μο­θε­τη­μένα, για το 2019, μέτρα που αφορούν νέους φόρους και περι­κο­πές μισθών και συντά­ξεων, δεν αφήνουν περι­θώ­ρια για χαμό­γελα.

Η χώρα μας, αυτή τη στιγμή, έχει δεσμευ­θεί εις το διη­νε­κές να υπερ­κα­λύ­πτει αιμα­τηρά πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα, αλλά, και να εκπλη­ρώ­νει μια σειρά άλλων –δυσβάσταχτων- προ­α­παι­τού­με­νων, για τα οποία η Κυβέρ­νηση εισέ­πραξε τα εύσημα των δανει­στών μας στο πρό­σφατο Eurogroup. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν έχει θεσπί­σει ούτε ένα αντί­με­τρο με ανα­πτυ­ξιακό χαρα­κτήρα, αθε­τώ­ντας, για ακόμη μια φορά, τις υπο­σχέ­σεις της.

Και δεν, έχει, ακόμα, κατορ­θώ­σει να εκμαιεύ­σει καμία γραπτή ή προ­φο­ρική δέσμευση για το χρέος, τη στιγμή που η απο­πλη­ρωμή του συν­δέ­ε­ται άρρηκτα με την παρα­μονή της Ελλάδας υπό την επι­τή­ρηση των θεσμών. Απε­να­ντίας, βλέ­πουμε συνεχώς το δημόσιο χρέος να αυξά­νε­ται και τις ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές από και προς το Δημόσιο να εκτι­νάσ­σο­νται σε δυσθε­ώ­ρητα ύψη.

Επι­πλέον, η συνεχής υπο­νό­μευση του Διοι­κητή της Τρά­πε­ζας της Ελλάδας, κ. Στουρ­νάρα και του πρώην επι­κε­φα­λής του Γρα­φείου Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της Βουλής, κ. Λιαρ­γκόβα, για τις απόψεις τους σχετικά με την υπαγωγή της χώρας στην μετα-μνημονιακή εποχή σε προ­λη­πτική γραμμή στή­ρι­ξης, απο­δει­κνύει ότι ο κ. Τσίπρας και ο κ. Καμ­μέ­νος στήνουν ένα προ­ε­κλο­γικό παρα­μύθι που δεν τους «βγαίνει».

Πώς βλέπετε το καθε­στώς της ανομίας που κυριαρ­χεί στην Αθήνα; Ο κάθε Ρου­βί­κω­νας κυκλο­φο­ρεί ανε­νό­χλη­τος και κάνει ό,τι θέλει. Κάποτε πρέπει να γίνει κάτι.

Η σταθερή ανοχή της Κυβέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στο καθε­στώς ανομίας που επι­κρα­τεί στην Αθήνα, δημιουρ­γεί σοβα­ρούς κιν­δύ­νους για την ασφά­λεια των πολιτών και ενσπεί­ρει τον φόβο στην καθη­με­ρι­νό­τητα τους.

Ανήκω και εγώ σε αυτούς που δια­τη­ρούν το χώρο εργα­σίας τους στο κέντρο της πρω­τεύ­ου­σας και δια­πι­στώνω ιδίοις όμμασι την υπο­χώ­ρηση του κράτους σε ρόλο απλού παρα­τη­ρητή. Τα Εξάρ­χεια, σήμερα, απο­τε­λούν άβατο, προ­πά­ντων για την ελλη­νική αστυ­νο­μία, αλλά ακόμα και για απλούς πολίτες. Η Κυβέρ­νηση, καθη­με­ρινά, απο­δει­κνύει ότι αδυ­να­τεί να συγκρου­στεί με τις κάθε λογής συλ­λο­γι­κό­τη­τες και τους διά­φο­ρους αντιε­ξου­σια­στι­κούς κύκλους, καθώς αυτοί απαρ­τί­ζο­νται από τα φυσικά και ιδε­ο­λο­γικά της «παιδιά».

Το τέλος αυτών, ακριβώς, των αιμο­μι­κτι­κών δεσμών ανάμεσα σε συγκε­κρι­μένα παρά­κε­ντρα εξου­σίας και την κυβέρ­νηση, θα έρθει με την πολι­τική αλλαγή στον τόπο.

Γιατί, η Κυβέρ­νηση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη θα έρθει με σαφή εντολή να «σπάσει» τους θύλακες ανομίας που απο­τε­λούν διαρκή απειλή για την έννομη τάξη και τραυ­μα­τί­ζουν το αίσθημα ασφά­λειας της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας. Να δώσει προ­τε­ραιό­τητα στην απο­κα­τά­σταση του κράτους δικαίου. Να «καθα­ρί­σει» τα Εξάρ­χεια. Και να εξα­σφα­λί­σει ότι οι Έλληνες πολίτες θα μπορούν, επι­τέ­λους, να κυκλο­φο­ρούν, χωρίς να ρισκά­ρουν την σωμα­τική τους ακε­ραιό­τητα, σε όλα τα σημεία της πόλης.