Μίκης Θεοδωράκης: Οι κρυμμένες αλήθειες για το Σκοπιανό επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη

Απα­ντώ­ντας σε άρθρο του ανα­πλη­ρωτή Υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών, Γιώργου Κατρού­γκα­λου, με τίτλο «Λύτρωση από τον Αλυ­τρω­τι­σμό», ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης απο­κα­λύ­πτει στα «Νέα» άγνω­στες πτυχές της συζή­τη­σης που έγινε την εποχή της δια­κυ­βέρ­νη­σης Μητσο­τάκη για το Σκο­πιανό.

Δια­βά­στε το άρθρο του Μίκη Θεο­δω­ράκη:

«Ο κ. Κατρού­γκα­λος στο άρθρο του ανα­φέ­ρε­ται σε έναν «έντιμο» συμ­βι­βα­σμό σχετικά με το όνομα «Μακε­δο­νία». Θα απο­δείξω ότι υπάρ­χουν περι­πτώ­σεις που δεν επι­δέ­χο­νται συμ­βι­βα­σμούς, όπως είναι η παρα­χά­ραξη της Ιστο­ρίας που θίγει τα κυριαρ­χικά μας δικαιώ­ματα. Δηλαδή θέματα Αρχών και Εθνικού συμ­φέ­ρο­ντος. Ιδιαί­τερα όταν μπορούν να οδη­γή­σουν στην απώλεια μέρους της εθνικής μας ακε­ραιό­τη­τας.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να απα­ντήσω στο επι­χεί­ρημα ότι τα Σκόπια είναι μια μικρή χώρα και επο­μέ­νως δεν υπάρχει λόγος ανη­συ­χίας. Πράγ­ματι, είναι μικρή χώρα. Όταν όμως πίσω από τα Σκόπια κρύ­βε­ται κάποια μεγάλη διεθνής δύναμη, τότε οι ισορ­ρο­πίες ανα­τρέ­πο­νται. Και ο νοών νοείτω…

Άλλωστε και μόνο το γεγονός ότι οι Σκο­πια­νοί συμπε­ρι­φέ­ρο­νται απέ­να­ντί μας με έναν τόσο θρασύ και εχθρικό τρόπο, απο­δει­κνύει ότι γνω­ρί­ζουν ότι υπο­στη­ρί­ζο­νται από διε­θνείς δυνά­μεις φιλικές λόγω της γενι­κό­τε­ρης πολι­τι­κής τους στον χώρο των Βαλ­κα­νίων. Εξάλλου οι ανα­μνή­σεις από την εποχή της διά­λυ­σης της Γιου­γκο­σλαυίας είναι νωπές.

Το γεγονός ότι πολλές χώρες έχουν δεχθεί την ονο­μα­σία «Μακε­δο­νία» για τα Σκόπια-Βαρδάρη, όπως είναι το πραγ­μα­τικό τους όνομα, απο­δει­κνύει ότι γι αυτές τις χώρες δεν έχει σημασία η αλήθεια αλλά οι διά­φο­ρες σκο­πι­μό­τη­τες. Όπως λ.χ. η Ρωσία και όσοι την ακο­λου­θούν, γιατί οι Σκο­πια­νοί είναι Σλαύοι. Οι Τούρκοι και οι Άραβες, γιατί είναι μου­σουλ­μά­νοι. Και οι ΗΠΑ και τα κράτη του ΝΑΤΟ, γιατί έτσι εξυ­πη­ρε­τού­νται τα σχέδιά τους στα Βαλ­κά­νια. Στο βάθος δεν μπορεί να μη γνω­ρί­ζουν ότι γελοιο­ποιού­νται συνυ­πο­γρά­φο­ντας την κωμι­κο­τρα­γική πρω­το­βου­λία του Τίτο και των Σκο­πια­νών να βαπτι­σθούν από Σλαύοι Μακεδόνες- από­γο­νοι του Μεγάλου Αλε­ξάν­δρου παρα­βλέ­πο­ντας το χάσμα των χιλίων ετών που χωρίζει την κάθοδό τους στα Βαλ­κά­νια το 700 μ.Χ. από τους Έλληνες Μακε­δό­νες των 300 και πλέον ετών προ Χριστού. Κωμικό, γιατί κανείς δεν μπορεί να αλλάξει την Ιστορία και τραγικό για την τραυ­μα­τι­σμένη Ελλάδα λόγω των θυσιών της στην πάλη κατά του χιτλε­ρι­σμού και του εμφυ­λίου πολέμου που ακο­λού­θησε και που μας οδήγησε στα όρια μιας εθνικής κατα­στρο­φής.

Για τους λόγους αυτούς η Ελλάδα δεν αντέ­δρασε εγκαί­ρως όταν ο Τίτο απο­φά­σισε να δώσει το όνομα «Μακε­δο­νία» σε μία επαρχία της Γιου­γκο­σλαυίας εντελώς αυθαί­ρετα, εκμε­ταλ­λευό­με­νος την τραγική μας θέση.

Θα ανα­φερθώ στο παρά­δειγμα της Δυτικής Γερ­μα­νίας, η οποία έμεινε ως το τέλος ακλό­νητη στην απόφασή της να μην ανα­γνω­ρί­σει την Ανα­το­λική Γερ­μα­νία τη στιγμή που δεκάδες χώρες είχαν συνάψει μαζί της διπλω­μα­τι­κές σχέσεις. Με ποιο επι­χεί­ρημα; Το ότι θεω­ρού­σαν πως δεν μπορεί η αποδοχή από τους άλλους να παρα­χα­ρά­ξει τελε­σί­δικα την Ιστορία, αλλά μονάχα η δικής τους ψήφος. Και στο τέλος δικαιώ­θη­καν! Το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε κι εμείς γνω­ρί­ζο­ντας ότι η παρα­χά­ραξη της Ιστο­ρίας σε σχέση με το όνομα της Μακε­δο­νίας δεν μπορεί να θεω­ρη­θεί ως τετε­λε­σμένο γεγονός παρά μονάχα με τη δική μας ψήφο.

Και τώρα περνώ στις κρυμ­μέ­νες αλή­θειες της εποχής της δια­κυ­βέρ­νη­σης Μητσο­τάκη στη δεκα­ε­τία του 1990:

Το θέμα των Σκοπίων ανέκυψε τον Νοέμ­βριο του ’91. Επειδή τα Σκόπια είχαν δρα­στη­ριο­ποι­η­θεί με το Σύνταγμα και με την προ­πα­γάνδα την οποία έκαναν, απο­φά­σισε η κυβέρ­νηση να φέρει το θέμα στο Υπουρ­γικό Συμ­βού­λιο. Ο Σαμαράς ήδη ευρί­σκετο στις Βρυ­ξέλ­λες στο Συμ­βού­λιο Υπουρ­γών. Ήταν Παρα­σκευή αυτή η κρίσιμη συνά­ντηση. Έρχεται λοιπόν στην ημε­ρή­σια διάταξη το θέμα των Σκοπίων. Με εισή­γηση φυσικά του προ­έ­δρου της κυβέρ­νη­σης, του κ. Μητσο­τάκη.

Την προη­γου­μένη τον επι­σκέ­φθηκα στο γραφείο του, στου Μαξίμου, και του είπα ότι «χαί­ρο­μαι που θα συζη­τη­θεί το πρό­βλημα αυτό, γιατί είναι ένα πρό­βλημα για το οποίο εσείς οι Έλληνες πολι­τι­κοί θα πρέπει να ντρέ­πε­στε διότι αφήσατε από το 1944 να αιω­ρεί­ται το όνομα Μακε­δο­νία, έστω και στα πλαίσια της Γιου­γκο­σλαυίας». Του διε­μή­νυσα, λοιπόν, ότι ήρθε η στιγμή της εθνικής απο­κα­τά­στα­σης.

«Αύριο στο Υπουρ­γικό Συμ­βού­λιο να θέσεις για πρώτη φορά το θέμα του ονό­μα­τος. Διότι αν δεν τον θέσεις, θα απο­κα­λύψω γράμ­ματα και μπρο­σού­ρες που μιλάνε για Μεγάλη Μακε­δο­νία». Μου λέει, «μην το συζητάς, εάν το κάνουμε θα απο­μο­νω­θούμε εντελώς». «Υπάρχει», προ­σέ­θεσα, « και ένας άλλος λόγος πιο σοβαρός ακόμα. Ότι αυτή τη στιγμή που πηγαί­νουμε σε εθνική διάλυση, το εθνικό κύτταρο δεν λει­τουρ­γεί. Όλα δια­λύ­ο­νται καθη­με­ρινά. Αυτός είναι ένας στόχος που μπορεί να συσπει­ρώ­σει σήμερα. Σ’ όλη αυτή την πολι­τική που ασκεί­ται στον λαϊ­κι­σμό, ας προ­τά­ξουμε και ένα ιδανικό μπροστά, να συσπει­ρω­θούμε όλοι μαζί».

Μου απά­ντησε «αυτή την ατιμία δεν πρό­κει­ται να την κάνω ποτέ στον ελλη­νικό λαό. Είναι κάτι που δεν το πιστεύω. Θα μας απο­μο­νώ­σει. Και σε παρα­καλώ πολύ, αύριο στο Υπουρ­γικό Συμ­βού­λιο να μην επι­μεί­νεις. Άσε να κάνω την εισή­γηση και σε παρα­καλώ πολύ να μη θέσεις τέτοιο θέμα. Γιατί το θεωρώ ανώριμο και δεν προ­χω­ρεί».

Την επομένη στο Υπουρ­γικό Συμ­βού­λιο είδε ότι ήμουν συνο­φρυω­μέ­νος και είχα απο­φα­σί­σει να μιλήσω. Είπε ότι σήμερα θα απο­φα­σί­σουμε για τις οδηγίες που θα δώσουμε στον Αντώνη Σαμαρά στις Βρυ­ξέλ­λες και θα επι­διώ­ξουμε να γίνει θέση της Κοι­νό­τη­τας. Ποιες είναι αυτές; 1) Όρος, ότι τα Σκόπια θα πρέπει να στα­μα­τή­σουν την ανθελ­λη­νική προ­πα­γάνδα και να απα­λεί­ψουν τα επι­λή­ψιμα σημεία από το Σύνταγμά τους. «Συμ­φω­νείτε;». «Συμ­φω­νούμε», απά­ντη­σαν οι υπουρ­γοί. «Μια στιγμή, κ. πρόεδρε», του λέει ο Αθα­νά­σιος Κανελ­λό­που­λος. «Τι συμ­βαί­νει, Θανάση;», «Υπάρχει ένα δεύτερο σημείο που θα πρέπει να προ­σθέ­σουμε». «Ποιο είναι;». «Το θέμα της εθνι­κό­τη­τας». «Γιατί δεν υπάρχει μακε­δο­νική εθνι­κό­τητα. Εδώ πρό­κει­ται για παρα­μόρ­φωση της Ιστο­ρίας. Συμ­φω­νείτε;». «Συμ­φω­νούμε».

Δύο λοιπόν όροι. Ζητάω ξαφνικά τον λόγο. «Μίκη, περί τίνος πρό­κει­ται;». «Υπάρχει ένα τρίτο σημείο, κύριε Πρόεδρε». «Ποιο;». «Το όνομα Μακε­δο­νία». «Τι εννοείς;». Και πήγε να το κλείσει. Οι υπουρ­γοί όμως επέ­με­ναν να μιλήσω. Ανα­πτύσσω λοιπόν τις απόψεις μου: Το όνομα Μακε­δο­νία είναι το όχημα, με το οποίο περνάνε την προ­πα­γάνδα τους. Λέγο­ντας ότι είναι Μακε­δό­νες, όλη η Μακε­δο­νία, η Βόρειος Ελλάδα είναι υπό ελλη­νική κατοχή!

Δηλαδή η ουσία είναι εκεί. Έγινε μια ασχήμια πενήντα ολό­κληρα χρόνια, ας κάνουν την αυτο­κρι­τική τους εκείνοι που το δέχτη­καν, αλλά από εδώ και μπρος πρέπει να αρχί­σουμε μία νέα ιστορία. Είμαστε υπεύ­θυ­νοι μπροστά στον ελλη­νικό λαό. Να τελειώ­σει η καπη­λεία. Ενθου­σιά­ζο­νται οι υπουρ­γοί και λένε «κύριε πρόεδρε συμ­φω­νούμε». Τι να κάνει ο Μητσο­τά­κης, είπε «γράψτε και τη Μακε­δο­νία». Έτσι προ­στέ­θηκε το «Μακε­δο­νία».

Βέβαια τότε δεν μπο­ρούσα να προ­βλέψω την αντί­δραση της διε­θνούς κοινής γνώμης στο αυτα­πό­δει­κτο δίκαιό μας. Αντί­θετα, ήμουν βέβαιος ότι η Ευρώπη και λόγω του ότι ήμασταν στην ΕΟΚ θα ενίσχυε το αίτημα μας. Όπως επίσης δεν μπο­ρούσα να προ­βλέψω ότι ένα τόσο ευαί­σθητο εθνικό θέμα θα γινόταν αντι­κεί­μενο μιας άγριας και τόσο επι­ζή­μιας εθνικά κομ­μα­τι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης.

Μέσα σε αυτό το κλίμα σύγ­χυ­σης και εσω­κομ­μα­τι­κών αντι­πα­ρα­θέ­σεων κι ενώ το αίτημα για κάθαρση είχε κατα­λα­γιά­σει, υπέβαλα την παραί­τησή μου από το υπουρ­γικό αξίωμα για να παραι­τηθώ στη συνέ­χεια και από το βου­λευ­τικό.

Αυτή είναι η ιστο­ρική αλήθεια που σκε­πά­στηκε, γιατί για το πάντοτε άγρυπνο και κυρί­αρχο Σύστημα της Εθνι­κο­φρο­σύ­νης ήταν απα­ρά­δε­κτο για έναν αρι­στερό να προ­βά­λει και τελικά να επι­βά­λει την πατριω­τική αντι­με­τώ­πιση αυτού του τόσο κρί­σι­μου εθνικού προ­βλή­μα­τος για το οποίο ήσαν υπεύ­θυ­νες όλες οι κυβερ­νή­σεις από το 1944 έως σήμερα. Γιατί και σήμερα ακόμα οι κυβερ­νώ­ντες ουσια­στικά σύρο­νται από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ σ’ αυτή την ανα­ζω­πύ­ρωση του θέματος αυτού γνω­ρί­ζο­ντας, όπως όλος ο κόσμος, ότι πίσω της κρύ­βε­ται η επι­δί­ωξη να γίνουν τα Σκόπια μέλος του ΝΑΤΟ …

Και κλείνω σημειώ­νο­ντας ότι η απόφαση εκείνου του Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λίου υπήρξε το όχημα που οδήγησε στην απόφαση του συμ­βου­λίου των πολι­τι­κών αρχηγών στα 1992 να αρνηθεί η Ελλάδα το όνομα «Μακε­δο­νία» στα Σκόπια».

Αθήνα 19.01.2018

Μίκης Θεο­δω­ρά­κης