21 χρόνια μετά, το ΣτΕ δικαίωσε εν μέρει γονείς που υπέβαλαν αγωγή κατά του νοσοκομείου Ρόδου

21 χρό­νια μετά την γέν­νη­ση ενός παι­διού με σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα υγεί­ας στο Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου, οι γο­νείς του, που προ­σέ­φυ­γαν ενώ­πιον των Διοι­κη­τι­κών Δι­κα­στη­ρί­ων, διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μιώ­σεις για τις βλά­βες που υπέ­στη­σαν, θα πε­ρι­μέ­νουν την έκ­δο­ση νέας από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς, μετά τη διε­νέρ­γεια συ­μπλη­ρω­μα­τι­κής ια­τρι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, που θα διε­ρευ­νή­σει εκ νέου τις συν­θή­κες κάτω από τις οποί­ες έγινε ο το­κε­τός.

Το Α’ Τμήμα του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, που συ­νε­δρί­α­σε την 23 Μαρ­τί­ου 2015, για να δι­κά­σει την από 22 Δε­κεμ­βρί­ου 2009 αγωγή δύο κα­τοί­κων Ρόδου, κατά του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου και ενός ια­τρού, οι οποί­οι δεν πα­ρέ­στη­σαν, με την υπ’ αρίθμ. 2376/2017 από­φα­ση του, έκρι­νε ότι πρέ­πει να αναι­ρε­θεί εν μέρει η υπ’ αριθμ. 727/2009 από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης έχει ως εξής:

Η μη­τέ­ρα του παι­διού ει­σή­χθη, ως επί­το­κος, στη μαιευ­τι­κή και γυ­ναι­κο­λο­γι­κή κλι­νι­κή του νο­σο­κο­μεί­ου την 1.12.1997 και ώρα 18.00, όπου, μετά από κύηση 40 εβδο­μά­δων, γέν­νη­σε με φυ­σιο­λο­γι­κό το­κε­τό ένα αγόρι, βά­ρους 3.400 γραμ­μα­ρί­ων.

Σύμ­φω­να με το φύλλο νο­ση­λεί­ας ο το­κε­τός πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε δια εμ­βρυουλ­κί­ας στις 2.12.1997 και ώρα 6.40 π.μ. λόγω πα­ρα­τά­σε­ως της εξω­θή­σε­ως και αλ­λοιώ­σε­ως των παλ­μών.

Την ίδια ημέρα το νε­ο­γνό δια­κο­μί­σθη­κε δι’ αε­ρο­με­τα­φο­ράς από το Ε.Κ.Α.Β. στην Αθήνα με θερ­μο­κοι­τί­δα και οξυ­γό­νο και ει­σή­χθη στο Νο­σο­κο­μείο Παί­δων όπου νο­ση­λεύ­θη­κε στη μο­νά­δα εντα­τι­κής νο­ση­λεί­ας νε­ο­γνών μέχρι τις 19.1.1998, με τε­λι­κή διά­γνω­ση «πε­ρι­γεν­νη­τι­κή ανο­ξία – υπο­ξι­κή – ισχαι­μι­κή εγκε­φα­λο­πά­θεια – ση­ψαι­μία».

Έκτο­τε η κα­τά­στα­ση του παι­διού πα­ρέ­μει­νε βα­ρεία. Από ια­τρι­κή βε­βαί­ω­ση, προ­κύ­πτει ότι πα­ρου­σί­α­ζε εγκε­φα­λι­κή πα­ρά­λυ­ση – σπα­στι­κό­τη­τα – αφα­σία – αφα­λία – επι­λη­πτι­κές κρί­σεις – βα­ρεία δια­νοη­τι­κή κα­θυ­στέ­ρη­ση και ήταν ανά­πη­ρο σε πο­σο­στό 100%.

Κα­τό­πιν αυτών οι γο­νείς του παι­διού, με την από 25.11.2002 αγωγή που κα­τέ­θε­σαν ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, ζή­τη­σαν, ατο­μι­κώς και ως ασκού­ντες τη γο­νι­κή μέ­ρι­μνα του ανή­λι­κου τέ­κνου τους, να ανα­γνω­ρι­σθεί η υπο­χρέ­ω­ση του νο­σο­κο­μεί­ου να απο­ζη­μιώ­σει τους ίδιους και το παιδί.

Με την αγωγή τους υπο­στή­ρι­ξαν ότι οι ια­τροί πα­ρέ­λει­ψαν να υπο­βά­λουν την μη­τέ­ρα σε πυ­ε­λο­μέ­τρη­ση. Επί­σης, ισχυ­ρί­σθη­καν ότι, όταν εμ­φα­νί­σθη­κε επι­πλο­κή και έντο­νη αλ­λοί­ω­ση των καρ­δια­κών – εμ­βρυ­ϊ­κών παλ­μών και διε­γνώ­σθη έντο­νη εμ­βρυ­ϊ­κή δυ­σφο­ρία, τα όρ­γα­να του νο­σο­κο­μεί­ου από αμέ­λεια τους επέ­τρε­ψαν και πα­ρα­τά­θη­κε το δεύ­τε­ρο στά­διο και στά­διο εξω­θή­σε­ως κατά μία ώρα και δέκα λεπτά, δεν κλή­θη­κε και πάλι αναι­σθη­σιο­λό­γος και δεν χο­ρη­γή­θη­κε οξυ­γό­νο και συ­μπα­θη­τι­κο­μι­μη­τι­κά φάρ­μα­κα στην μη­τέ­ρα για να προ­κα­λέ­σουν αγ­γειο­δια­στο­λή και χα­λά­ρω­ση του κυο­μη­τρί­ου και πε­ραι­τέ­ρω οξέ­ω­ση του εμ­βρύ­ου, δεν ενη­με­ρώ­θη­κε ο διευ­θυ­ντής της Μαιευ­τι­κής και Γυ­ναι­κο­λο­γι­κής Κλι­νι­κής για να συ­να­πο­φα­σι­σθεί η πε­ραι­τέ­ρω πο­ρεία του το­κε­τού και ενώ υπήρ­χαν όλες οι εν­δεί­ξεις εξό­δου του εμ­βρύ­ου δια και­σα­ρι­κής τομής, εν τού­τοις επέ­λε­ξαν και ενέ­μει­ναν στην από­φα­σή τους να ολο­κλη­ρώ­σουν τον το­κε­τό με αναρ­ρο­φη­τι­κή εμ­βρυουλ­κία.

Τέλος επέρ­ρι­ψαν ευ­θύ­νη και στην ιατρό που απο­πε­ρά­τω­σε τον το­κε­τό.

Ση­μειώ­νε­ται ότι μαία, κα­τα­θέ­το­ντας στο ακρο­α­τή­ριο υπο­στή­ρι­ξε ότι έγ­γρα­φα, που επι­κα­λέ­στη­κε το νο­σο­κο­μείο, συ­μπλη­ρώ­θη­καν από αναρ­μό­δια πρό­σω­πα και με ψευδή στοι­χεία, ότι έγινε εσφαλ­μέ­νη μαιευ­τι­κή πράξη (αντί της ορθής που ήταν η και­σα­ρι­κή επέμ­βα­ση) και ότι το παιδί κα­κο­ποι­ή­θη­κε στο στά­διο της εξω­θή­σε­ως.

Το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την 280/2004 εν μέρει ορι­στι­κή από­φα­σή του, απέρ­ρι­ψε τον ισχυ­ρι­σμό των γο­νέ­ων περί πλα­στό­τη­τας των εγ­γρά­φων, ως αβά­σι­μο. Πε­ραι­τέ­ρω, το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο, λόγω του ό,τι οι προ­σκο­μι­σθεί­σες από τους δια­δί­κους γνω­μα­τεύ­σεις κα­τέ­λη­γαν σε εκ δια­μέ­τρου αντί­θε­τα συ­μπε­ρά­σμα­τα σχε­τι­κά με τα αίτια της κα­τα­στά­σε­ως της υγεί­ας του τέ­κνου των αναι­ρε­σειό­ντων, έκρι­νε ανα­γκαίο να ανα­βά­λει την έκ­δο­ση ορι­στι­κής απο­φά­σε­ως με την από­φα­σή του, προ­κει­μέ­νου να συ­μπλη­ρω­θούν οι απο­δεί­ξεις με τη διε­νέρ­γεια πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, διο­ρί­σθη­κε δε ως πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας μαιευ­τή­ρας – γυ­ναι­κο­λό­γος.

Ο πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας κα­τέ­θε­σε στο πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο την από 10.6.2005 πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη του, ότι οι ια­τροί και το προ­σω­πι­κό της αι­θού­σης δια­θέ­το­ντας την πρέ­που­σα γνώση, εκ­παί­δευ­ση και εμπει­ρία, έπρα­ξαν με κάθε επι­μέ­λεια και σύ­νε­ση τα δέ­ο­ντα για το συ­γκε­κρι­μέ­νο πε­ρι­στα­τι­κό, άρα δεν προ­κύ­πτει αμέ­λεια του ια­τρι­κού ή λοι­πού προ­σω­πι­κού του Γ.Ν.Ν.Ρ.

Οι γο­νείς με το από 5.1.2006 υπό­μνη­μά τους, ζή­τη­σαν να ανα­κλη­θεί η 280/2004 από­φα­ση του πρω­το­βάθ­μιου δι­κα­στη­ρί­ου και να δια­τα­χθεί η διε­νέρ­γεια νέας πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, υπο­στη­ρί­ζο­ντας με­τα­ξύ άλλων ότι το συ­μπέ­ρα­σμα της πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης είναι ανα­ξιό­πι­στο, διότι, ο πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας ήταν ει­δι­κευό­με­νος στη Μαιευ­τι­κή – Γυ­ναι­κο­λο­γι­κή Κλι­νι­κή του Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου την πε­ρί­ο­δο 1994-1996.

Το αί­τη­μα αυτό απορ­ρί­φθη­κε από το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο, διότι, ως προς την πλα­στό­τη­τα των προ­α­να­φε­ρο­μέ­νων εγ­γρά­φων, είχε εκ­φέ­ρει ορι­στι­κή πα­ρε­μπί­πτου­σα κρίση και, επο­μέ­νως, δεν ήταν δυ­να­τή η ανά­κλη­ση της σχε­τι­κής ορι­στι­κής δια­τά­ξε­ως, όσον αφορά δε την εξαί­ρε­ση του πραγ­μα­το­γνώ­μο­να δεν έκρι­νε ως ικανό λόγο εξαι­ρέ­σε­ως αυτού το γε­γο­νός ότι υπήρ­ξε ει­δι­κευό­με­νος στο νο­σο­κο­μείο, διότι αυτό δεν συ­νε­πα­γό­ταν άνευ ετέ­ρου μη αντι­κει­με­νι­κή άσκη­ση των κα­θη­κό­ντων του.

Πε­ραι­τέ­ρω, το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο, έκρι­νε, με την 648/2006 ορι­στι­κή από­φα­σή του, ότι τα όρ­γα­να του αναι­ρε­σι­βλή­του καθ’ όλη τη διάρ­κεια του το­κε­τού ενήρ­γη­σαν συμ­μορ­φού­με­να με τις θε­με­λιώ­δεις αρχές της ια­τρι­κής επι­στή­μης και της κτη­θεί­σας πεί­ρας, χωρίς να πα­ρα­λεί­ψουν τις απα­ραί­τη­τες ια­τρι­κές εξε­τά­σεις και ενέρ­γειες.

Κατά της εν μέρει ορι­στι­κής πρω­τό­δι­κης απο­φά­σε­ως 280/2004 και της ορι­στι­κής πρω­τό­δι­κης απο­φά­σε­ως 648/2006 οι αναι­ρε­σεί­ο­ντες άσκη­σαν έφεση.

Η έφεση τους απορ­ρί­φθη­κε ως αβά­σι­μη με την υπ’ αριθμ. 727/2009 από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς.

Το ΣτΕ έκρι­νε, αφού πρώτα απέρ­ρι­ψε άλ­λους ισχυ­ρι­σμούς των γο­νέ­ων, ότι η έκ­θε­ση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης δεν απά­ντη­σε αι­τιο­λο­γη­μέ­να στα ζη­τή­μα­τα που τέ­θη­καν με την προ­δι­κα­στι­κή από­φα­ση σχε­τι­κά με την εφαρ­μο­γή της με­θό­δου της αναρ­ρο­φη­τι­κής εμ­βρυουλ­κί­ας και την επί­δρα­ση της με­θό­δου αυτής στην υγεία του παι­διού κι ότι η κρίση του διοι­κη­τι­κού εφε­τεί­ου δεν είναι ορθή.

Το δι­κα­στή­ριο επι­ση­μαί­νει ει­δι­κό­τε­ρα ότι η έκ­θε­ση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, ενώ δέ­χε­ται ότι επι­στη­μο­νι­κά, έστω σε ένα πολύ μικρό πο­σο­στό των νε­ο­γνών, οι νευ­ρο­λο­γι­κές βλά­βες μπο­ρεί να οφεί­λο­νται σε ανο­ξία κατά τη διάρ­κεια του το­κε­τού, δεν ερεύ­νη­σε κα­θό­λου εάν η συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση ανή­κει στο μικρό αυτό πο­σο­στό νε­ο­γνών, αλλά, αντι­θέ­τως, θε­ώ­ρη­σε, χωρίς καμία αι­τιο­λο­γία, ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση ανή­κει σε εκεί­νες που οι νευ­ρο­λο­γι­κές βλά­βες του νε­ο­γνού συμ­βαί­νουν κατά τη διάρ­κεια της εγκυ­μο­σύ­νης στο νευ­ρι­κό σύ­στη­μα του εμ­βρύ­ου και είτε είναι γε­νε­τι­κά προ­κα­θο­ρι­σμέ­νες, είτε οφεί­λο­νται σε επί­δρα­ση εξω­γε­νών, το­ξι­κών ή λοι­μω­δών πα­ρα­γό­ντων, οπότε δεν μπο­ρού­σε να γνω­ρί­ζει ο πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας ποιος από τους ανω­τέ­ρω πα­ρά­γο­ντες έδρα­σε στο συ­γκε­κρι­μέ­νο πε­ρι­στα­τι­κό.