Τι σημαίνει για την Αθήνα μια συγκυβέρνηση Μέρκελ – Σουλτς

O μεγάλος συνα­σπι­σμός Μέρκελ – Σουλτς υπήρξε, εξ αρχής, το επι­θυ­μητό σενάριο της Αθήνας για τις πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις στην Γερ­μα­νία. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας πόνταρε σ’ αυτό το σενάριο, το έδειξε και το στήριξε ανοιχτά, κι έχτισε πάνω του μια από τις βασικές παρα­μέ­τρους του δικού του σχεδίου για την μετα­μνη­μο­νιακή Ελλάδα.

«Μην ξεχνάς ότι μια πραγ­μα­τικά αρι­στερή και προ­ο­δευ­τική θέση δεν έγκει­ται στο να δια­τη­ρείς όσο γίνεται πιο καθαρή τη δική σου ταυ­τό­τητα, αλλά στο να αγω­νί­ζε­σαι για πραγ­μα­τι­κές αλλαγές και μεταρ­ρυθ­μί­σεις, προς το συμ­φέ­ρον των πολλών. Είμαι σίγου­ρος ότι θα λάβεις τη σωστή απόφαση», είχε γράψει ο έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός  προς τον επι­κε­φα­λής του SPD τον περα­σμένο Νοέμ­βριο στο γνωστό μήνυμά του με το οποίο προ­έ­τρεπε τον Μάρτιν Σουλτς να μπει στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για συγκυ­βέρ­νηση με την Μέρκελ.

Το μήνυμα – όχι μόνον του Αλέξη Τσίπρα, αλλά και του Εμμα­νουέλ Μακρόν και των Βρυ­ξελ­λών – προ­φα­νώς ελήφθη για πολλούς και σύν­θε­τους λόγους, και μετά την χθεσινή κατ΄ αρχήν συμ­φω­νία στο Βερο­λίνο, η προ­ο­πτική ενός μεγάλου συνα­σπι­σμού Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τών και Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τών  δείχνει πλέον εξαι­ρε­τικά κοντά. Είναι μια προ­ο­πτική που στην Αθήνα γίνεται δεκτή με εμφανή ανα­κού­φιση, ειδικά στην παρούσα συγκυ­ρία: Στην κρίσιμη καμπή ακριβώς πριν ανοίξει η συζή­τηση για την μορφή εξόδου της Ελλάδας από το Μνη­μό­νιο και την ρύθμιση του χρέους.

Οι αλλαγές στην Ευρώπη

Σ’ αυτήν την συζή­τηση, η ελλη­νική πλευρά επεν­δύει στο ευρύ­τερο περι­βάλ­λον «αλλαγής» που δια­μορ­φώ­νε­ται στην Ε.Ε. – στους νέους συσχε­τι­σμούς κόντρα στο δόγμα της λιτό­τη­τας, στην στροφή προς την κοι­νω­νική Ευρώπη και στη νέα «αρχι­τε­κτο­νική» της ευρω­ζώ­νης που κομίζει το σχέδιο Μακρόν. Κι όπως εξηγούν κυβερ­νη­τι­κές πηγές, η συμ­με­τοχή του SPD στην γερ­μα­νική κυβέρ­νηση – τον πιο ισχυρό «παίκτη» του ευρω­παϊ­κού παι­χνι­διού – ήταν το κομμάτι του παζλ που έλειπε σ’ αυτό το περι­βάλ­λον των αλλαγών μετά την απο­στρα­τεία της σκληρής «φρουράς Σόιμπλε», την εκλογή του Μάριο Σεντένο στην ηγεσία του Eurogroup και τις κινή­σεις Μακρόν – Ρέντσι για την ενί­σχυση των συμ­μα­χιών μεταξύ μετριο­πα­θών κεντρώων, σοσια­λι­στών και αρι­στε­ράς.

Οι ίδιες πηγές επι­ση­μαί­νουν πως κομβικά σημεία του γενικού πλαι­σίου που συμ­φω­νή­θηκε ανάμεσα στην Μέρκελ και τον Σουλτς δίνουν ήδη στίγμα αλλαγής πλεύσης από το Βερο­λίνο. Σ’ αυτά τα σημεία υπο­δει­κνύ­ουν την συμ­φω­νία για την ισότιμη κατα­βολή των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών από εργο­δό­τες και εργα­ζο­μέ­νους, την απόφαση να μην μειωθεί το ποσοστό ανα­πλή­ρω­σης των συντά­ξεων, την αύξηση των κοι­νω­νι­κών δαπανών από τα 45 στα 95 δις και, κυρίως, την δέσμευση για προ­σέγ­γιση στις προ­τά­σεις Μακρόν για τις θεσμι­κές αλλαγές στην Ευρώπη. «Δεν γίνεται… επα­νά­σταση», είναι το χαρα­κτη­ρι­στικό σχόλιο κυβερ­νη­τι­κού στε­λέ­χους, «αλλά είναι καθαρό ότι η Μέρκελ δεν μπορεί να κυβερνά πλέον εις το όνομα της υπέρ πάντων λιτό­τη­τας».

Η υπόθεση του χρέους

Πέραν της νέας δυνα­μι­κής συνο­λικά για το status quo στην Ευρώπη, το πρώτο απτό όφελος που προσ­δοκά η Αθήνα από την συμ­με­τοχή των Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τών – εάν και εφόσον αυτή επι­κυ­ρω­θεί από το συνέ­δριο του SPD βεβαίως – στην γερ­μα­νική κυβέρ­νηση είναι μια πιο ευέ­λι­κτη στάση του Βερο­λί­νου στις επι­κεί­με­νες δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για την ελά­φρυνση του χρέους.

«Κλειδί» εδώ θα απο­τε­λέ­σει το σε ποιο κόμμα, και επίσης σε ποιο πρόσωπο, θα πάει το γερ­μα­νικό υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών, ωστόσο τους τελευ­ταί­ους μήνες οι δίαυλοι του Μαξίμου τόσο με τον ίδιο τον Μάρτιν Σουλτς όσο και με τον Ζίγκμαρ Γκά­μπριελ έχουν ενι­σχυ­θεί θεα­μα­τικά. Οι δημό­σιες και δια­κη­ρυγ­μέ­νες, θέσεις Γκά­μπριελ για την ελά­φρυνση του ελλη­νι­κού χρέους είναι από τις πλέον προ­ω­θη­μέ­νες στην Ευρώπη, ενώ συνο­λικά η προ­σπά­θεια του SPD να επι­στρέ­ψει στις βασικές κοι­νω­νι­κές ανα­φο­ρές του σοσια­λι­σμού εκτι­μά­ται ότι μπορεί να λει­τουρ­γή­σει θετικά στο εγχεί­ρημα «αντι-λιτότητας» του ευρω­παϊ­κού Νότου.

Ολα αυτά, βεβαίως, μένει να απο­δει­χθούν και να κριθούν και στην πράξη.  Οπως επίσης, σε πολι­τικό επίπεδο πλέον, μένει να φανεί εάν  η «συμ­μα­χία» της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης με το SPD μπορεί να έχει – και ποιο – αντί­κρυ­σμα και στις σχέσεις της με την εγχώρια κεντρο­α­ρι­στερά…

tvxs.gr