Επικήδειος λόγος στον Μητροπολίτη Σύμης Χρυσόστομο

Θεό­δω­ρου Μ. Παπα­γε­ωρ­γίου

Ν. Συμ­βού­λου Ι. Μονής

Ταξιάρ­χου Μιχαήλ

του Πανορ­μί­του Άρχοντα Δικαιο­φύ­λακα

Οικου­με­νι­κού Θρόνου

Η Ιερά Μονή Ταξιάρ­χου Μιχαήλ του Πανορ­μί­του Σύμης, με το άγγελμα της εκδη­μίας του Ποι­με­νάρ­χου της, του Μακα­ρι­στού πρώτου Μητρο­πο­λί­του Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελ­λο­ρί­ζου κυρού Χρυ­σο­στό­μου του Ιμβρίου, αισθά­νε­ται την ανάγκη να εκφρά­σει εν μια φωνή δια του Ηγου­με­νεύ­ο­ντος Αρχι­μαν­δρί­του Ιερό­θεου Κοενάκη, των Μελών της Εφο­ρείας, του Γραμ­μα­τέως και του Προ­σω­πι­κού και των Συμ­βού­λων αυτής, ιδιαί­τερα δε των ευλαβών προ­σκυ­νη­τών της , την άφατη θλίψη και συγκί­νηση αλλά και ένα βαρύ­τατο αίσθημα ορφά­νιας που σαν μαύρο σύννεφο επι­κά­θη­ται σήμερα στον κόλπο του Πανορ­μίτη.

Κατά πρώτον η Μονή στε­ρεί­ται ενός πολύ­πει­ρου Πνευ­μα­τι­κού Πατέρα, ενός Αγαθού Ποι­με­νάρχη, ενός Απλα­νούς Οδηγού, που βίωνε στενά και με όλη τη ζωτι­κό­τητα και τη θέρμη της ψυχής του τις ανάγκες και την αγωνία για την επίλυση των προ­βλη­μά­των του Πανορ­μίτη, με γνώμονα και οδηγό πάντοτε την πλέον άρτια απόδοση των εύχυμων πνευ­μα­τι­κών και υλικών κοι­νω­νι­κών καρπών προ­σφο­ράς του Πανορ­μίτη στον Πλησίον. Σε μέγα πλήθος απόρων και ανα­ξιο­πα­θού­ντων, μη λησμο­νών ποτέ ότι και αυτός υπήρξε παιδί της προ­σφυ­γιάς, στη Νεολαία, κατη­χού­μενη, σπου­δά­ζουσα ή αθλού­μενη, σε εκδη­λώ­σεις πολι­τι­στι­κές και διά­δο­σης των παρα­δό­σεων και ταυ­τό­χρονα στην υποδομή και διαμονή των χιλιά­δων επι­σκε­πτών, των προ­σκυ­νη­τών και του πιστού λαού του Πανορ­μίτη με τις καλ­λί­τε­ρες δυνατές συν­θή­κες αξιο­πρέ­πειας, ασφά­λειας και εξυ­πη­ρέ­τη­σης.

Τιμών υπο­δειγ­μα­τικά και με αίσθημα βαρειάς ευθύνης τον οβολό και τις με τα στε­ρή­ματα ζωής προ­σφο­ρές των προ­σκυ­νη­τών και αφιε­ρω­τών, συμπρο­σευ­χό­με­νος εκ βάθους ψυχής και συμ­με­τέ­χων στις ικεσίες υπέρ­βα­σης των δοκι­μα­σιών της ζωής και προ­σφέ­ρο­ντας άπλετη αγάπη και παρη­γο­ρία προς κάθε προ­στρέ­χο­ντα .

Ο Μακα­ρι­στός Μητρο­πο­λί­της Χρυ­σό­στο­μος, ο Δέσπο­τας μας όπως με ζεστα­σιά και απλό­τητα μας επέ­τρεπε να τον απο­κα­λούμε, ανα­γνω­ρί­σας το μέγα έργο του Μακα­ρι­στού Ηγου­μέ­νου Γαβριήλ, επαύ­ξησε ακόμη περισ­σό­τερο αυτό και επί της Αρχιε­ρα­τείας του αλλού ξεκί­νη­σαν και ολο­κλη­ρώ­θη­καν , αλλού δε ξεκί­νη­σαν και με προ­γραμ­μα­τι­σμό ολο­κλη­ρώ­νο­νται σε τερά­στια κλίμακα εκτε­τα­μένα έργα και εργα­σίες ανα­στυ­λώ­σεων, εξω­ραϊ­σμού και ανα­και­νί­σεων των κτι­ρια­κών εγκα­τα­στά­σεων, αντάξια της ιστο­ρίας και του κύρους της περι­καλ­λούς Μονής του Πανορ­μί­του.

Ξεχω­ρι­στό επίσης κεφά­λαιο του έργου και των ημερών του Μακα­ρι­στού Μητρο­πο­λίτη, είναι η ψηφιακή κατα­γραφή της πολύ­τι­μης Βιβλιο­θή­κης και του Αρχείου της Μονής, η ίδρυση Γρα­φείου Κτη­μα­το­λο­γίου και η απο­φα­σι­στική θέση του ώστε με δικα­στι­κούς αγώνες , φθά­νο­ντας μέχρι τον Άρειο Πάγο, συμβολή στη δια­μόρ­φωση εν τέλει κατα­λυ­τι­κής για τα μικρά μη δορυά­λωτα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου πάγιας νομο­λο­γίας , που ανέ­τρεψε αυθαί­ρε­τες κτη­μα­το­λο­γι­κές εγγρα­φές και ανα­γνώ­ρισε την κυριό­τητα της Μονής στα Σεσκλιά. Τη συστάδα των νησίδων λίγο έξω από τον κόλπο του Πανορ­μί­του, στα ιερά χώματα των οποίων βρέθηκε ναυαγός και δίδαξε ο Από­στο­λος των Εθνών , με προ­ο­πτική και όνειρο του Δεσπότη, να εντα­χθούν αυτά στα προ­γράμ­ματα θρη­σκευ­τι­κού του­ρι­σμού και συγκε­κρι­μένα των Βημάτων του Αγίου Παύλου, γεγονός που συν Θεώ , με την αποδοχή και υπο­στή­ριξη του δια­δό­χου του, δεν θα αργήσει να υλο­ποι­η­θεί ,δεδο­μέ­νου ότι ο Δέσπο­τας μας φρό­ντισε ήδη να εκτε­λε­στούν βασικά έργα υπο­δο­μής.

Εξ άλλου το όλο έργο του Μητρο­πο­λίτη στην Ιερά Μονή του Πανορ­μίτη, στο θρη­σκευ­τικό σύμβολο και καύχημα της Σύμης και όλου του Αιγαίου , δεν ήταν δυνατόν να μην είναι επι­στέ­γα­σμα της εκτί­μη­σης της προ­σω­πι­κό­τη­τας , του πνεύ­μα­τος συνερ­γα­σίας και αμοι­βαίου σεβα­σμού που είχε ο Μητρο­πο­λί­της Χρυ­σό­στο­μος στις σχέσεις του με τους θεσμούς της Πολι­τείας. Από τον Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας, τις ηγεσίες των Υπουρ­γείων, τα Προ­ε­δρεία της Βουλής, τους Κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς εκπρο­σώ­πους, και με αγαστή και άψογη πάντοτε σχέση με τον Περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου, τον Γενικό Γραμ­μα­τέα της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης, τους Δημάρ­χους Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελ­λο­ρί­ζου αλλά και της Ρόδου, τις Προϊ­στα­μέ­νες Αρχές, Διευ­θύν­σεις και στελέχη του Λιμε­νι­κού Ταμείου Νότιας Δωδε­κα­νή­σου και της Αρχαιο­λο­γίας και όσων άλλων υπη­ρε­σιών ,οι σχέσεις του Μητρο­πο­λίτη ήταν πάντοτε σε πνεύμα κατα­νό­η­σης, αγάπης και μετα­λα­μπά­δευ­σης της δέουσας προ­σο­χής, σεβα­σμού και αγάπης στον Ταξιάρχη μας και στη Μονή του Πανορ­μίτη.

Ιδιαί­τερη βεβαίως υπήρξε η αδυ­να­μία και η αγάπη του Μητρο­πο­λίτη στο Στρά­τευμα, στο Λιμε­νικό Σώμα αλλά και στα λοιπά Σώματα Ασφα­λείας.

Ο Μακα­ρι­στός Μητρο­πο­λί­της Χρυ­σό­στο­μος καλ­λιέρ­γησε υπο­δειγ­μα­τι­κές σχέσεις με επι­κε­φα­λείς ανώ­τα­τους και ανώ­τε­ρους αλλά και απλούς αξιω­μα­τι­κούς και στελέχη, οι οποίοι αντί­στοιχα με ευλά­βεια, θρη­σκευ­τι­κό­τητα και καλ­λιέρ­γεια ψυχής πάντοτε προ­σέ­βλε­παν και έβρι­σκαν στο πρόσωπο του Δεσπότη και στον Πανορ­μίτη την κατα­λαγή, την ειρή­νευση και την ελπίδα ολο­κλή­ρω­σης του έργου τους, στην παρα­με­θό­ριο αυτή εσχατιά της πατρί­δας , της Επαρ­χίας της Μητρό­πο­λης Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελ­λο­ρί­ζου.

Μια συνερ­γα­σία και σχέση άλλωστε που τιμά την ιστορία και τον άρρηκτο δεσμό της Ορθο­δο­ξίας με τους αγώνες του Εθνους και που δεν είναι δυνατόν και δεν επι­τρέ­πε­ται να υπο­τι­μά­ται με τίποτα, όταν μάλιστα εκπέ­μπε­ται και μετα­λα­μπα­δεύ­ε­ται από τις εθνικές και θρη­σκευ­τι­κές επάλ­ξεις του Πανορ­μίτη με το τερά­στιο βάρος της ιστο­ρίας του.

Τέλος δεν είναι δυνατόν να μην ανα­φερ­θεί και μια άλλη ακόμη σημα­ντική πλευρά της πολυ­σχι­δούς προ­σω­πι­κό­τη­τας του Μακα­ρι­στού Μητρο­πο­λίτη Χρυ­σό­στο­μου, καθώς η δια­κο­νία και η επο­πτεία του στην Ιερά Μονή του Πανορ­μίτη επι­σφρα­γί­στηκε με την θέσπιση του πρω­το­πο­ρια­κού στα διοι­κη­τικά πράγ­ματα των Επαρ­χιών του Οικου­με­νι­κού Θρόνου στα Δωδε­κά­νησα, Κανο­νι­σμού Διοί­κη­σης και Λει­τουρ­γίας της Μονής.

Ο Μακα­ρι­στός Μητρο­πο­λί­της Χρυ­σό­στο­μος ανέ­δειξε στην πράξη ότι ούτε οι θεσμοί είναι ανε­ξάρ­τη­τοι από το χάρισμα, ούτε το χάρισμα από τους θεσμούς και ότι στην ορθό­δοξη θεο­λο­γία και πνευ­μα­τι­κό­τητα θεσμοί και χάρισμα είναι σε άρρηκτη λει­τουρ­γική ενότητα.

Ο Μακα­ρι­στός Μητρο­πο­λί­της Χρυ­σό­στο­μος υπη­ρε­τώ­ντας με πνεύμα αδέ­κα­στο τις αρχές της δια­φά­νειας, της χρηστής διοί­κη­σης και της νομι­μό­τη­τας δεν υπο­τί­μησε ποτέ το άγρυπνο βλέμμα, την αξία και την δύναμη του ποι­μνίου, του πιστού Λαού, ως του κυρί­αρ­χου στοι­χείου της Ορθό­δο­ξης Εκκλη­σίας, προς το οποίο όλοι οφεί­λουν σεβασμό και υποταγή στην εν δικαίω άσκηση της ιερα­τι­κής δια­κο­νίας τους. Υπό την εν σοφία στήριξη και ενί­σχυση του Πανα­γιω­τά­του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου κυρίου κυρίου Βαρ­θο­λο­μαίου , προ­σω­πικά, και υπό την αρωγή της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου Κων­στα­ντι­νου­πό­λως, ο Μητρο­πο­λί­της Χρυ­σό­στο­μος δεν δίστασε και απο­φα­σι­στικά εργά­σθηκε και θεσπί­θηκε Κανο­νι­σμός Διοι­κή­σεως και Λει­τουρ­γίας της Ιεράς Μονής Ταξιάρ­χου Μιχαήλ του Πανορ­μί­του, εγκρι­θείς υπό της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου και δημο­σιευ­θείς περαι­τέρω δεόντως στο Δελτίο «Δωδε­κά­νη­σος» των Επαρ­χιών Δωδε­κα­νή­σου και στην Εφη­με­ρίδα της Κυβερ­νή­σεως. Εκτοτε ο Κανο­νι­σμός της Μονής ως πλήρης Κώδικας σε πνεύμα από­λυ­της ορθο­λο­γι­κής διοι­κή­σεως και δια­φά­νειας νομικού προ­σώ­που δημο­σίου δικαίου προ­στα­τεύει τα δίκαια και τα συμ­φέ­ρο­ντα της Μονής, μη επι­τρέ­πο­ντας δυνα­τό­τη­τες ατα­σθα­λιών, υπό τον άγρυπνο ταυ­τό­χρονα ,ως δεύτερη δικλείδα ασφα­λείας, προ­βλε­πό­μενο επίσης από αυτόν έλεγχο κάθε πράξεως της Μονής από τον Μητρο­πο­λίτη.

Με όλα αυτά και τόσα άλλα που ο χρόνος δεν επι­τρέ­πε­ται να ανα­φερ­θούν, η Ιερά Μονή του Ταξιάρ­χου Μιχαήλ του Πανορ­μίτη Σύμης, με αίσθημα υπε­ρη­φά­νειας και συγκί­νη­σης δίπλα στη θλίψη, και με έκφραση εκ βάθους ευχα­ρι­στιών δίπλα στον τελευ­ταίο ασπασμό, υπο­κλί­νε­ται και προ­σκυνά το σεπτό Σκήνωμα του Μητρο­πο­λίτη Χρυ­σό­στο­μου, Ιεράρχη του Χρι­στια­νι­κού μέτρου με το τόσο πολύ­πλευρο και πολυ­διά­στατο ποι­μα­ντικό, εθνικό, κοι­νω­νικό και πολι­τι­στικό έργο.

Τον Ιεράρχη που αγω­νί­σθηκε και πέτυχε να συν­θέ­σει ώστε να μην είναι «το θεω­ρη­τι­κόν ακοι­νώ­νη­τον και το πρα­κτι­κόν αφι­λο­σό­φη­τον» , κατά τις ανα­φο­ρές του Αγίου Γρη­γο­ρίου του Θεο­λό­γου.

Του Ιεράρχη που είχε απόλυτη συναί­σθηση ότι στην Ορθό­δοξη Εκκλη­σίας δεν έχουμε ούτε έναν άκρατο δογ­μα­τι­σμό που οδηγεί στην τυπο­λα­τρία, ούτε μια εγκό­σμια κοι­νω­νική διά­σταση που την υπο­βι­βά­ζει σε απλό κώδικα ηθικής, αλλά ένα συν­δυα­σμό Ευαγ­γε­λι­κών απο­κα­λύ­ψεων και ιστο­ρι­κών γεγο­νό­των της εναν­θρω­πί­σεως του Θεού και θεώσεως του ανθρώ­που στη πορεία της αγάπης στον συνάν­θρωπο, της αλλη­λεγ­γύης , της ειρήνης, της κατα­λα­γής, της ελπίδας.

Αιωνία σου η Μνήμη Άγιε Δέσποτα μας και ας είναι ελαφρύ το χώμα του αγα­πη­μέ­νου σου Πανορ­μίτη, που από την Ίμβρο που είδες το φως της ζωής έμελε να σε αγκα­λιά­σει και να σε σκε­πά­σει με τη ζεστή αύρα του κόλπου του και που ο Ταξιάρ­χης μας, ανοί­γο­ντας τους δρόμους και τα σύννεφα με το ρομφαία του, ανε­βά­ζει ήδη το υψι­τε­νές πνεύμα σου και την αγαθή ψυχή σου προς την ανέ­σπερη βασι­λεία του Κυρίου του Κόσμου.