ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ημερίδα της 95 ΑΔΤΕ στον προμαχώνα του Αγίου Γεωργίου-Ομιλία του κ. Αθανασίου Κοσσιώρη

news room 11 λεπτά ανάγνωση
23

 

ΕΘΝΟΦΥΛΑΚΗ

Παρα­καλώ,  επι­τρέψτε μου να εκφράσω  κατ’ αρχάς τις θερ­μό­τα­τες ευχα­ρι­στίες μου προς το Διοι­κητή της 95 ΑΔΤΕ στρα­τηγό Νικόλαο Χιονή, για την τιμή που μου έκανε να είμαι σήμερα σ’ αυτό το Πόντιουμ. ( Αλήθεια, ξέρετε ότι αυτή η λατι­νική λέξη Podium – και Ιταλικά Podio –  είναι δική μας;  Οι έλληνες ρήτορες της εποχής ανέ­βαι­ναν σε μια πέτρα, ή έβαζαν το πόδι τους πάνω στην πέτρα, την οποία οι λατίνοι ονό­μα­σαν πόντιουμ- πόδιον).

Αισθά­νο­μαι ιδιαί­τερη τιμή και ευχα­ρί­στηση να ευρί­σκο­μαι σε ένα χώρο πολύ οικείο. Ανάμεσα σε ανθρώ­πους με τους οποίους έζησα 42 πραγ­μα­τικά και όχι πλα­σμα­τικά χρόνια.

Στα πλαίσια λοιπόν των εκδη­λώ­σεων για το έτος 2017, που χαρα­κτη­ρί­στηκε από την ηγεσία ως έτος των Εφέδρων και των Εθνο­φυ­λά­κων, θα προ­σπα­θή­σουμε να πούμε μερικά πράγ­ματα σήμερα για την Εθνο­φυ­λακή. Και , επειδή η Εθνο­φυ­λακή, ως ανα­πό­σπα­στο τμήμα του, έχει τον ίδιο στόχο και σκοπό με το στρατό, ας το ξεκι­νή­σουμε από την αρχή.

Από τότε που οι άνθρω­ποι εγκα­τέ­λει­ψαν τον πλάνητα βίο και συνέ­πη­ξαν κοι­νω­νίες, από τότε που εγκα­τα­στά­θη­καν και απέ­κτη­σαν δεσμό με ορι­σμένο τόπο, από τότε που έθαψαν στον τόπο αυτό τους νεκρούς και τους πατέρες τους, κατέ­στη­σαν τη γη αυτή «πατρώα», δηλαδή γη των πατέρων τους, που την ονό­μα­σαν Πατρίδα.

Έκτοτε συνει­δη­το­ποί­η­σαν ότι ο τόπος αυτός στον οποίο κείνται οι θήκες των προ­γό­νων, οι βωμοί και οι εστίες, ο χώρος στον οποίο κατοι­κούν τα παιδιά και οι μητέρες τους, έχει σπου­δαιό­τητα που συγκι­νεί τον άνθρωπο και είναι τιμιώ­τε­ρος και αγιό­τε­ρος των προ­γό­νων όλων, γι’ αυτό από τότε αδιά­λει­πτα υπε­ρα­σπί­ζο­νται το χώρο αυτό ακόμα και με τη ζωή τους και για έναν ακόμη σοβαρό λόγο, γιατί στο χώρο αυτό υπάρ­χουν, εκτός από τα όσια και τα ιερά, οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις της ασφα­λούς δια­δο­χής των γενεών.

Κάπως έτσι γεν­νή­θηκε η αγάπη για την πατρίδα και έτσι ξεκί­νησε και το χρέος για τη δια­φύ­λαξη του χώρου από κάθε κίνδυνο και επο­μέ­νως η ανα­γκαιό­τητα δημιουρ­γίας στρατού.

Αρχικά , όπως είναι γνωστό, είχε ανα­λά­βει τη φρού­ρηση της φυλής ο αρχηγός της πατριάς, συνε­πι­κου­ρού­με­νος από τους ρωμα­λε­ό­τε­ρους. Αργό­τερα, το χρέος αυτό ανα­τέ­θηκε σε επί­λε­κτους της φυλής, οι οποίοι εγκα­τα­στά­θη­καν στα άκρα της μικρής ακόμη πατρί­δας και έγιναν έτσι οι πρώτοι Ακρίτες.

Από αρχαιο­τά­των χρόνων οι ικανοί προς πόλεμον άνδρες μιας χώρας, οπλι­σμέ­νοι με τον αρχέ­γονο οπλισμό της εποχής, απο­τε­λού­σαν το στρατό της.

Ιστο­ρι­κές μαρ­τυ­ρίες μας πλη­ρο­φο­ρούν ότι γύρω στο 2000 π.Χ.(;) σε πολλά σημεία του πλανήτη μας κάνει την εμφά­νισή του ο στρατός. Από τις λεπτο­μέ­ρειες της διορ­γα­νώ­σεως και της διε­ξα­γω­γής του Τρωικού πολέμου παρέ­χε­ται σαφής απει­κό­νιση της στρα­τιω­τι­κής οργά­νω­σης των Αχαιών.

Ο πόλεμος απο­φα­σι­ζό­ταν από τον Ανώτατο Άρχοντα, ο οποίος έθετε σε ενέρ­γεια ένα σχέδιο επι­στρα­τεύ­σεως και συγκε­ντρώ­σεως των στρα­τιω­τι­κών και ναυ­τι­κών δυνά­μεων. Για την εκστρα­τεία κατά των Τρώων, ως χώρος συγκε­ντρώ­σεως επελέγη η Αυλίδα της Βοιω­τίας γιατί βρι­σκό­ταν περίπου στο κέντρο των αχαϊκών χωρών, από τη Θεσ­σα­λία μέχρι την Κρήτη και τα Δωδε­κά­νησα και διευ­κό­λυνε την εκτέ­λεση των μετα­φο­ρών συγκε­ντρώ­σεως.

Στην Αθήνα και τη Σπάρτη η υπη­ρε­σία των πολιτών στο στρά­τευμα γίνεται υπο­χρε­ω­τική.

Δια­σκε­λί­ζο­ντας τους αιώνες συνα­ντούμε κατά τους 5ο μέχρι 3ο αιώνες τους Μαρα­θω­νο­μά­χους και τους Τρια­κό­σιους του Λεωνίδα, τους Ιππείς και τους Πελ­τα­στές τη Λοξή φάλαγγα του Επα­μει­νώνδα και τους σαρισ­σο­φό­ρους του Μεγα­λέ­ξαν­δρου.

Στη συνέ­χεια βρί­σκουμε τις Λεγε­ώ­νες των Ρωμαίων, τους Εκα­τό­νταρ­χους και τους Χιλί­αρ­χους, τους Ακρίτες και τους Διγε­νείς και αργό­τερα τους αυτο­κρά­το­ρες και τους στρα­τη­γούς του Βυζα­ντίου, αλλά και στην τουρ­κική σκλαβιά τους Αρμα­το­λούς και τους Κλέφτες να αντι­φι­λο­τι­μού­νται μεταξύ τους πάνω στις κορφές των βουνών της σκλα­βω­μέ­νης ακόμα πατρί­δας. Συνα­ντάμε κατόπιν την ανώνυμη στρατιά των αγω­νι­στών του 1821 με τους επώ­νυ­μους στρα­τη­γούς και οπλαρ­χη­γούς μέχρι τον Καπο­δί­στρια, ο οποίος τακτο­ποί­ησε το ζήτημα της στρα­το­λο­γίας με γενική απο­γραφή των κατοί­κων και φρό­ντισε για την οργά­νωση τακτι­κού στρατού, δημιουρ­γώ­ντας 13 ελαφρά τάγματα για τη φύλαξη των συνόρων.

Κατά την περίοδο του Όθωνος, το σύστημα στρα­το­λο­γίας παρείχε εύκολο τρόπο απο­φυ­γής από τη στρά­τευση. Εκτός του πλήθους των εξαι­ρέ­σεων από τη στρά­τευση (σπου­δα­στών, διδα­σκά­λων, ιατρών, εγγάμων, μονο­γε­νών υιών κλπ), μπο­ρούσε ακόμη κανείς, προ­σκα­λού­με­νος υπό τα όπλα, να στείλει αντι­κα­τα­στάτη! Ο αριθμός των κατ’ έτος νεο­σύλ­λε­κτων δεν υπε­ρέ­βαινε τις 2000 και η θητεία ήταν τετρα­ε­τής στην αρχή και αργό­τερα τριετής.

Με το νόμο ΩΛΗ (838) της 29ης Απρι­λίου 1880 η στρα­τιω­τική υπη­ρε­σία έγινε υπο­χρε­ω­τική για όλους τους Έλληνες από του 21ου έτους μέχρι του 40ού.

Για να γίνει κατα­νοητή η αξία του προ­γραμ­μα­τι­σμού από του καιρού της ειρήνης θα πρέπει να σκε­φθούμε ότι η επι­στρά­τευση για τον ελλη­νο­τουρ­κικό πόλεμο του 1897 διήρ­κεσε ένα μήνα. Προ­σκλή­θη­καν δέκα κλάσεις, οι οποίες απέ­δω­σαν 85000 άνδρες. Την επι­στρά­τευση περισ­σο­τέ­ρων  εμπό­δισε η έλλειψη εφοδίων και οπλι­σμού. Μάλιστα από τις δέκα επι­στρα­τευ­θεί­σες κλάσεις μόνον οι τέσ­σα­ρες έλαβαν πλήρη  ιμα­τι­σμό! Στους εφέ­δρους των άλλων έξη κλάσεων εδόθη 1 πηλίκιο, 1 λινό αμπέ­χονο και 1 κλι­νο­σκέ­πα­σμα!

Μετά την επα­νά­σταση του 1909 και την ανάληψη της εξου­σίας από τον Ε. Βενι­ζέλο, έγινε εντα­τι­κό­τατη ανα­διορ­γά­νωση του στρατού. Έτσι, όχι μόνο κατόρ­θωσε η Ελλάδα στους Βαλ­κα­νι­κούς πολέ­μους να παρα­τά­ξει στρατό 170000  πλήρως εφο­δια­σμένο και εξο­πλι­σμένο, αλλά, το σπου­δαιό­τερο, πέραν των υλικών προ­πα­ρα­σκευών, ήταν η εξύψωση του εθνικού φρο­νή­μα­τος. Σπανίως κράτος εισήλθε στον πόλεμο με τόσο ανα­πτε­ρω­μένο ηθικό, όπως η Ελλάδα του 1912. Και σπανίως στρατός συναι­σθάν­θηκε βαθύ­τερα το εθνικό καθήκον, το οποίο καλού­νταν να επι­τε­λέ­σει.

Όπως όλα τα Συντάγ­ματα που ίσχυσαν στην Ελλάδα , περι­λάμ­βα­ναν διάταξη για το υπο­χρε­ω­τικό της στρα­τεύ­σεως, έτσι και το ισχύον ήδη Σύνταγμά μας στο άρθρο 4 παρά­γρα­φος 6 ορίζει ότι «Κάθε έλληνας που μπορεί να φέρει όπλα είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να συντε­λεί στην άμυνα της πατρί­δας, σύμφωνα με τους ορι­σμούς των νόμων».

Αυτή η άμυνα της πατρί­δας συντε­λεί­ται από τις Ένοπλες Δυνά­μεις, δηλαδή από το ενεργό στρα­τιω­τικό προ­σω­πικό (Στρατού- Ναυτικού-Αεροπορίας-Λιμενικού Σώματος και Σώματος Φαρο­φυ­λά­κων), τους Εφέ­δρους Υψηλής Ετοι­μό­τη­τας Στρατού (ΕΦΥΕΣ) την Εφε­δρεία και την Εθνο­φυ­λακή.

Η Εθνο­φυ­λακή έχει τις ρίζες της στην πρώτη διορ­γά­νωση του στρατού επί Όθωνα και ιδρύ­θηκε το 1843. Απο­τε­λείτο από εθε­λο­ντές –  άμι­σθους οπλο­φό­ρους πολίτες 18-24 ετών, που φορού­σαν ειδική στολή, με στόχο τη δια­σφά­λιση της τάξεως από τις διά­φο­ρες τοπικές αυθαι­ρε­σίες.

Το Σεπτέμ­βριο του 1948, κατά τη διάρ­κεια του εμφυ­λίου πολέμου, με απόφαση του Γενικού Επι­τε­λείου Στρατού, συγκρο­τή­θη­καν τα Τάγματα Εθνο­φυ­λα­κής Αμύνης (ΤΕΑ). Είχαν εγκα­τα­στα­θεί σε όλη την Ελλη­νική Επι­κρά­τεια, εκτός από τα μεγάλα αστικά κέντρα και κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα. Στη Δωδε­κά­νησο, λόγω του άρθρου 14 της συν­θή­κης των Παρι­σίων, είχαν την ονο­μα­σία Τάγματα Ενι­σχύ­σεως Χωρο­φυ­λα­κής (ΤΕΧ).

…………………………………………………………………

Τα ΤΕΑ – ΤΕΧ καταρ­γή­θη­καν με το Ν. 1295 /1982 και αντι­κα­τα­στά­θη­καν από την Εθνο­φυ­λακή.

Το έμβλημα της Εθνο­φυ­λα­κής απο­τε­λεί­ται από ασπίδα (σε κόκκινο χρώμα), που απει­κο­νί­ζει την αμυ­ντική θωρά­κιση της χώρας, και το στάχυ (σε κίτρινο χρώμα), το χαρα­κτη­ρι­στικό σύμβολο της υπαί­θρου, τοπο­θε­τη­μένο πάνω στο σύμβολο του Έθνους την Ελλη­νική Σημαία. Ανα­γρά­φε­ται το Δελφικό παράγ­γελμα «Εχθρούς Αμύνου», το οποίο σημαί­νει: « Να αμύ­νε­σαι έναντι παντός εχθρού της Πατρί­δος» και ανήκει στο Χίλωνα το Λακε­δαι­μό­νιο που έζησε τον 6ο π.Χ. αιώνα και ήταν ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας.

Η     Εθνο­φυ­λακή, ως ανα­πό­σπα­στο τμήμα των Ενόπλων Δυνά­μεων, είναι μια οργα­νω­μένη στρα­τιω­τική δύναμη η οποία συμ­βάλ­λει στην άμυνα της χώρας. Οι Μονάδες της έχουν την ίδια οργά­νωση με τις ενεργές  Μονάδες και δια­θέ­τουν οπλικά συστή­ματα ανάλογα με την απο­στολή τους.

Το δυνα­μικό της απο­τε­λεί­ται από έμπει­ρους άνδρες της τοπικής κοι­νω­νίας, οι οποίοι έχουν λάβει στρα­τιω­τική εκπαί­δευση κατά την εκπλή­ρωση της στρα­τιω­τι­κής τους θητείας, έχουν συμ­με­τά­σχει σε εθνικές ασκή­σεις στο διά­στημα της εφε­δρείας τους και συνε­χί­ζουν να εκπαι­δεύ­ο­νται στο πλαίσιο απο­στο­λής των Μονάδων τους.

Βασική προ­ϋ­πό­θεση  για να γίνει κανείς Εθνο­φύ­λα­κας είναι η αγάπη προς την Πατρίδα και η πίστη προς το θεσμό και το σκοπό του, που δεν είναι άλλος από την υπε­ρά­σπιση της Ελλάδας από κάθε ξένο επί­βουλο.

Δεύτερη προ­ϋ­πό­θεση είναι η κατοχή λευκού απο­λυ­τη­ρίου.  Αυτό σημαί­νει ότι θα πρέπει να έχει περάσει την εφε­δρεία, δηλαδή να μην καλεί­ται από καμιά άλλη στρα­τιω­τική Μονάδα σε περί­πτωση επι­στρα­τεύ­σεως. Η ηλικία κατά την οποία συμ­βαί­νει αυτό είναι περίπου στα 35 – 40 έτη.

Τέλος πρέπει να είναι μόνιμος κάτοι­κος της περιο­χής στην οποία εδρεύει η Μονάδα Εθνο­φυ­λα­κής. Οι Μονάδες Εθνο­φυ­λα­κής δρα­στη­ριο­ποιού­νται κυρίως στις ακρι­τι­κές περιο­χές της Ελλάδας, όπου είναι και ο χώρος ευθύνης τους.

Οι Εθνο­φύ­λα­κες στα νησιά και στα σύνορα είναι ιδιαί­τερα αγα­πη­τοί, καθώς στις Μονάδες αυτές υπη­ρε­τούν συγ­γε­νείς, φίλοι και γεί­το­νες (εντο­πιό­τητα) και κάθε χρόνο πραγ­μα­το­ποιούν εντυ­πω­σια­κές ασκή­σεις.

Η εκπαί­δευση των Εθνο­φυ­λά­κων γίνεται κάθε Κυριακή. (Εξαι­ρού­νται επί­ση­μες αργίες, Χρι­στού­γεννα, Πάσχα, και οι Κυρια­κές κατά τη διάρ­κεια Ιουλίου – Αυγού­στου).

Οι ασκή­σεις των Εθνο­φυ­λά­κων στα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου  ενό­χλη­σαν την Τουρκία. Και αυτή είναι η μεγάλη σημασία της Εθνο­φυ­λα­κής, ως παρά­γο­ντα απο­τρο­πής. Γιατί οι γεί­το­νες μπορούν να πιπι­λί­ζουν την καρα­μέλα της απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης των νησιών, αλλά δε μπορούν να αντι­με­τω­πί­σουν την εθε­λο­ντική απόφαση των πολιτών να αμυν­θούν για τα όσια και τα ιερά τους.

Αξίζουν συγ­χα­ρη­τή­ρια στη στρα­τιω­τική ηγεσία για την ανα­βάθ­μιση του ρόλου του Εθνο­φύ­λακα και του Εφέδρου και την προβολή τους  στην κοι­νω­νία με τη σύγ­χρονη μορφή επι­κοι­νω­νίας του δια­δι­κτύου.

Περαι­τέρω ίσως θα πρέπει να αυξη­θούν τα κίνητρα στε­λέ­χω­σης. Η ηγεσία να «ακούει» τις ειση­γή­σεις – προ­τά­σεις των ανθρώ­πων που βιώνουν τις συν­θή­κες των τοπικών κοι­νω­νιών.

Είναι πολύ σημα­ντικό να έχεις εθε­λο­ντική προ­σφορά πολιτών προς τις Ε.Δ.

Η Εθνο­φυ­λακή ενι­σχύει το δέσιμο του στρατού με την τοπική κοι­νω­νία των πολιτών. Σήμερα μάλιστα, που η υπο­χρε­ω­τική θητεία έχει μειωθεί σε χρόνο, η σημασία της Εθνο­φυ­λα­κής πολ­λα­πλα­σιά­ζε­ται.

Εφόσον οι ένοπλες δυνά­μεις έχουν ως σκοπό υπάρ­ξεως την προ­στα­σία της χώρας και των πολιτών της, οι απαι­τή­σεις ασφα­λείας είναι το πιο σημα­ντικό κρι­τή­ριο για τον καθο­ρι­σμό της φύσης και του μεγέ­θους των Ε.Δ.

Ανε­ξάρ­τητα από τις τρέ­χου­σες εξε­λί­ξεις, οι οποίες, όπως μας λέγει η ιστορία, αλλά­ζουν και μάλιστα μερικές φορές απροσ­δό­κητα μέσα στη ροή του χρόνου, η πολι­τεία πρέπει να καθιε­ρώ­σει δια­τά­ξεις ασφα­λείας μακρό­πνοες και μακρο­χρό­νιες, ώστε να καλύ­πτο­νται και οι υπο­χρε­ώ­σεις του κράτους προς τους πολίτες αλλά και οι υπο­χρε­ώ­σεις του προς τις συμ­μα­χίες και το διεθνές γίγνε­σθαι.

Η στρα­το­λο­γία έχει μεγάλη κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τική σημασία. Εκφρά­ζει την κοινή υπευ­θυ­νό­τητα όλων των πολιτών για τη δια­σφά­λιση της ειρήνης και της ελευ­θε­ρίας. Επι­βε­βαιώ­νει ότι οι πολίτες γνω­ρί­ζουν καλύ­τερα την άμυνά τους. Συνδέει και ενο­ποιεί σταθερά τις Ε.Δ. με την κοι­νω­νία και τη δημο­κρα­τική τάξη. Καθιστά δυνατό στην κοι­νω­νία να ασκεί έναν έλεγχο στις ένοπλες δυνά­μεις σε ευρεία βάση. Δια της στρα­το­λο­γή­σεως ο στρατός υπο­στη­ρί­ζε­ται από όλες τις κοι­νω­νι­κές τάξεις, οι οποίες δημιουρ­γούν το ευρύ­τερο δυνατό στή­ριγμα. Η στρα­το­λό­γηση ενι­σχύει την εμπι­στο­σύνη προς το στρατό καθώς και την υπο­στή­ριξη των στρα­τιω­τών προς τον πλη­θυ­σμό.

Οι στρα­το­λο­γού­με­νοι στρα­τιώ­τες και Εθνο­φύ­λα­κες καθώς και οι έφεδροι,  ενερ­γούν ως πολ­λα­πλα­σια­στές ευαι­σθη­το­ποί­η­σης στο ευρύ­τερο κοινό, ιδιαί­τερα όταν συζη­τού­νται προ­βλή­ματα ασφα­λείας.

Έτσι από την κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τική άποψη ένας στρα­το­λο­γού­με­νος στρατός απο­τε­λεί τη σωστή και κατάλ­ληλη λύση. Η ιστορία μας διδά­σκει ότι οι «επί μισθώ» στρατοί δεν προ­σι­διά­ζουν για την άμυνα μιας χώρας.

Στα ερω­τή­ματα λοιπόν για τον τύπο και το μέγεθος των στρα­τιω­τι­κών μέτρων που πρέπει να ληφθούν ενα­ντίον κιν­δύ­νων, δημο­κρα­τι­κού ελέγχου, στρα­το­λό­γηση ικανού προ­σω­πι­κού και το κόστος ενός στρα­το­λο­γού­με­νου ή εθε­λο­ντι­κού στρατού, απαι­τεί­ται μια οικο­νο­μική ευκολία και μια πολι­τική σωφρο­σύνη. Το όλο θέμα απο­τε­λεί μια βασική εθνική απόφαση, η οποία επη­ρε­ά­ζει μεγά­λους τομείς της ζωής στο κράτος και στην κοι­νω­νία.

Παίρ­νο­ντας μια τέτοια απόφαση ο νομο­θέ­της θα πρέπει να λαμ­βά­νει υπόψη, πρω­τί­στως μεν τα θέματα άμυνας και ασφά­λειας, αλλά και τα γενι­κό­τερα πολι­τικά, πολι­τι­κο­οι­κο­νο­μικά και κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τικά ζητή­ματα, τα οποία έχουν μια πολύ δια­φο­ρε­τική σημασία και θα πρέπει να συνε­κτι­μη­θούν μεταξύ τους.

Τελειώ­νο­ντας, επι­τρέψτε μου μερικές σκέψεις, αφού στόχος μας είναι οι Ε.Δ. να είναι αξιό­μα­χες.

Ας έχουμε υπόψη μας ότι Ε.Δ. χωρίς λαϊκό έρεισμα, χωρίς ατέ­λειωτη αγάπη όλων των Ελλήνων προς αυτές, δε μπορούν να είναι ποτέ ισχυρές.

Νεολαία, χωρίς διάθεση εθε­λο­ντι­κής προ­σφο­ράς υπη­ρε­σίας στις Ε.Δ., νεολαία που έχει αρνη­τική διάθεση σ’ αυτό που καλεί­ται να υπη­ρε­τή­σει και να υπε­ρα­σπί­σει, νεολαία που δεν αισθά­νε­ται εθνική υπε­ρη­φά­νεια γι’ αυτές, νεολαία που θεωρεί τη Σημαία ως ένα απλό πανί, σημαί­νει παρακμή για τον ελλη­νι­σμό, σημαί­νει σήψη και διά­βρωση του πνευ­μα­τι­κού της ιστού, σημαί­νει έλλειψη σεβα­σμού της παρα­κα­τα­θή­κης των παρα­δο­σια­κών αρετών και αξιών, της ιστο­ρι­κής συνέ­χειας του Έθνους μας. Και τέλος φανε­ρώ­νει την ενοχή της κοι­νω­νίας μας και των πολι­τι­κών ηγετών της.

Μετά τη μετα­πο­λί­τευση ζήσαμε μια μεθο­δευ­μένη προ­σπά­θεια ηθικής απο­δυ­νά­μω­σης και απα­ξί­ω­σης των στε­λε­χών των Ε.Δ. Τούτο θα ήταν, ως ένα βαθμό, κατα­νοητό στα αμέσως μετα­δι­κτα­το­ρικά χρόνια. Όμως, καίτοι έχουν περάσει αρκετά χρόνια, δημό­σιες δηλώ­σεις υψη­λό­βαθ­μων πολι­τι­κών όπως: «Ένας διπλω­μά­της φέρνει καλύ­τερο απο­τέ­λε­σμα από ένα Σύνταγμα στρατού» ή όπως και η επί πολλά χρόνια απα­ξιω­τική, μάλιστα δε με ικα­νό­τητα λοβο­το­μι­κής χει­ρουρ­γι­κής, συμπε­ρι­φορά μερίδας των ΜΜΕ για τους Αξιω­μα­τι­κούς και τις Ε.Δ., δε βοηθούν.

Είχα την τύχη να έχω προ­σω­πι­κές εμπει­ρίες από διεθνή συνέ­δρια και επαφές με το στρα­τιω­τικό προ­σω­πικό πάρα πολλών κρατών. Σας δια­βε­βαιώνω ότι ΟΛΑ τα κράτη έχουν τις ένοπλές τους δυνά­μεις πολύ ψηλά στην κλίμακα αξιών. Στη χώρα μας δια­πι­στώ­νε­ται η έλλειψη σοβαρής μελέτης που να αφορά στον καθο­ρι­σμό της θέσης των αξιω­μα­τι­κών στην κλίμακα αξιών της σύγ­χρο­νης δημο­κρα­τι­κής κοι­νω­νίας καθώς και των προ­βλη­μά­των που τους απα­σχο­λούν. Τα στελέχη των Ε.Δ. δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως «αξιω­μα­τι­κοί», αλλά ως «ένστο­λοι πολίτες» – όπως έγινε της μόδας να απο­κα­λού­νται – και μάλιστα μια ήσσονος σημα­σίας συντε­χνιακή κατη­γο­ρία εργα­ζο­μέ­νων.

Πρέπει να προ­στα­τεύ­σουμε τις Ε.Δ. μας. Το πρό­βλημα της άμυνας δεν είναι μόνο αριθ­μη­τικό. Εξαρ­τά­ται πρω­τί­στως από βασι­κούς κοι­νω­νι­κούς συντε­λε­στές.

Χρειά­ζε­ται χρόνος για να δημιουρ­γη­θεί φρόνημα. Όσο πιο ανε­πτυγ­μέ­νες είναι οι κοι­νω­νίες τόσο μεγα­λύ­τερη η δυσκο­λία. Ένας καλ­λιερ­γη­μέ­νος , σκε­πτό­με­νος πολίτης για να δια­κιν­δυ­νεύ­σει τη ζωή του πρέπει να έχει πεισθεί ότι υπε­ρα­σπί­ζε­ται αγαθά, χωρίς τα οποία η επι­βί­ωση δεν έχει νόημα ούτε ποιο­τική αξία.

Εδώ είναι τερά­στια η ευθύνη που επω­μί­ζε­ται πρω­τί­στως η πολι­τική ηγεσία. Επίσης τερά­στια ευθύνη επω­μί­ζε­ται η τέταρτη εξουσία με τα ΜΜΕ και τον Τύπο, γιατί αυτή – μαζί με τους πολι­τι­κούς  – έχουν τη δυνα­τό­τητα να δια­μορ­φώ­σουν «φρόνημα», «κλίμα», «κοινή γνώμη».

Οι Ε.Δ. δεν είναι «αυτοί». Είμαστε «εμείς». Είμαστε όλοι το Ελλη­νικό Έθνος.

Ας προ­σέ­ξουμε αυτή τη βασική παρά­με­τρο της άμυνάς μας, γιατί ανέ­κα­θεν σ’ αυτή τη χώρα ίσχυε το: «Άνδρες, πόλεις και ου τείχη, ουδέ νήες ανδρών κεναί».

 

Σας ευχα­ρι­στώ για την προσοχή σας.

Αθα­νά­σιος Κοσ­σιώ­ρης

Επί­τι­μος  Α΄ Αντι­πρό­ε­δρος Ανα­θε­ω­ρη­τι­κού Δικα­στη­ρίου.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.