Συζητείται σε δεύτερο βαθμό σοβαρή υπόθεση υπεξαίρεσης

Ανα­βιώ­νει ενώπιον του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου υπόθεση υπε­ξαί­ρε­σης ποσού μεγάλης αξίας από εντο­λο­δόχο και δια­χει­ρι­στή, κατ’ εξα­κο­λού­θηση με κατη­γο­ρού­μενο έναν κάτοικο της Ηλείας, που δια­μέ­νει μόνιμα στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες της Αμε­ρι­κής, ο οποίος έχει κατα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως τον Ιούλιο του 2014 σε ποινή κάθειρ­ξης 10 ετών, με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα.

Η απόφαση του δικα­στη­ρίου είχε μάλιστα ενο­χλή­σει τον τότε συνή­γορό του, δικη­γόρο κ. Φώτη Χατζη­διάκο, ο οποίος απευ­θυ­νό­με­νος στην έδρα δήλωσε ότι “και οι κρί­νο­ντες κρί­νο­νται”, επι­ση­μαί­νο­ντας ενω­ρί­τερα, ότι θα απο­στεί­λει παντού την απόφαση του δικα­στη­ρίου.

Σε δεύτερο βαθμό δικη­γό­ρος του κατη­γο­ρού­με­νου είναι ο κ. Δήμος Μου­τά­φης.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης φέρεται να έχει ως εξής:

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, συνέ­στησε με την πολι­τι­κώς ενά­γουσα, στις 14.01.2000, δυνάμει ιδιω­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού, ομόρ­ρυθμη εται­ρεία με έδρα την πόλη της Ρόδου και σκοπό την εκμε­τάλ­λευση επι­χεί­ρη­σης εστια­το­ρίου, μεζε­δο­πω­λείου στην Παλαιά Πόλη.

Το κεφά­λαιο της εται­ρείας ορί­στηκε στο ποσό των 2.000.000 δρχ., εισφερ­θέν ισο­με­ρώς από έκαστο των συμ­βαλ­λο­μέ­νων, των οποίων και η συμ­με­τοχή στα κέρδη και τις ζημίες της εται­ρείας, η διάρ­κεια της οποίας ορί­στηκε πεντα­ε­τής, ορί­στηκε επίσης στο 50% για έκαστο εξ αυτών.

Με το ανωτέρω δε συμ­φω­νη­τικό δια­χει­ρι­στής της εται­ρείας ορί­στηκε ο κατη­γο­ρού­με­νος, η δε πολι­τι­κώς ενά­γουσα ορί­στηκε ταμίας της εται­ρείας.

Με ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό, που καταρ­τί­στηκε μεταξύ των ανωτέρω στις 23.02.2000 τρο­πο­ποί­η­σαν το δια­κρι­τικό τίτλο της επι­χεί­ρη­σης.

Με νέο ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό, που καταρ­τί­στηκε μεταξύ των ανωτέρω στις 15.10.2002, συμ­φω­νή­θηκε η απο­χώ­ρηση της πολι­τι­κώς ενά­γου­σας από την εται­ρεία και η μετα­βί­βαση του εται­ρι­κού της μερι­δίου (50/100) λόγω πώλησης προς τον κατη­γο­ρού­μενο, κατά 40/100 αντί τιμή­μα­τος 2.347,76 ευρώ και προς το γιο του κατά 10/100 αντί τιμή­μα­τος 587 ευρώ, με απο­τέ­λε­σμα στη νέα εται­ρεία να μετέ­χουν κατά ποσοστό 90/100 ο κατη­γο­ρού­με­νος και κατά 10/100 ο γιος του. Με το ίδιο συμ­φω­νη­τικό ορί­στηκε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος θα είχε απε­ριό­ρι­στη εξουσία εκπρο­σώ­πη­σης για οποια­δή­ποτε δια­χει­ρι­στική πράξη της εται­ρείας, ενώ συμ­φω­νή­θηκε επίσης ότι όλες οι υπο­χρε­ώ­σεις της εται­ρείας από τη σύστασή της θα βαρύ­νουν πλέον τους νέους εταί­ρους, με υπο­χρέ­ωση των τελευ­ταίων για ελευ­θέ­ρωση της πολι­τι­κώς ενά­γου­σας από κάθε χρέος, που είχε δημιουρ­γη­θεί έως τότε.

Πλην όμως, το συμ­φω­νη­τικό αυτό ουδέ­ποτε δημο­σιεύ­θηκε στα βιβλία εται­ρι­κών του Πρω­το­δι­κείου Ρόδου και συνεπώς η πολι­τι­κώς ενά­γουσα παρέ­μεινε εταίρος στην εται­ρεία, συμ­με­τέ­χο­ντας στα κέρδη και τις ζημίες της κατά ποσοστό 50%. Περαι­τέρω απο­δεί­χθηκε ότι από 01.01.2004 έως 31.10.2004 την απο­κλει­στική εν τοις πράγ­μασι δια­χεί­ριση της εται­ρείας είχε ο κατη­γο­ρού­με­νος.

Ενώ κατά το έτος 2003, η εται­ρεία είχε λογι­στικό κέρδος μετά την αφαί­ρεση των φόρων 47.226,73€, πραγ­μα­το­ποιώ­ντας ακα­θά­ρι­στα έσοδα 208.874,60€, τα δε έτη 2000 και 2002 η εται­ρεία είχε λογι­στικό κέρδος μετά την αφαί­ρεση των φόρων 71.754,92€ και 81.141,97€ αντί­στοιχα, πραγ­μα­το­ποιώ­ντας ακα­θά­ρι­στα έσοδα 190.207,49€ και 230.489,68€ αντί­στοιχα, όπως τούτο συνε­πά­γε­ται από τα υπάρ­χο­ντα στη δικο­γρα­φία μηχα­νο­γρα­φικά δελτία οικο­νο­μι­κών στοι­χείων επι­χει­ρή­σεων και επι­τη­δευ­μα­τιών.

Κατά το έτος 2004 η ομόρ­ρυθμη εται­ρεία, μολο­νότι δεν υπέβαλε φορο­λο­γική δήλωση πραγ­μα­το­ποί­ησε ακα­θά­ρι­στα έσοδα για το διά­στημα από 01.01.2004 έως 31.01.2004 ποσού 114.954,97€, όπως τούτο προ­κύ­πτει με βάση τα βιβλία εσόδων της εται­ρείας, εντού­τοις, ενώ τα προη­γού­μενα έτη, όπως ανα­φέρ­θηκε εμφά­νισε λογι­στικά κέρδη, το έτος 2004 εμφά­νισε ζημίες ποσού 32.051€.

Στο διά­στημα αυτό και με βάση τα ανωτέρω ακα­θά­ρι­στα έσοδα των 114.954,97 ευρώ, ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να προέβη μόνον στις ακό­λου­θες πλη­ρω­μές, ήτοι πρώτον προς τους προ­μη­θευ­τές εκ ποσού 62.277,34€, οι οποίες παρόλα αυτά δεν μείωσαν το παθη­τικό της εται­ρείας προς αυτούς, αλλά το αύξησαν στο διά­στημα αυτό από 26.473,63€ την 01.01.2004 σε 64.990,03 στις 31.10.2004 και δεύ­τε­ρον προς τη Δ.Ο.Υ. Ρόδου και το Δήμο Ροδίων εκ ποσού 5.910,98€ ενώ, σε ουδεμία δε άλλη κατα­βολή προέβη προς οποιο­δή­ποτε προ­μη­θευτή ή δημόσια υπη­ρε­σία, ή ασφα­λι­στικό ταμείο, όπως Ι.Κ.Α..

Πολλούς δε μήνες του έτους 2004 φέρεται να παρέ­λειπε να κατα­βά­λει το μίσθωμα του κατα­στή­μα­τος. Αυτό είχε ως απο­τέ­λε­σμα λόγω συσ­σω­ρευ­μέ­νων υπο­λοί­πων σε προ­μη­θευ­τές στις 31.10.2004 εκ ποσού 64.990,03€ να εκδο­θούν σε βάρος της ομόρ­ρυθ­μης εται­ρείας και των εταίρων της, ήτοι του κατη­γο­ρου­μέ­νου και της πολι­τι­κώς ενά­γου­σας οι 3 δια­τα­γές πλη­ρω­μής που επι­τάσ­σουν αυτούς να κατα­βά­λουν σε πιστω­τές – προ­μη­θευ­τές της εται­ρείας τα ποσά των 6.594,85€, 7.331,16€ και 2.435 € αντί­στοιχα, όλες δε οι ως άνω δια­τα­γές, όπως από αυτές προ­κύ­πτει εκδό­θη­καν για υπο­χρε­ώ­σεις της εται­ρείας, που γεν­νή­θη­καν μετά την 01.01.2004.

Επι­πλέον σε βάρος των εταίρων εκδό­θηκε η απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου (δια­δι­κα­σία μισθω­τι­κών δια­φο­ρών), η οποία υπο­χρέ­ωσε αυτούς να απο­δώ­σουν τη χρήση του μισθίου ακι­νή­του στους εκμι­σθω­τές αυτού λόγω δυστρο­πίας, υπο­χρε­ώ­νο­ντας επίσης αυτούς να κατα­βά­λουν στους εκμι­σθω­τές ποσό 6.381,76€ για οφει­λό­μενα μισθώ­ματα μισθω­τι­κών μηνών του έτους 2004 επίσης.

Στη δε πολι­τι­κώς ενά­γουσα δεν απο­δό­θηκε κανένα ποσό ως κέρδη για τη συμ­με­τοχή της στην εται­ρεία το διά­στημα αυτό.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος ιδιο­ποι­ή­θηκε το ποσό των 46.766,66 ευρώ, εισπράτ­το­ντας ως απο­κλει­στι­κός δια­χει­ρι­στής της ομόρ­ρυθ­μης εται­ρείας κατά το χρονικό διά­στημα από 01.01.2004 έως 31.10.2004 το ποσό των 114.954,98 ευρώ και εξο­φλώ­ντας με αυτό οικο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις μόνον 62.277,34 και 5.910.98 ευρώ, ιδιο­ποιού­με­νος συνεπώς παρά­νομα ξένο κινητό πράγμα, ήτοι χρήματα της εται­ρείας ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας, τα οποία του εμπι­στεύ­τη­καν υπό την ιδιό­τητά του ως δια­χει­ρι­στή, το συνο­λικό δε αντι­κεί­μενο της υπε­ξαί­ρε­σης ήταν ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας.