Κάθισε ξανά στο θρανίο σε ηλικία μόλις… 47 ετών!

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Τον Κώστα Στυ­λια­νού, τον γνω­ρί­ζου­με με την ιδιό­τη­τα του συμ­βού­λου της δη­μο­τι­κής κοι­νό­τη­τας Ρόδου αλλά και του προ­έ­δρου του Σω­μα­τεί­ου Οδη­γών Φορ­τη­γών Δη­μο­σί­ας Χρή­σε­ως. Σή­με­ρα όμως μιλά στην «δη­μο­κρα­τι­κή» με την ιδιό­τη­τα του… μα­θη­τή της Β΄Γυ­μνα­σί­ου!

Ο Κ. Στυ­λια­νού, στα 47 του χρό­νια ξα­να­κά­θι­σε στα θρα­νία του Σχο­λεί­ου Δεύ­τε­ρης Ευ­και­ρί­ας Ρόδου, για να δώσει μια δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία στον εαυτό του, να τε­λειώ­σει το Γυ­μνά­σιο, που κά­πο­τε ανα­γκά­στη­κε να αφή­σει στη μέση.

Σή­με­ρα, ως μα­θη­τής, μας μιλά για τη δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία στη μόρ­φω­ση, για τους συμ­μα­θη­τές του, για το σχο­λείο του, για το πώς πήρε την από­φα­ση να ξα­να­κα­θί­σει στο θρα­νία παρά την απαι­τη­τι­κή του κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα και χωρίς να τον εν­δια­φέ­ρει «τι θα πει ο κό­σμος»…

• Κώστα, τι τάξη πη­γαί­νεις;

Πη­γαί­νω στη 2α Γυ­μνα­σί­ου! Είμαι στον δεύ­τε­ρο κύκλο του Γυ­μνα­σί­ου στο Σχο­λείο Δεύ­τε­ρης Ευ­και­ρί­ας. Ου­σια­στι­κά είμαι στην δεύ­τε­ρη και τε­λευ­ταία χρο­νιά, η φοί­τη­ση στο Γυ­μνά­σιο του ΣΔΕ είναι δύο χρό­νια.

• Φέτος θα απο­φοι­τή­σεις δη­λα­δή.

Ναι. Θα απο­φοι­τή­σω από το Γυ­μνά­σιο Δεύ­τε­ρης Ευ­και­ρί­ας το οποίο δίνει πράγ­μα­τι μια δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία, στα με­γα­λύ­τε­ρα παι­διά! Δίνει ευ­και­ρία σε αν­θρώ­πους που για κά­ποιους λό­γους άφη­σαν το σχο­λείο, να βγά­λουν το Γυ­μνά­σιο.

• Σε ποια ηλι­κία απο­φά­σι­σες να ξα­να­κα­θί­σεις στο θρα­νίο;

Στα 47 μου χρό­νια.

• Πώς πήρες την από­φα­ση να ξα­να­πάς στο σχο­λείο;

Ηταν ένα απω­θη­μέ­νο. Λόγω των απαι­τή­σε­ων της ση­με­ρι­νής επο­χής και των δυ­σκο­λιών που έχου­με όλοι στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας, αν και το ήθελα πολύ, δεν το έπαιρ­να από­φα­ση. Ετυχε ένας συ­νά­δελ­φος αυ­το­κι­νη­τι­στής να γρα­φτεί στο Σχο­λείο Δεύ­τε­ρης Ευ­και­ρί­ας και με την πα­ρό­τρυν­ση του γυ­μνα­σιάρ­χη μας κ. Θ. Κλέ­τσα, ο συ­νά­δελ­φος ενη­μέ­ρω­σε εμάς τους αυ­το­κι­νη­τι­στές και έτσι βρε­θή­κα­με όλοι στα θρα­νία! Μά­λι­στα, ο γυ­μνα­σιάρ­χης μας έτυχε να είναι κα­θη­γη­τής στον με­σαίο γιο μου, στο πρω­ι­νό σχο­λείο! Κάπως έτσι ξε­κί­νη­σε αυτό το όμορ­φο τα­ξί­δι. Με όλες αυτές τις αλ­λα­γές που προ­ε­τοι­μά­ζει η κυ­βέρ­νη­ση και στο δικό μας επάγ­γελ­μα, εν­δε­χο­μέ­νως να μας ζη­τή­σει και απο­λυ­τή­ριο Γυ­μνα­σί­ου για να συ­νε­χί­σου­με να το ασκού­με, που πολ­λοί από εμάς δεν εί­χα­με. Κάπως έτσι βρε­θή­κα­με πε­ρί­που 15 επαγ­γελ­μα­τί­ες αυ­το­κι­νη­τι­στές στο Γυ­μνά­σιο Δεύ­τε­ρης Ευ­και­ρί­ας.

• Τι ηλι­κί­ας είναι οι συμ­μα­θη­τές σου;

Ο μι­κρό­τε­ρος είναι 19 ετών και η με­γα­λύ­τε­ρη είναι 67 ετών.

• Πόσοι μα­θη­τές είστε στο Γυ­μνά­σιο Δεύ­τε­ρης Ευ­και­ρί­ας;

Στον α κύκλο και στο β΄κύ­κλο, εί­μα­στε πε­ρί­που 80 μα­θη­τές.

• Είσαι καλός μα­θη­τής;

Σε αυτό το σχο­λείο, δεν παίρ­νου­με μα­θή­μα­τα και ασκή­σεις για το σπίτι. Ολη η εκ­παί­δευ­ση γί­νε­ται στις ώρες της δι­δα­σκα­λί­ας ώστε να μην έχου­με διά­βα­σμα στο σπίτι, διότι οι υπο­χρε­ώ­σεις που έχει ο κα­θέ­νας μας, δεν επι­τρέ­πουν να μπο­ρού­με να ασχο­λη­θού­με με τα μα­θή­μα­τά μας εκτός σχο­λεί­ου. Εί­μα­στε μια οι­κο­γέ­νεια σε αυτό το σχο­λείο και οι μα­θη­τές και οι κα­θη­γη­τές, δεν υπάρ­χουν καλοί και κακοί μα­θη­τές. Ολοι προ­σπα­θού­με να βά­λου­με τα δυ­να­τά μας και να κά­νου­με το κα­λύ­τε­ρο που μπο­ρεί ο κα­θέ­νας, ώστε να ολο­κλη­ρώ­σου­με τον σκοπό μας. Να τε­λειώ­σου­με το σχο­λείο που αφή­σα­με στη μέση, ο κα­θέ­νας για τους δι­κούς του λό­γους. Η συμ­μα­θή­τριά μου που είναι 67 χρο­νών, είχε αφή­σει το σχο­λείο στη μέση γιατί πα­ντρεύ­τη­κε μικρή και έκανε οι­κο­γέ­νεια. Σή­με­ρα που έχει εγ­γό­νια, απο­φά­σι­σε να γρα­φτεί στο σχο­λείο γιατί το είχε απω­θη­μέ­νο. Τι πιο ωραίο από αυτό!

• Η οι­κο­γέ­νειά σου τι σου είπε όταν τους ανα­κοί­νω­σες ότι θα επι­στρέ­ψεις στα θρα­νία;

Η σύ­ζυ­γός μου με πα­ρό­τρυ­νε, με συ­νε­χά­ρη για την από­φα­σή μου. Τα παι­διά μου, μου έφε­ραν μο­λύ­βια, τε­τρά­δια, την τσά­ντα μου! Μέχρι σή­με­ρα μου κά­νουν πλάκα γι αυτή μου την από­φα­ση, το δια­σκε­δά­ζου­με.

• Πόσων ετών είναι τα παι­διά σου;

Η κόρη μου είναι 20 ετών, ο με­σαί­ος γιος μου είναι στα 16 και ο μι­κρό­τε­ρος στα 14. Με τον μικρό μου γιο εί­μα­στε στην ίδια τάξη ου­σια­στι­κά αλλά σε δια­φο­ρε­τι­κά σχο­λεία! Βέ­βαια δεν έχου­με τα ίδια μα­θή­μα­τα…

• Τι μα­θή­μα­τα κά­νε­τε;

Μα­θη­μα­τι­κά, αγ­γλι­κά, φυ­σι­κές επι­στή­μες, κοι­νω­νιο­λο­γία…

• Ποιο μά­θη­μα σου αρέ­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο;

Κάθε μά­θη­μα έχει το δικό του εν­δια­φέ­ρον. Γί­νε­ται διά­λο­γος, δεν γί­νε­ται πα­ρά­δο­ση μα­θή­μα­τος όπως τη γνω­ρί­ζου­με. Ο κάθε κα­θη­γη­τής έχει τον τρόπο του να μας κρατά το εν­δια­φέ­ρον.

• Πες μου για τους συμ­μα­θη­τές σου, εκτός από τους αυ­το­κι­νη­τι­στές συ­να­δέλ­φους σου. Εχετε δη­μιουρ­γή­σει ισχυ­ρούς δε­σμούς, όπως αυ­τούς που δη­μιουρ­γού­με στο σχο­λείο και πολ­λές φορές γί­νο­νται σχέ­σεις ζωής;

Βρήκα φί­λους, που εί­χα­με χαθεί όλα αυτά τα χρό­νια και ξαφ­νι­κά βρε­θή­κα­με στο δι­πλα­νό θρα­νίο! Δεν πε­ρι­γρά­φε­ται αυτό που συμ­βαί­νει μέσα στις τά­ξεις του Γυ­μνα­σί­ου Δεύ­τε­ρης Ευ­και­ρί­ας. Μέσα από τα μα­θή­μα­τα, από τις δρα­στη­ριό­τη­τες, από τις εκ­δρο­μές δε­νό­μα­στε, όπως τότε στα παι­δι­κά σχο­λι­κά μας χρό­νια.

• Πη­γαί­νε­τε και εκ­δρο­μές;

Βε­βαί­ως! Πη­γαί­νου­με εκ­παι­δευ­τι­κές εκ­δρο­μές. Εχου­με πάει στο Πα­λά­τι, στη Βι­βλιο­θή­κη, στην ΚΑΪΡ…

• Αρα, μου λες, δη­μιουρ­γού­νται δε­σμοί, παρά τις πολ­λές υπο­χρε­ώ­σεις και τον πε­ριο­ρι­σμέ­νο χρόνο.

Αυτό είναι σί­γου­ρο. Η κυρία Αγ­γε­λί­να, που είναι η με­γα­λύ­τε­ρη σε ηλι­κία και είναι και στην τάξη μου, έτυχε να με με­γα­λώ­σει στα πόδια της όταν ήμουν πολύ μι­κρός!

• Και ξα­να­βρε­θή­κα­τε μετά από τόσα χρό­νια;

Ξα­να­βρε­θή­κα­με στο ίδιο θρα­νίο.

• Είναι η δι­πλα­νή σου;

Ναι! Είναι η δι­πλα­νή μου στο θρα­νίο. Εγώ δεν την θυ­μό­μουν. Εκεί­νη με θυ­μή­θη­κε. Όταν μου είπε ότι ήταν φίλη της συγ­χω­ρε­μέ­νης της μη­τέ­ρας μου και ότι ου­σια­στι­κά με­γά­λω­σα στα πόδια της, κα­τα­λα­βαί­νεις τι συ­ναι­σθή­μα­τα ένιω­σα. Ηταν κάτι ανα­πά­ντε­χο για μένα. Γε­νι­κά έχου­με δεθεί όλοι οι συμ­μα­θη­τές. Κά­νου­με σχο­λι­κά πάρτι, όπου πάμε με τις οι­κο­γέ­νειές μας. Πάμε εκ­δρο­μή στο κλεί­σι­μο της σχο­λι­κής χρο­νιάς, πέ­ρυ­σι πή­γα­με στην Αρ­χαία Κά­μει­ρο.

• Δί­νε­τε και προ­α­γω­γι­κές εξε­τά­σεις;

Βε­βαί­ως δί­νου­με εξε­τά­σεις για να πε­ρά­σου­με την τάξη και να προ­χω­ρή­σου­με! Από τον περ­σι­νό β΄κύ­κλο του Γυ­μνα­σί­ου, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι μα­θη­τές φοι­τούν τώρα στο ΕΠΑΛ. Αυτό είναι το κί­νη­τρο… Από το που­θε­νά και σε μια ηλι­κία που όλοι έχου­με προ­βλή­μα­τα και ζη­τή­μα­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας να λύ­σου­με, το Σχο­λείο Δεύ­τε­ρης Ευ­και­ρί­ας μας βοη­θά­ει να προ­χω­ρή­σου­με στη ζωή μας, να κά­νου­με ένα βήμα πα­ρα­πά­νω, να εξε­λι­χθού­με.

• Θα πας και στο Λύ­κειο;

Θα προ­σπα­θή­σω, είναι στα σχέ­διά μου. Αν οι οι­κο­γε­νεια­κές μου υπο­χρε­ώ­σεις το επι­τρέ­ψουν, θα ήθελα να πάω και στο Λύ­κειο. Κα­τα­λα­βαί­νεις όμως ότι προ­έ­χει η δου­λειά και οι ανά­γκες της οι­κο­γέ­νειας.

• Θέ­λη­σε κά­ποιο από τα παι­διά σου να εγκα­τα­λεί­ψει το σχο­λείο, όπως έκα­νες κι εσύ;

Ναι. Ο γιος μου, ήθελε να τε­λειώ­σει το Γυ­μνά­σιο και να μην συ­νε­χί­σει στο Λύ­κειο, αλλά να έρθει να ερ­γα­στεί μαζί μου στο φορ­τη­γό. Όταν είδε όμως ότι εγώ μετά από τόσα χρό­νια απο­φά­σι­σα να ξα­να­πάω στο σχο­λείο και του εξή­γη­σα κά­ποια πράγ­μα­τα για τις δυ­σκο­λί­ες της ζωής, τις απαι­τή­σεις, το ξα­να­σκέ­φτη­κε και τώρα είναι στην 1η Λυ­κεί­ου.

• Εξαι­τί­ας της δου­λειάς ανα­γκά­στη­κες εσύ να εγκα­τα­λεί­ψεις το σχο­λείο;

Ολοι όσοι φοι­τού­με στο Σχο­λείο Δεύ­τε­ρης Ευ­και­ρί­ας, εγκα­τα­λεί­ψα­με το σχο­λείο γιατί τότε έπρε­πε να δου­λέ­ψου­με. Πολ­λές οι­κο­γέ­νειες τότε για να τα βγά­λουν πέρα έπρε­πε να δου­λεύ­ουν όλα τα μέλη της. Κάπως έτσι, θέ­λο­ντας και μη, πη­γαί­να­με τότε για δου­λειά. Στη δική μου πε­ρί­πτω­ση δεν είναι μόνο ότι έπρε­πε να βοη­θή­σω την οι­κο­γέ­νειά μου και να δου­λέ­ψω. Είχα ένα ατύ­χη­μα στη μέση και οι για­τροί μου είπαν ότι δεν μπορώ να ξα­να­κά­νω γυ­μνα­στι­κή ή οποια­δή­πο­τε άλλη αθλη­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα. Μετά από αυτό εγώ δεν μπο­ρού­σα να πάω στο σχο­λείο. Εβλε­πα στην 1η Γυ­μνα­σί­ου τους συμ­μα­θη­τές μου να παί­ζουν μπάλα, να τρέ­χουν κι εγώ κα­θό­μουν σε μια γωνία και δεν μπο­ρού­σα να κάνω τί­πο­τα. Αυτό με ενο­χλού­σε πάρα πολύ κι έτσι απο­φά­σι­σα να αφήσω το πρω­ι­νό σχο­λείο και να πάω να δου­λέ­ψω για να βοη­θή­σω και την οι­κο­γέ­νειά μου, με την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι θα πή­γαι­να στο νυ­χτε­ρι­νό. Βέ­βαια ου­δέ­πο­τε πήγα στο νυ­χτε­ρι­νό σχο­λείο. Ξε­κί­νη­σα να δου­λεύω, έπαιρ­να 7.000 δρχ μισθό κι έβγα­ζα από τα τυ­χε­ρά μου 40.000 δρχ! Κα­τα­λα­βαί­νεις ότι όταν άρ­χι­σα να βγάζω λεφτά δεν με εν­διέ­φε­ρε πια το σχο­λείο.

• Τότε υπήρ­χαν χρή­μα­τα στην αγορά.

Τότε υπήρ­χαν χρή­μα­τα, μυαλό δεν εί­χα­με!

• Στο σχο­λείο ή στον κοι­νω­νι­κό σου πε­ρί­γυ­ρο σε ρω­τά­νε πώς εσύ που ασχο­λεί­σαι με τα κοινά, που είσαι πρό­ε­δρος ενός σω­μα­τεί­ου, απο­φά­σι­σες να πας ξανά στο σχο­λείο;

Ναι βέ­βαια με ρω­τά­νε. Αυτό που λέω είναι πως δεν είναι ντρο­πή να μην έχει τε­λειώ­σει κά­ποιος το σχο­λείο και να θέλει να κα­θί­σει ξανά στο θρα­νίο. Γι αυτό κι όλοι εμείς οι μα­θη­τές του Γυ­μνα­σί­ου Δεύ­τε­ρης Ευ­και­ρί­ας προ­σπα­θού­με να πα­ρο­τρύ­νου­με κι άλλο κόσμο να έρθει στο σχο­λείο. Αν θέ­λουν πραγ­μα­τι­κά να τε­λειώ­σουν το σχο­λείο και να πά­ρουν απο­λυ­τή­ριο δεν πρέ­πει να τους νοιά­ζει τι θα πει ο κό­σμος, δεν είναι ντρο­πή. Ισα ίσα, είναι κάτι αξιό­λο­γο και αξιέ­παι­νο.

Και στο Δήμο Ρόδου πολ­λές φορές εκ­πλήσ­σο­νται όταν μα­θαί­νουν ότι πη­γαί­νω στο σχο­λείο… Με τα κοινά ασχο­λού­μαι επει­δή θέλω να προ­σφέ­ρω στον τόπο μου, δεν με εν­δια­φέ­ρουν οι κα­ρέ­κλες. Γι αυτό και δεν ντρέ­πο­μαι όταν με ρω­τούν για το σχο­λείο. Και επει­δή πολ­λοί ίσως θα θέ­λουν να έρ­θουν στο σχο­λείο αλλά ντρέ­πο­νται τους λέω να κά­νουν αυτό που θέ­λουν κι αυτό που λέει η καρ­διά τους.