Γ. Μητσικώστας: «Μόνο όσοι κυνηγούν τα όνειρά τους μένουν στην αιωνιότητα»

Σας βρήκαμε να τρέχετε στη Ρόδο για ένα συγκε­κρι­μένο σκοπό… Πείτε μας γι’ αυτό…

Μετέχω στους αγώνες Run Greece ως πρε­σβευ­τής της προ­σπά­θειας που κάνει η φαρ­μα­κευ­τική εται­ρεία Novo Nordisk Hellas για να μετα­δώ­σει το μήνυμα Run to change diabetes. Έχω τρέξει σε αρκε­τούς αγώνες ανά την Ελλάδα και συμ­με­τείχα με χαρά και στο Run Greece της Ρόδου. Μετέχω ουσια­στικά στην προ­σπά­θεια να συστήσω στον κόσμο τα τρία απλά βήματα που πρέπει να ακο­λου­θεί κανείς για να ελέγξει το διαβήτη, που δεν είναι άλλα από τη μέτρηση-πρόληψη, τη σωστή δια­τροφή και την κίνηση. Εγώ τα συνο­ψίζω όλα αυτά στο σύνθημα μετρή­σου, αθλήσου και φρό­ντισε τη δια­τροφή σου!

Αθλεί­στε συχνά;

Ναι, αθλού­μαι. Ξανα­μπήκα στο γυμνα­στή­ριο πριν από πέντε χρόνια περίπου. Όταν ήμουν στην τηλε­ό­ραση, δεν μπορώ να πω ότι διέθετα χρόνο για γυμνα­στική. Γνώρισα πέρυσι στο μαρα­θώ­νιο Αθηνών τα παιδιά της Novo Nordisk που έκαναν μετρή­σεις γλυ­κό­ζης… Μέτρησα το ζάχαρό μου το οποίο ήταν φυσιο­λο­γικό… Μιλή­σαμε για την προ­σπά­θεια ευαι­σθη­το­ποί­η­σης που κάνουν, την οποία βρίσκω πολύ σημα­ντική.

Ο Νίκος Παπα­δη­μη­τρίου, πρό­ε­δρος της εται­ρείας και η Μαίρη Καρα­γιώρ­γου, υπεύ­θυνη εται­ρι­κής επι­κοι­νω­νίας και μάρ­κε­τινγκ μού πρό­τει­ναν να συνερ­γα­στούμε για να μετα­δώ­σουμε το μήνυμα πρό­λη­ψης του σακ­χα­ρώδη διαβήτη. Κάναμε κάποια χιου­μο­ρι­στικά βιντε­ά­κια που έχουν ανέβει στα social media και βλέπω τον κόσμο να αντα­πο­κρί­νε­ται θετικά. Στους αγώνες τρέ­χουμε όλοι μαζί, έχει τύχει να κάνω μιμή­σεις τρέ­χο­ντας, γελάμε και επι­κρα­τεί μία ευχά­ρι­στη ατμό­σφαιρα. Με αυτά τα δρώμενα, δημιουρ­γεί­ται μία συνει­δη­τό­τητα γύρω από την πρόληψη του σακ­χα­ρώδη διαβήτη.

Εκ πείρας έχω να πω ότι η δρα­στη­ριό­τητα σε απο­φορ­τί­ζει. Πρέπει να εκτο­νώ­νει κανείς την ένταση. Η κίνηση απο­βάλ­λει τα φορτία. Με την καθι­στική ζωή δημιουρ­γεί­ται άγχος…

Το χιούμορ μπορεί να εκτο­νώ­σει την ένταση;

Ναι, μπορεί. Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό. Δεν είναι πανά­κεια το χιούμορ, όπως δεν απο­τε­λούν πανά­κεια και τα φάρμακα. Ξέρω δια­βη­τι­κούς που κάνουν ενέσεις ινσου­λί­νης, που παίρ­νουν μέρος σε τρίαθλο, που ελέγ­χουν συνει­δητά τα επίπεδα του σακ­χά­ρου τους. Είναι τρόπος ζωής γι’ αυτούς η κίνηση, η σωστή δια­τροφή και ο έλεγχος του διαβήτη. Στη ζωή μας πρέπει να βάλουμε το γέλιο, τη σωστή δια­τροφή, την καλή παρέα. Προ­σω­πικά δεν μου αρέσουν οι άνθρω­ποι που αφή­νο­νται. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι που συνεχώς λένε ότι δεν μπορούν…, δεν μπορούν να περ­πα­τή­σουν, δεν μπορούν να αδυ­να­τί­σουν κλπ. Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω. Αυτούς τους ανθρώ­πους που αφή­νο­νται μακάρι να παρα­κι­νήσω να σηκω­θούν από τον καναπέ…

Αλήθεια, ο τρόπος ζωής των ανθρώ­πων της τηλε­ό­ρα­σης πόσο … τοξικός μπορεί να γίνει; Ακούμε ότι υπάρχει ανθρω­πο­φα­γία…

Η κοι­νω­νία μας γενι­κό­τερα και ο κόσμος της τηλε­ό­ρα­σης κιν­δυ­νεύ­ουν από τα μη straight μυαλά. Υπάρ­χουν τα λόμπι. Αν π.χ. οι πολι­τι­κές σου πεποι­θή­σεις είναι αντί­θε­τες με αυτές ενός συγκε­κρι­μέ­νου λόμπι, τότε βρί­σκεις κλει­στές πόρτες, απο­κλεί­ε­σαι…. Υπάρχει ανθρω­πο­φα­γία, υπάρ­χουν οι κλίκες και τα παρε­ά­κια. Αυτό που σίγουρα δεν υπάρχει είναι ο αντα­γω­νι­σμός του πνεύ­μα­τος. Οι πνευ­μα­τώ­δεις άνθρω­ποι που βλέπουν λίγο πιο μπροστά, απο­μο­νώ­νο­νται.

Τη δεκα­ε­τία του ’60 υπήρχε ένας υγιής αντα­γω­νι­σμός, φτάσαμε ως χώρα σε ένα πολι­τι­στικό επίπεδο πολύ ψηλό. Τώρα το επίπεδο το ρίχνουμε συνεχώς… Οτι­δή­ποτε προάγει την κοι­νω­νία, δεν το θέλουμε. Ακο­λου­θούμε τυφλά τη μόδα χωρίς να έχουμε γνώση, εκπαί­δευση και παιδεία. Γι’ αυτό ζούμε την εποχή του ίντερ­νετ που είναι η εποχή της πλη­ρο­φο­ρίας και όχι της γνώσης. Για μένα, η γνώση προ­έρ­χε­ται από μία καλή εγκυ­κλο­παί­δεια, από ένα καλό βιβλίο, από το χει­ρό­γραφο γενι­κό­τερα. Είμαστε εγκλω­βι­σμέ­νοι στην οθόνη, η οποία μας μανι­που­λά­ρει με τη φωτει­νό­τητά της.

Έχει ελπίδες η νέα γενιά;

Πιστεύω ότι η νέα γενιά θα κάνει την επα­νά­σταση εκ των έσω. Θα δημιουρ­γη­θούν δύο κάστες ανθρώ­πων, η προ­ο­δευ­τική που θα γυρίσει στα παλιά τηλέ­φωνα ή που δεν θα χρη­σι­μο­ποιεί καθόλου κινητά αλλά θα της αρέσει η face to face κου­βέ­ντα και η ανθρώ­πινη επι­κοι­νω­νία. Στον αντί­ποδα, θα εξα­κο­λου­θούν να υπάρ­χουν αυτοί οι οποίοι θα είναι κολ­λη­μέ­νοι στις οθόνες και στα social media, θα ζουν στο ψηφιακό σύμπαν απο­μο­νω­μέ­νοι κυνη­γώ­ντας τα like…

Έχετε μία κόρη 20 χρονών, αν δεν απα­τώ­μαι. Τι τη συμ­βου­λεύ­ετε;

Αυτό που της λέω είναι να ακο­λου­θεί τα όνειρά της. Όπως έλεγε κι ένας φιλό­σο­φος, μόνο όσοι κυνη­γούν τα όνειρά τους, μένουν στην αιω­νιό­τητα. Και όπως είπε ο Καζαν­τζά­κης στην Ασκη­τική, η ζωή είναι σαν ένα πίνακα ζωγρα­φι­κής… Έχουμε τα πινέλα και τα χρώματα να δημιουρ­γή­σουμε το δικό μας πίνακα.

Εξαρ­τά­ται από εμάς τους ίδιους πώς θα μανι­που­λά­ρουμε το δικό μας μυαλό. Καμιά φορά ανα­ρω­τιό­μα­στε ποιος μας χει­ρα­γω­γεί, η οθόνη, η πλη­ρο­φο­ρία, η τρο­μο­κρα­τία…; Η σάτιρα έρχεται να ξεγυ­μνώ­σει όλα αυτά τα διλήμ­ματα. Απε­λευ­θε­ρώ­νει το μυαλό. Ένα απε­λευ­θε­ρω­μένο μυαλό μέσα από το γέλιο, μέσα από το χιούμορ και τη σάτιρα λει­τουρ­γεί πιο έξυπνα, πιο δημιουρ­γικά και πιο πνευ­μα­τω­δώς. Δεν ξέρω αν η δική μου σάτιρα, το είδος που πρε­σβεύω εγώ, εξυ­πη­ρε­τεί όλα τα παρα­πάνω.

Ζούμε την εποχή που ψάχνουμε τα δια­μά­ντια μέσα σε ένα ακά­θαρτο περι­βάλ­λον. Πρέπει απλού­στατα να μάθει να ξεχω­ρί­ζει κανείς τα δια­μά­ντια.

Υπάρ­χουν σήμερα τέτοια δια­μά­ντια;

Και βέβαια υπάρ­χουν. Υπάρ­χουν ωραίοι συγ­γρα­φείς, ωραία βιβλία, ωραία άρθρα σε εφη­με­ρί­δες, ακόμη και σε σάιτ… Πρέπει όμως να ψάξει κανείς πολύ καλά. Σίγουρα τα δια­μά­ντια δεν είναι αυτά που εμφα­νί­ζο­νται ξαφνικά μπροστά σου στην οθόνη του κινητού ή του τάμπλετ…. Θέλει ψάξιμο και ιδίως τώρα που υπάρχει μία πληθώρα από ηλε­κτρο­νικά μέσα.

Σας έχουμε συνη­θί­σει να μιμεί­στε και να σατι­ρί­ζετε με επι­τυ­χία τους πολι­τι­κούς εκπρο­σώ­πους της χώρας. Ποιος πολι­τι­κός σας εμπνέει αυτή την περίοδο;

Δεν μπορώ να πω ότι με εμπνέ­ουν όλα τα πολι­τικά πρόσωπα. Τον Αλέξη Τσίπρα τον γνωρίζω εδώ και πολλά χρόνια. Είναι ευπα­τρί­δης, θέλει το καλό της χώρας. Θέλει να αφήσει ένα θετικό στίγμα. Κλήθηκε να μαζέψει τα ασυμ­μά­ζευτα…

Η χώρα μας έχει έλλειμμα προ­σώ­πων τα οποία μπορεί να εμπι­στευ­τεί. Ζούμε σε μία προ­σω­πο­παγή, ψηφο­φο­ρική κοι­νω­νία. Τα κόμματα μπορεί να απο­γοη­τεύ­ουν, στα πρόσωπα όμως μπορεί και να δώσουμε… άφεση αμαρ­τιών. Ας πούμε αν υπήρχε σήμερα το ΠΑΣΟΚ με πρόεδρο τον Αλέξη Τσίπρα, ο Αλέξης θα εκλε­γό­ταν συνεχώς για τα επόμενα 15 χρόνια…

Θα μπο­ρούσε να πει κανείς ότι αυτή η κυβέρ­νηση απο­τε­λεί ένα ετε­ρό­κλητο σύνολο πολι­τι­κών… Έχουμε π.χ. τον Κατρού­γκαλο με την καθω­σπρέ­πει εικόνα του και τον Πολάκη με το πιο λαϊκό προφίλ… Βλέπετε στη σύγ­χρονη πολι­τική σκηνή χαρα­κτή­ρες που θα θέλατε να υπο­δυ­θείτε;

Τα έχει αυτά η πολι­τική σκηνή. Έτσι ήταν πάντα. Είχαμε π.χ. τη ΝΔ με το Γερά­σιμο Για­κου­μάτο και τον Προκόπη Παυ­λό­πουλο, είχαμε και το ΠΑΣΟΚ με τον Βαγγέλη Γιαν­νό­πουλο…. Αυτό που λέω συχνά, είναι ότι η χώρα πρέπει να κυβερ­νά­ται από χορ­τα­σμέ­νους ανθρώ­πους χωρίς κόμπλεξ. Για παρά­δειγμα, ο Ηλίας Ψινάκης με την μόρφωση, την καλ­λιέρ­γεια και την Παιδεία που δια­θέ­τει, αλλά και με το οικο­νο­μικό του υπό­βα­θρο, τι έχει να κερ­δί­σει από την πολι­τική; Εκτέ­θηκε επειδή πραγ­μα­τικά αγαπά τον Μαρα­θώνα, θέλει να προ­σφέ­ρει στον τόπο του και το απο­δει­κνύει καθη­με­ρινά…

Ποιους πολι­τι­κούς ξεχω­ρί­ζετε τελικά σήμερα;

Ο Τσίπρας έχει ένα αβαντάζ, έχει εμπει­ρία σε αντί­θεση με τον Κυριάκο Μητσο­τάκη. Κυρίως όμως ο Αλέξης κατα­φέρ­νει να κερ­δί­ζει τον κόσμο… Έχει το χάρισμα… Είναι όπως όταν πηγαί­νεις στο μανάβη να πάρεις καρ­πούζι. Εμπι­στεύ­ε­σαι το μανάβη να σου επι­λέ­ξει το καλύ­τερο, το πιο ζουμερό και το πιο γλυκό. Φτάνεις σπίτι, κόβεις το καρ­πούζι, σου βγαίνει μάπα, απο­γοη­τεύ­ε­σαι στιγ­μιαία αλλά δικαιο­λο­γείς το μανάβη. Λες μέσα σου πως δεν ήταν δυνατό να γνω­ρί­ζει 100% πώς θα βγει το καρ­πούζι.

Το ίδιο ισχύει και με τον Αλέξη Τσίπρα που προ­ε­κλο­γικά έλεγε ότι θα έσκιζε τα μνη­μό­νια, που δίχασε με το δημο­ψή­φι­σμα… Δυστυ­χώς οι Έλληνες πολι­τι­κοί και ο Αλέξης, δεν γνω­ρί­ζουν αυτά που θα γίνουν για εμάς χωρίς εμάς. Έχουν δρο­μο­λο­γη­θεί κάποια πράματα από Δυσμάς και Ανα­το­λάς…

Θέλετε να πείτε ότι όσα έχουμε ζήσει τα τελευ­ταία χρόνια, όσα ζούμε και όσα θα γίνουν στο μέλλον είναι προ­α­πο­φα­σι­σμένα;

Δεν μπο­ρούμε ποτέ να ξέρουμε πώς είναι από μέσα το καρ­πούζι. Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί δεν σφά­ζουμε από πριν; Απλού­στατα γιατί το καρ­πούζι είναι εισα­γω­γής. Δεν το φυτεύ­ουμε εμείς παρόλο που έχουμε το σπόρο, έχουμε το χώμα, έχουμε τον ήλιο. Έχουμε όλα όσα χρειά­ζο­νται, γιατί λοιπόν να μην φυτεύ­ουμε εμείς το καρ­πούζι; Παρόλο που μπορεί η χώρα να είμαστε αυτάρ­κης, εισά­γουμε το καρ­πούζι που δεν ξέρουμε τι έχει μέσα και την πατάμε. Έρχεται από Γερ­μα­νία, Αμερική, Ρωσία…, το ανοί­γουμε και βλέ­πουμε μέσα μνη­μό­νια και δεν συμ­μα­ζεύ­ε­ται!

Ο Γιώργος Μητσι­κώ­στας βλέπει το μέλλον του περισ­σό­τερο στην πολι­τική ή στην τηλε­ό­ραση; Τι θα προ­τι­μού­σατε;

Θέλω να ιδρύσω ένα κίνημα δράσης-κίνησης, και προ­ο­δευ­τι­κού πνεύ­μα­τος. Θέλω να έχω ψηφο­φό­ρους, οι οποίοι θα κινού­νται και να ακο­νί­ζουν το μυαλό τους. Επειδή λοιπόν με ρωτάτε τι προτιμώ, σας απαντώ ότι θα ήθελα να ηγηθώ ενός κινή­μα­τος όπου το βιβλίο, η κίνηση και η σωστή δια­τροφή θα έχουν τον κύριο ρόλο.