Ποιος Πολιτιστικός;

«Ανάμεσα στα άλλα εξαι­ρε­τικά που πρό­σφερε η Ελλάδα στον δυτικό πολι­τι­σμό είναι και η σύλληψη της ιδέας του πολι­τι­στι­κού του­ρι­σμού πριν από 2000 χρόνια» έγραφε ο Ιαν Ιρβιν μόλις το 2001 στην «Ιντι­πέ­ντεντ», θυμί­ζο­ντας τον οδηγό του Παυ­σα­νία, που ξενα­γούσε τους ταξι­διώ­τες του 2ου μ.Χ. αιώνα στους ναούς και τα μνημεία.  «Τα τελευ­ταία χρόνια ωστόσο», επι­σή­μαινε ο άγγλος δημο­σιο­γρά­φος, «η πλειο­νό­τητα των του­ρι­στών προτιμά τις φυσικές ομορ­φιές και τις παρα­λίες της Ελλάδας από τα πολι­τι­στικά αγαθά που προ­σφέ­ρει η χώρα».  Ο Ιρβιν επα­νήλθε και άλλες χρονιές, δια­φη­μί­ζο­ντας την ελλη­νική κουλ­τούρα στους ευρω­παί­ους ανα­γνώ­στες του. Μάταια. Εμεις αυτό το έχουμε βάλει σε δεύτερη μοίρα. Μας περνά αδιά­φορο το γεγονός πως ο «ψαγ­μέ­νος»  του­ρί­στας εκτός από την παραλία με τα κατα­γά­λανα νερά και το μαγευ­τικό ηλιο­βα­σί­λεμα , αναζητά την εμπει­ρία της φύσης, του πολι­τι­σμού, τα  συγκρι­τικά πλε­ο­νε­κτή­ματα της χώρας μας. Να μη μιλή­σουμε για τα συγκρι­τικά πλε­ο­νε­κτή­ματα του νησιού, την εκπλη­κτική φύση του που παρα­μέ­νει άγνωστη ή τα μνημεία του που καταρ­ρέ­ουν . Χρόνια τώρα κάποιοι «γρα­φι­κοί» προ­σπα­θούν μόνοι τους να ανα­δεί­ξουν αυτή την άλλη Ρόδο και να δώσουν ζωή στα χωριά τους. ( Η φωτο­γρα­φία είναι από τον Μονό­λιθο. Εκεί που κάποιοι… «γρα­φι­κοί» προ­σπα­θούν εναλ­λα­κτικά, ανα­δει­κνύ­ο­ντας τις ομορ­φιές αυτού του πανέ­μορ­φου νησιού)