Παίζει ποδόσφαιρο και υπήρξε η πρώτη γυναίκα-διαιτητής στη Ρόδο!

Η Μαριέττα Φιλιπ­πά­κου έχει συν­δέ­σει το όνομά της με το δωδε­κα­νη­σιακό ποδό­σφαιρο, ανε­βά­ζο­ντας πολύ ψηλά τον πήχη. Η αγάπη της για το ποδό­σφαιρο την έκανε την πρώτη γυναίκα διαι­τητή στα Δωδε­κά­νησα που αξιο­λο­γή­θηκε στους πίνακες της 4ης κατη­γο­ρίας, κατα­ξιώ­νο­ντάς την σε έναν κυρίως ανδρο­κρα­τού­μενο χώρο και προ­σθέ­το­ντας παράλ­ληλα το δικό της λιθα­ράκι στην ποιο­τική ανα­βάθ­μιση των Δωδε­κα­νή­σιων διαι­τη­τών.

Το «βάπτι­σμα του πυρός» για την Μαριέττα Φιλιπ­πά­κου ως διαι­τητή έγινε το 2012 και φέτος, πέντε χρόνια πετά, απο­φά­σισε να… κρε­μά­σει την σφυ­ρί­χτρα λόγω των αυξη­μέ­νων επαγ­γελ­μα­τι­κών της υπο­χρε­ώ­σεων, όμως εξα­κο­λου­θεί να πρω­τα­γω­νι­στεί στα γήπεδα ως παί­κτρια του ΑΣΤΙΡ.

Στην συνέ­ντευξή της σήμερα στην «δ», ανα­φέ­ρε­ται στο πώς κατά­φερε να κατα­ξιω­θεί σε έναν κυρίως ανδρο­κρα­τού­μενο χώρο, στις δυσκο­λίες που συνά­ντησε αλλά και στην αντι­με­τώ­πιση των ανδρών συνα­δέλ­φων της και των φιλά­θλων μέσα στο γήπεδο.

Μιλά για το γυναι­κείο ποδό­σφαιρο, ξεχω­ρί­ζει την πιο σημα­ντική εμπει­ρία της ως διαι­τη­τής και δεν απο­κλείει το ενδε­χό­μενο βήμα της να είναι αυτό της… προ­πο­νή­τριας!

• Σε ποια ηλικία συνει­δη­το­ποι­ή­σατε την αγάπη σας για το ποδό­σφαιρο;

Από πολύ μικρή ηλικία είχα κλίση στον αθλη­τι­σμό. Οι γονείς μου με θυμού­νται να τρέχω συνεχώς, να παίζω μπάλα, να σκαρ­φα­λώνω… Ετσι λοιπόν με έγραψαν στον στίβο, όπου έκανα για οκτώ χρόνια πρω­τα­θλη­τι­σμό. Στα 17 μου στα­μά­τησα τον στίβο και ξεκί­νησα το ποδό­σφαιρο, στην μονα­δική ομάδα που υπήρχε εκείνη την περίοδο, στον Σταυρό Καλυ­θιών. Την επόμενη χρονιά, πέρασα στο Πανε­πι­στή­μιο Φυσικής Αγωγής της Αθήνας, και έτσι συνέ­χισα την ποδο­σφαι­ρική μου καριέρα εκεί στην ομάδα της ΑΕ Αίγινας, στην Α’ Εθνική Κατη­γο­ρία με συμ­με­τοχή στο Champions League.

• Μικρή ήσασταν αυτό που λέμε «αγο­ρο­κό­ρι­τσο», παί­ζο­ντας ποδό­σφαιρο στις αλάνες με τα αγόρια;

Μπορώ να πω ότι πιο πολύ έπαιζα με αγόρια παρά με κορί­τσια και ο όρος «αγο­ρο­κό­ρι­τσο» μου ταί­ριαζε σε έναν βαθμό, όμως ο χαρα­κτη­ρι­σμός αυτός θεωρώ ότι είναι παρε­ξη­γη­μέ­νος γιατί στον αθλη­τι­σμό δεν πρέπει να γίνο­νται δια­κρί­σεις.

• Οι γονείς σας τι άποψη είχαν γι αυτό;

Οι γονείς μου ήταν και είναι άνθρω­ποι που αγαπούν τον αθλη­τι­σμό σε όλες του τις εκδοχές. Μόνο θετικά βλέπουν την ενα­σχό­λησή μου με τον στίβο, το ποδό­σφαιρο και την διαι­τη­σία. Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα είναι ο πατέρας μου, που σε κάθε προ­πό­νησή μου βρι­σκό­ταν στο γήπεδο, περι­μέ­νο­ντας να τελειώσω αλλά και η μητέρα μου που φρό­ντιζε πολύ την δια­τροφή μου.

• Τι είναι πιο συναρ­πα­στικό, να σφυ­ρί­ζεις ή να κλωτσάς την μπάλα;

Πιο συναρ­πα­στικό είναι σαφώς να κλωτσάς την μπάλα… Είναι όμως ενδια­φέ­ρον και έζησα την εμπει­ρία, να διευ­θύνω αγώνες του αθλή­μα­τος που αγαπώ, ως διαι­τη­τής. Και τα δύο έχουν την ιδιαι­τε­ρό­τητα αλλά και την ομορφιά τους και είμαι πολύ χαρού­μενη που γνώρισα το ποδό­σφαιρο και από τις δύο του πλευρές. Υπάρχει και μια τρίτη πλευρά, αυτή του προ­πο­νητή που δεν την έχω ζήσει ακόμα!! Ποτέ δεν ξέρεις…

• Παρά το νεαρό της ηλικίας σας έχετε σφυ­ρί­ξει στην Δ΄Εθνική Κατη­γο­ρία, στον ημι­τε­λικό κυπέλ­λου γυναι­κών Ελλάδος αλλά και σε κρίσιμα παι­χνί­δια στο τοπικό πρω­τά­θλημα, ενώ έχετε συμ­με­τά­σχει και σε τουρ­νουά στο εξω­τε­ρικό. Ποια παι­χνί­δια θυμάστε πιο έντονα;

Εχω σφυ­ρί­ξει σημα­ντικά παι­χνί­δια στο τοπικό πρω­τά­θλημα καθώς και τον ημι­τε­λικό κυπέλ­λου γυναι­κών, όμως η συμ­με­τοχή μου στο Διεθνές Τουρ­νουά Ποδο­σφαί­ρου στην Σουηδία υπό την αιγίδα της FIFA ήταν η πιο συναρ­πα­στική εμπει­ρία διότι σε αυτό συμ­με­τεί­χαν κορυ­φαίοι σύλ­λο­γοι όπως η Barcelona και η Juventus. Μάλιστα σε αυτό το τουρ­νουά είχα την τιμή να σφυρίξω τον μικρό τελικό αγοριών ηλικίας 14-15 ετών.

• Οι άνδρες συνά­δελ­φοί σας, σε έναν καθαρά ανδρο­κρα­τού­μενο χώρο, σας απο­δέ­χθη­καν ως ίση προς ίσους;

Στην αρχή υπήρχε μια δυσπι­στία στο πρόσωπό μου επειδή είμαι γυναίκα. Όμως στην πορεία, όσο δια­πί­στω­ναν πως είχα ικα­νό­τη­τες όπως και οι άνδρες, με αντι­με­τώ­πι­ζαν σε σεβασμό και μπορώ να πω, πολύ καλύ­τερα απ΄ότι τους άνδρες συνα­δέλ­φους μου. Μέσα από αυτό κατά­λαβα πως προ­κα­τά­ληψη υπάρχει στον αθλη­τι­σμό όμως στην πράξη μπορεί να εξα­λει­φθεί κάθε δυσπι­στία.

• Οι οπαδοί;

Το ίδιο συμ­βαί­νει και με τους οπαδούς. Πρέπει να κερ­δί­σεις και να ξεπε­ρά­σεις την κρίση που έχει για την ομάδα του ο οπαδός

• Εχετε δεχθεί σεξι­στι­κές επι­θέ­σεις στα γήπεδα;

Εχω δεχθεί σεξι­στι­κές επι­θέ­σεις από ελά­χι­στους ποδο­σφαι­ρι­στές αλλά θεωρώ πως είναι πρώτη σκέψη και η πρώτη αντί­δραση, πάνω στα νεύρα των ποδο­σφαι­ρι­στών. Οπότε όταν έχουν μια γυναίκα απέ­να­ντί τους, η πρώτη σκέψη ήταν για παρά­δειγμα «τράβα βάλε κανένα πλυ­ντή­ριο…» και τα άλλα γνωστά κλισέ.

• Πάντως πρέπει μια γυναίκα να έχει πολύ γερό στομάχι για να ασχο­λη­θεί με το ποδό­σφαιρο σε αυτό το επίπεδο, ή του­λά­χι­στον έτσι φαί­νε­ται σε εμάς που είμαστε εκτός χώρου.

Για την διαι­τη­σία, θα συμ­φω­νήσω πως χρειά­ζε­ται γερό στομάχι. Για μια γυναίκα όμως, νομίζω ότι είναι πιο εύκολο απ΄ότι για έναν άνδρα γιατί οι γυναί­κες από την φύση μας έχουμε περισ­σό­τερη υπομονή, πόσω μάλλον όταν κάνουμε κάτι που αγαπάμε.

• Γιατί απο­φα­σί­σατε να στα­μα­τή­σετε την καριέρα σας ως διαι­τη­τής;

Την διαι­τη­σία την στα­μά­τησα λόγω των επαγ­γελ­μα­τι­κών μου υπο­χρε­ώ­σεων. Διατηρώ του­ρι­στική επι­χεί­ρηση και το απο­τέ­λε­σμα είναι να μην μπορώ να αντε­πε­ξέλθω στις δύσκο­λες υπο­χρε­ώ­σεις της διαι­τη­σίας.

• Σας λείπει;

Δεν μπορώ να πω ότι μου λείπει γιατί έχει κλείσει ορι­στικά ο κύκλος της διαι­τη­σίας για εμένα.

• Ως παί­κτρια πλέον στα γήπεδα, «λει­τουρ­γείτε» και ως διαι­τη­τής, εντο­πί­ζο­ντας ενδε­χο­μέ­νως λάθη ή παρα­λεί­ψεις στη διαι­τη­σία ή επι­κε­ντρώ­νε­στε απο­κλει­στικά στο παι­χνίδι;

Όπως είπα έκλεισε για μένα ο κύκλος της διαι­τη­σίας και πλέον είμαι ξανά στο γήπεδο ως παί­κτρια. Δεν μπορώ να αφήσω απα­ρα­τή­ρητο όμως κάποιο λάθος που θα εντο­πίσω από έναν πρώην συνά­δελφο διαι­τητή, τη στιγμή που βρί­σκο­μαι στο γήπεδο. Δείχνω ωστόο επιεί­κεια γιατί γνωρίζω πόσο δύσκολο είναι να είσαι διαι­τη­τής

• Το γυναι­κείο ποδό­σφαιρο πάντως φαί­νε­ται να κερ­δί­ζει συνεχώς έδαφος στην Ελλάδα, σε σχέση με τα προη­γού­μενα χρόνια, ωστόσο σε σχέση με το εξω­τε­ρικό μάλλον είμαστε σε νηπιακό ακόμα επίπεδο. Γιατί συμ­βαί­νει αυτό;

Στο εξω­τε­ρικό, δεν υπάρχει προ­κα­τά­ληψη γύρω από το γυναι­κείο ποδό­σφαιρο, είναι επίσης επαγ­γελ­μα­τικό το επίπεδο και με αρκετά μεγάλη προβολή. Στην Ελλάδα, σαφώς υπάρχει μια μικρή εξέλιξη όμως δεν υπάρχει ικα­νο­ποι­η­τική βοήθεια από τους αρμό­διους φορείς, αρκεί να σας πω ότι τα κορί­τσια δεν έχουν βασικά πράγ­ματα όπως ρούχα, παπού­τσια και να ανα­γκά­ζο­νται να τα προ­μη­θεύ­ο­νται μόνα τους. Όλα ξεκι­νούν από την κατά­σταση που υπάρχει γενικά στο ποδό­σφαιρο στην Ελλάδα, που είναι σε πολύ χαμη­λό­τερο επίπεδο απ΄ότι στο εξω­τε­ρικό.

• Ποιος είναι ο στόχος του ΑΣΤΙΡ για φέτος;

Η ομάδα του ΑΣΤΙΡ βρί­σκε­ται στην Β΄Εθνική κατη­γο­ρία και βασικός μας στόχος είναι η παρα­μονή σε αυτή την κατη­γο­ρία. Ενας ακόμα στόχος είναι να παί­ξουμε ωραίο ποδό­σφαιρο καθώς υπάρ­χουν αρκετά νέα κορί­τσια τα οποία θα πλαι­σιώ­σουν τις πιο έμπει­ρες παί­κτριες της ομάδας. Πέρυσι κατα­φέ­ραμε τον στόχο μας και ευελ­πι­στούμε να το κάνουμε και φέτος.

• Ο δικός σας προ­σω­πι­κός στόχος ποιος είναι;

Προ­σω­πι­κός μου στόχος είναι να είμαι υγιής ώστε να προ­σφέρω ο,τι καλύ­τερο μπορώ στο δύσκολο έργο που έχει η ομάδα μας.