Aνάρτηση του κ. Στέργου Παρδαλού, πρώην αντιδημάρχου του Δήμου Ρόδου (που παραιτήθηκε) στο facebook

Το παρα­κάτω είναι απο­σπά­σμα αλλη­λο­γρα­φίας του Ρωμαίου συγκλη­τι­κού Μενέ­νιου Άπιου, στον φίλο του Ατίλιο Νάβιο, ο οποίος τον δια­δέ­χε­ται στην δια­κυ­βέρ­νηση της Αχαίας και τον συμ­βου­λεύει για το πώς μπορεί να χει­ρι­στεί τους Έλληνες…..

Εάν λείπει κάτι των ελλήνων πολι­τι­κών, δεν είναι ούτε η δύναμη της σκέψης , ούτε η αγω­νι­στική διάθεση. Στο χαρα­κτήρα, στο ήθος φωλιά­ζει η αρρώ­στια. Φωλιά­ζει στην άρνησή τους να δεχθούν να εξα­φα­νί­σουν το άτομό τους για την ευόδωση ενός ομα­δι­κού έργου. Δεν κρίνουν ποτέ με δικαιο­σύνη το συνα­γω­νι­στή τους και γι αυτό δεν υπο­τάσ­σο­νται ποτέ στην υπεροχή του. Δεν έχουν την υπομονή μέσα στον κύκλο των ισο­τί­μων , να περι­μέ­νουν με την τάξη του κλήρου η της ηλικίας την σειρά τους. Ετσι δια­σπα­θί­ζο­ντας την δύναμη του και τις αρετές του κατά­ντησε ο λαός με την υψη­λό­τερη και πλου­σιό­τερη στην θεωρία πολι­τική σκέψη, να μείνει τόσο πίσω από μας στις πρα­κτι­κές πολι­τι­κές του επι­δό­σεις.

… τα δεινά , όσα υπο­φέ­ρανε ως τα σήμερα οι έλληνες , μα θαρρώ και όσα θα υπο­φέ­ρουν στο μέλλον , μια έχουν κύρια και πρώτη πηγή, την φιλο­πρω­τία , την νόμιμη θυγα­τέρα του τρο­με­ρού των εγω­ι­σμού. Την αρχαία «ύβριν» των την κατε­βά­σανε στο χαμη­λό­τερο επίπεδο. Κάποτε με τούτη την ισο­πέ­δωση προς τα κάτω νομί­ζουν ότι επα­να­φέ­ρουν το πολί­τευμά τους στην ορθή του βάση. Μάταια ξεχώ­ρισε ο μεγάλος Στα­γει­ρί­της την «δημο­κρα­τία» (Σ.Μ. οχλο­κρα­τία) από την «πολι­τεία» (Σ.Μ. ορθή δημο­κρα­τία). Η θέλησή τους για ισότητα, άμα την ανα­λύ­σεις, θα δεις ότι δεν απορ­ρέει από την αγάπη της δικαιο­σύ­νης, αλλα από τον φθόνο της υπέρ­τε­ρης αξίας. «Μια που εγώ, λέει ο έλληνας, δεν είμαι άξιος να ανέβω ψηλό­τερα από σένα, τότε του­λά­χι­στον και εσύ να μην ανεβείς από μένα ψηλό­τερα. Συμ­βι­βά­ζο­μαι με την ισότητα». Συμ­βι­βά­ζε­ται με την ισότητα ο έλληνας , γιατι τι άλλο είναι παρά συμ­βι­βα­σμός να πιστεύ­εις ανο­μο­λό­γητα πως αξίζεις την πρώτη θέση και να δέχεσαι μία ίση με των άλλων ! Μέσα του λοιπόν δεν αδικεί τόσο ο έλληνας, όσο πλα­νά­ται. Γεν­νή­θηκε με την ψευ­δαί­σθηση της υπε­ρο­χής. Και ύστερα θα συνα­ντή­σεις και μεταξύ των ελλήνων την άλλη ψευ­δαί­σθηση που τους κάνει να υπερ­τι­μούνε την μία αρετή που έχουν και να υπο­τι­μούν τις άλλες που τους λείπουν. Είδα δειλούς που φαντά­ζο­νταν πως μπορούν να ξεπε­ρά­σουν όλους μονάχα με την εξυ­πνάδα τους και ανδρεί­ους που πίστευαν πως φτάνει για να ξεπε­ρά­σουν όλους η ανδρεία τους. Είδα έξυ­πνους που φαντά­ζο­νταν ότι δεν χρειά­ζε­ται να γίνουν πρώτοι , ούτε η επι­στήμη , ούτε η αρετή.

Είδα κάτι σοφούς που θελαν να σταθούν επάνω από τους έξυ­πνους και από τους ανδρεί­ους με μόνη την επι­στήμη και την σοφία. Πόσο αλήθεια άμαθοι της ζωής μπορεί να είναι αυτοί οι αφε­ντά­δες της γνώσης! Τι κακό μας έκανε αυτός ο Πλά­τω­νας ! Πόσους δολο­πλό­κους πήρε στο λαιμό του που νομί­σανε πως είναι «άνδρες βασι­λι­κοί» !Μα είδα τέλο , αγαπητέ μου Νάβιε, και κάτι ενά­ρε­τους, που δεν το χώνευαν να μην είναι πρώτοι στην πολι­τεία, αφού ηταν πρώτοι στην αρετή. Και βέβαια δεν στα­σί­α­ζαν όπως οι βάναυ­σοι και οι κακοί , αλλά απο­σύ­ρο­νταν σιω­πη­λοί και απο­γοη­τευ­μέ­νοι στους αγρούς των , αφή­νο­ντας τον δήμο στα χέρια των δημα­γω­γών και των συκο­φα­ντών , η δηλη­τη­ριά­ζανε την ίδια τους την αρετή και τους ωραίους της λόγους με την πίκρα της απο­τυ­χίας των , σαν οι ηγεσίες των πολι­τειών να μην ήταν μοιραία υπο­ταγ­μέ­νες στις ιδιο­τρο­πίες της τύχης και του χρόνου και σε λογής άλλους συν­δυα­σμούς δυνά­μεων που συνεχώς τις απο­μα­κρύ­νουν από την ιδεατή τους μορφή και τις παρα­δί­νουν στα χέρια των ανάξιων η των μέτριων. Τέτοια είναι τα πάθη και οι αδυ­να­μίες που φθεί­ρουν τους ηγέτες των ελλη­νι­κών πόλεων. Όσο για τους οπαδούς των ηγετών αυτών , έχουν και αυτοί την ιδιο­τυ­πία τους στον μακάριο εκείνο τόπο. Είναι οπαδοί, πραγ­μα­τι­κοί οπαδοί , μόνο όσοι έχασαν ορι­στικά την ελπίδα να γίνουν και αυτοί ηγέτες. Ετσι θα παρα­τη­ρή­σεις ότι πιστοί οπαδοί είναι μόνο οι γερο­ντό­τε­ροι από τον ηγέτη τους. Ελά­χι­στοι είναι οι οπαδοί από πίστη ιδε­ο­λο­γική η από πίστη στον ηγέτη. Οι πολλοί είναι πει­θα­να­γκα­σμέ­νοι από τα πράγ­ματα , γιατι ατύ­χη­σαν , γιατι βαρέ­θη­καν η λιγο­ψύ­χη­σαν. Γι αυτό είναι και όλοι προ­σω­ρι­νοί , άπιστοι , ενε­δρεύ­ο­ντες οπαδοί , ώσπου να περάσει η κακιά ώρα. Μα και αυτοί που μένουν και όσο μένουν οπαδοί , προ­σπα­θούν συνεχώς να ανα­πο­δο­γυ­ρί­σουν την τάξη της ηγεσίας και να διευ­θύ­νουν αυτοί από το παρα­σκή­νιο τον ηγέτη.

Γι αυτό και βλέπεις τόσο συχνά να είναι περι­ζή­τη­τοι οι μέτριοι ηγέτες που προ­σφέ­ρο­νται ευκο­λό­τερα στην παρα­σκη­νιακή ηγεσία των οπαδών τους.