Ο Σήφης Πετράκης γράφει για τη συμμετοχή και την εμπειρία του στις ανασκαφές στην Κυμισάλα

“Δύο ήταν οι αιτίες που με δελέ­α­σαν να φύγω λίγο νωρίς για τη Ρόδο. Με βαριά καρδιά άφησα τις δυο φορ­τω­μέ­νες απίδες μου, στις “Ποτα­μιες” που κάθε χρόνο ωρι­μά­ζουν τα γευ­στικά απίδια τους το πρώτο δεκα­πεν­θή­μερο του Ιουλίου και που μέχρι να επι­στρέψω θα έχουν τελειώ­σει.

Aφού περι­ποι­ή­θηκα τις αγα­πη­μέ­νες μου μέλισ­σες, πήρα τον ίδιο δρόμο που πήρε πριν μερικές χιλιά­δες χρόνια ο Αλθα­μέ­νης.

Ο ένας λόγος ήταν γιατί ήθελα να απο­λαύσω την κρητική βραδιά στον Μονό­λιθο με τον Μανώλη Κονταρό.

Πράγ­ματι ήταν ένα όμορφο βράδυ με τον Κονταρό να τα “δίνει όλα”. Ο ίδιος με το θεϊκό του τρα­γούδι και λαγούτο και το συγκρό­τημά του.

Έκαναν ό,τι μπο­ρού­σαν για να δια­σκε­δά­σουν τους καλε­σμέ­νους του Πολι­τι­στι­κού Συλ­λό­γου Μονό­λι­θου, που συνέ­ρευ­σαν από ολό­κληρη τη Ρόδο μα περισ­σό­τερο από τα “Κρητικά χωριά” Έμπωνα, Κρη­τη­νία, Μαντρικό κ.λπ.

Γρά­φο­ντας αυτές τις γραμμές απο­λαμ­βάνω το “FM Σιάννα” με κρητικά, παλιά και και­νούρ­για να μου χαϊ­δεύ­ουν τα αφτιά.

Ο έτερος λόγος και ο κυριό­τε­ρος ήταν η παλιά και μεγάλη μου επι­θυ­μία να προλάβω εφέτος και να λάβω μέρος στην ετήσια ανα­σκαφή του Απο­κο­ρω­νιώτη καθη­γητή Αρχαιο­λο­γίας του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, Μανώλη Στε­φα­νάκη, που κάθε χρόνο τέτοια εποχή κάνει στην Κυμι­σάλα ανα­σκαφή στο αρχαίο νεκρο­τα­φείο με τις φοι­τή­τριες και τους φοι­τη­τές του.

Περ­πα­τώ­ντας την ανηφόρα με τον Μανώλη, ανάμεσα στα βαθύ­σκιωτα, εικο­σά­με­τρα πεύκα και τους τάφους του αρχαίου νεκρο­τα­φείου, για να φτά­σουμε στην Ακρό­πολη και τον Αγιο Φωκά.

Φθάσαμε στον Αγιο Φωκά αφού περά­σαμε το καλά δια­τη­ρη­μένο τείχος της Ακρό­πο­λης.

Ο Αγιος Φωκάς ήταν μια Ορθό­δοξη Εκκλη­σία μέχρι το 1914. Τότε ανα­σκά­φτηκε από τον Ιταλό αρχαιο­λόγο Μαγιούρι. Εφτασε μέχρι τα θεμέλια του αρχαίου ναού, όμως δεν εντό­πισε στοι­χεία που θα μπο­ρούσε να ταυ­τί­σει με κάποια αρχαία Θεότητα. Αυθαί­ρετα μόνο, θα μπο­ρού­σαμε να πούμε πως είναι του Απόλ­λωνα. Πάνω από τον αρχαίο ναό είχε κτιστεί ο Χρι­στια­νός ναός. Αυτόν καθαί­ρεσε -χάλασε- ο Μαγιούρι. Ομως είχε τύψεις συνει­δή­σεως και στα απο­μνη­μο­νεύ­ματά του μετά από σαράντα χρόνια ανέφερε: “Συγ­γνώμη Μεγάλε Άγιε της Ορθο­δο­ξίας αλλά και εσύ ξένος ήσουν σ’ αυτόν τον Τόπο!”.

Καθί­σαμε να ξαπο­στά­σουμε κάτω από την σκιά ενός τερά­στιου πεύκου και ο Μανώλης συνέ­χισε: “Ηρθαμε και φέτος για δέκατη χρονιά και πάλι υπο­χρη­μα­το­δο­τού­με­νοι, μα του­λά­χι­στον προ­χω­ράει η ανα­σκαφή, χάριν στην εθε­λο­ντική προ­σφορά των ανθρώ­πων. Είμαστε όλοι εθε­λο­ντές, δηλαδή και το Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου, η Εφορεία Αρχαιο­τή­των που έχουμε την επο­πτεία μα και το προ­σω­πικό είναι όλοι εδώ εθε­λο­ντικά. Εχουμε σημα­ντική εθε­λο­ντική συνει­σφορά ακόμα και από επι­στή­μο­νες αρχαιο­λό­γους του εξω­τε­ρι­κού, όπως έναν καθη­γητή από την Πολωνία με τους μετα­πτυ­χια­κούς φοι­τη­τές του και ένα ζευγάρι Αμε­ρι­κα­νών που βοηθούν ουσια­στικά.

Εχουμε πλέον σημα­ντική εθε­λο­ντική συνει­σφορά από την τοπική κοι­νω­νία. Αυτό θέλω να το τονίσω. Δηλαδή και η Ενορία Σιάννων “Ο Άγιος Παντε­λε­ή­μο­νας” και οι κάτοι­κοι των Σιάννων, οι κάτοι­κοι της Μονο­λί­θου, μας έχουν προ­σφέ­ρει φιλο­ξε­νία απλό­χερα, με την έννοια πως δια­μέ­νουμε στα σπίτια τους. Μας παρα­χω­ρούν τη δωρεάν διαμονή και έχουμε και ανθρώ­πους από τα χωριά που δου­λεύ­ουν δωρεάν στην ανα­σκαφή. Τρανό παρά­δειγμα ο Γιώργης Θυρής και ο Στάθης ο Χαλ­κί­της.

Επίσης θέλω να αναφέρω πως εφέτος ήρθε και ο φίλος μου ο Σήφης ο Πετρά­κης και σκάβει και βοηθά στην ανα­σκαφή (θέλησε να αστειευ­τεί ο Μανώλης). Πιστεύω πως σε κάμποσα χρόνια θα έχει τελειώ­σει η ανα­σκαφή.

Για το επόμενο έτος ελπί­ζουμε σε μια προ­γραμ­μα­τική σύμβαση μεταξύ του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού – Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου και της Περι­φέ­ρειας Ν. Αιγαίου, που πιστεύω να μας καλύψει οικο­νο­μικά την ανα­σκαφή για δυο χρόνια.

Με τη χρη­μα­το­δό­τηση αυτή θα γίνουν και τα μονο­πά­τια που θα έχουν δυο μέτρα φάρδος και θα μπορεί ένας περι­πα­τη­τής φυσιο­λά­τρης να τα διαβεί και να θαυ­μά­σει τις αρχαιό­τη­τες. Επίσης θα καθα­ρί­σουμε και θα ανα­δεί­ξουμε το τείχος της Ακρό­πο­λης έτσι που να φανεί η Χαρό­πολη της Κυμι­σά­λας”.

Οταν επι­στρέ­ψαμε το συνερ­γείο βρι­σκό­ταν σε πλήρη δράση.

Πήρα και γω τη σκαλίδα και άρχισα να σκάβω κάπου που μου υπέ­δειξε ο Μανώλης και που ελπί­ζαμε πως λίγο πιο κάτω κρύ­βε­ται ένας αρχαίος τάφος.

Ετσι πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε μια παλιά που επι­θυ­μία. Δυστυ­χώς οι περισ­σό­τε­ροι τάφοι ήσαν συλη­μέ­νοι από ασυ­νεί­δη­τους αρχαιο­κά­πη­λους περα­σμέ­νων εποχών.

Ανάμεσα στο προ­σω­πικό και ο Ιωνας με τον Ηλία, τα δυο ανήλικα αγόρια του κ. Στε­φα­νάκη οι δυο “εκκο­λα­πτό­με­νοι” αρχαιο­λό­γοι… βοη­θού­σαν ουσια­στικά ειδικά στην περι­συλ­λογή ευρη­μά­των από δύσκολα και στενά σημεία των Τάφων.”

haniotika-nea.gr