Η Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Πάτμου διεκδικεί δικαστικώς την κυριότητα της νησίδας Λέβιθα

Ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείο Κω με αγωγή κατά του Δήμου Λέρου και του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, όπως νο­μί­μως εκ­προ­σω­πεί­ται από τον Υπουρ­γό Οι­κο­νο­μι­κών, προ­σέ­φυ­γε η «Ιερά Βα­σι­λι­κή, Σταυ­ρο­πη­για­κή και Πα­τριαρ­χι­κή Μονή Αγίου Ιω­άν­νου του Θε­ο­λό­γου και Ευαγ­γε­λι­στού Πά­τμου».

Όπως εκ­θέ­τει στην αγωγή της η Ιερά Μονή η νη­σί­δα «Λέ­βι­θα» ή «Λέ­βε­θα» βρί­σκε­ται στη Δω­δε­κά­νη­σο, στην πε­ριο­χή της νήσου Πά­τμου σε από­στα­ση 16 ναυ­τι­κών μι­λί­ων από αυτήν. Η νήσος Αμορ­γός και η νήσος Λέρος, σε από­στα­ση 21 και 20 ναυ­τι­κά μίλια αντί­στοι­χα, είναι άλλα πλη­σιέ­στε­ρα νησιά με τη νη­σί­δα «Λέ­βι­θα» ή «Λέ­βε­θα».

Η νη­σί­δα «Λέ­βι­θα» ή «Λέ­βε­θα» έχει έκτα­ση 9,121 τε­τρα­γω­νι­κά χι­λιό­με­τρα και η Iερά Βα­σι­λι­κή, Σταυ­ρο­πη­για­κή και Πα­τριαρ­χι­κή Μονή Αγίου Ιω­άν­νη του Θε­ο­λό­γου και Ευαγ­γε­λι­στού Πά­τμου, ως έχου­σα τη διά­νοια κυ­ρί­ας ασκεί αδια­κό­πως και αε­νά­ως πρά­ξεις νομής και δια­κα­το­χής, δη­λα­δή δια­νοία κυ­ρί­ας ασκεί φυ­σι­κή εξου­σί­α­ση σε ολό­κλη­ρη την έκτα­ση της πα­ρα­πά­νω νη­σί­δας από το έτος 1088 έως σή­με­ρα, δη­μό­σια, ει­ρη­νι­κά, αδιαμ­φι­σβή­τη­τα και ανε­νό­χλη­τα, αρ­χι­κά δια μο­νά­σε­ως Μο­να­χών της Ιεράς Μονής και βο­σκή­σε­ως ποι­μνί­ων της ίδιας της Μονής (1088 – 1813) και στη συ­νέ­χεια (1813 μέχρι σή­με­ρα) δια εκ­μι­σθώ­σε­ως των εκτά­σε­ων αυτής προς κα­τοί­κους της νήσου Πά­τμου προς βό­σκη­ση αι­γο­προ­βά­των και προς καλ­λιέρ­γεια δη­μη­τρια­κών και ψυ­χαν­θών φυτών υδρο­δο­του­μέ­νων από πηγές της νη­σί­δας, ανε­γερ­θέ­ντων επί­σης και δια­τη­ρού­με­νων μέχρι σή­με­ρα αφε­νός μεν Ναϊ­δρί­ου αφιε­ρω­μέ­νου στην Πα­να­γία και αφε­τέ­ρου κτι­σμά­των μι­κρού οι­κι­σμού για τη δια­μο­νή των κα­τοι­κού­ντων.

Την ακλό­νη­τη πε­ποί­θη­ση της ως άνω δια­νοία κυ­ρί­ας επί της από το έτος 1088 μέχρι σή­με­ρα δια­κα­το­χής και φυ­σι­κής εξου­σιά­σε­ως της ως άνω νη­σί­δας από την Iερά Βα­σι­λι­κή, Σταυ­ρο­πη­για­κή και Πα­τριαρ­χι­κή Μονή Αγίου Ιω­άν­νη του Θε­ο­λό­γου και Ευαγ­γε­λι­στού Πά­τμου, η Ιερά Μονή μα­ρύ­ε­ται από την ως επα­νει­λημ­μέ­νως και υπό των εκά­στο­τε ανά τους αιώ­νες αρχών και λαού εκλή­φθη­κε από­δο­ση, απο­δο­χή και από την εν τοις πράγ­μα­σι συ­ντε­λε­σθεί­σα εκτέ­λε­ση δω­ρε­άς που έγινε δια Χρυ­σό­βου­λου Λόγου.

Όπως το­νί­ζει δια της από του έτους 1088 Δω­ρε­άς που έγινε υπό τύπον Χρυ­σό­βου­λου Λόγου από τον Βυ­ζα­ντι­νό Αυ­το­κρά­το­ρα Αλέ­ξιο Α’ Κο­μνη­νό με δω­ρε­ο­δό­χο τον ΄Οσιο Χρι­στό­δου­λο Λα­τρη­νό, Κτή­το­ρα της Μονής Αγίου Ιω­άν­νη του Θε­ο­λό­γου και Ευαγ­γε­λι­στού Πά­τμου, της οποί­ας δω­ρε­άς αντι­κεί­με­νο ήταν η Ιερά Νήσος της Πά­τμου «μετά πάσης αυτής της πε­ριο­χής και δια­κρα­τή­σε­ως», ήτοι κατά την πα­ρα­πά­νω έν­νοια και πε­ρι­γρα­φή πε­ρι­λαμ­βά­νου­σα και τη νη­σί­δα «Λέ­βι­θα» ή «Λέ­βε­θα» διότι προ ακόμη της εκ­δό­σε­ως του ανω­τέ­ρω Χρυ­σό­βου­λου Λόγου, η νη­σί­δα αυτή πά­ντο­τε ιστο­ρι­κώς εθε­ω­ρεί­το ότι ανή­κει στην πε­ριο­χή και στη δια­κρά­τη­ση της Πά­τμου και όχι άλλης νήσου.

Η σύμ­φω­να με τα ανω­τέ­ρω επι­κρα­τή­σα­σα θε­ώ­ρη­ση και γε­νι­κή αντί­λη­ψη ότι η αιτία πα­ρα­χω­ρή­σε­ως της νη­σί­δας ήταν ο ως άνω τί­τλος δω­ρε­άς του Χρυ­σό­βου­λου Λόγου του έτους 1088 του Βυ­ζα­ντι­νού Αυ­το­κρά­το­ρα Αλε­ξί­ου Α’ Κο­μνη­νού και ότι δυ­νά­μει αυτού πραγ­μα­τώ­θη­κε ως γε­γο­νός αναμ­φι­σβή­τη­το η πε­ριέ­λευ­ση της κα­το­χής και νομής και η εγκα­τά­στα­ση επί της νη­σί­δας της Iεράς Μονής υπό διά­νοια και ακλό­νη­τη πε­ποί­θη­ση απο­κλει­στι­κής κυ­ρί­ας έτι πε­ραι­τέ­ρω ενι­σχύ­θη­κε και κατά από­λυ­το τρόπο και σε κάθε πε­ρί­πτω­ση δια­σφα­λί­σθη­κε από πρά­ξεις των εν συ­νε­χεία της Βυ­ζα­ντι­νής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας αρχών της οθω­μα­νι­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας που κα­τέ­κτη­σε και τα Δω­δε­κά­νη­σα.

Η Ιερά Μονή ανα­φέ­ρε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να και σε περί πα­ρα­χω­ρή­σε­ως επι­βε­βαιω­τι­κά οθω­μα­νι­κά δια­τάγ­μα­τα «φιρ­μά­νια», όπως αυτού που δια­λαμ­βά­νε­ται στην υπ’αρ. 1/1878 από­φα­ση του Δι­κα­στι­κού Συμ­βου­λί­ου της Καϊ­μα­κα­μί­ας Πά­τμου αλλά και σε άλλα δη­μό­σια έγ­γρα­φα, όπως από την υπ’αρ. 191/1876 πι­στο­ποί­η­ση του Δη­μο­γε­ρο­ντι­κού Συμ­βου­λί­ου Πά­τμου.

Το­νί­ζει πε­ραι­τέ­ρω ότι ει­σέ­τι και επί της με­τα­γε­νέ­στε­ρης πε­ριό­δου από του έτους 1813 και μέχρι σή­με­ρα, δια­σώ­ζο­νται επί­σης σω­ρεία εγ­γρά­φων επί πρά­ξε­ων εκ­μι­σθώ­σε­ως της νη­σί­δας.

Εκ­θέ­τει πα­ρα­πέ­ρα ότι παρά την ως ανω­τέ­ρω από­λυ­τη και αναμ­φι­σβή­τη­τη νο­μι­κή και πραγ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση, το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο μετά την εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου με τον εθνι­κό κορμό, προ­φα­νώς θε­ω­ρώ­ντας αυ­θαί­ρε­τα, απα­ρα­δέ­κτως ανι­στό­ρη­τα και προ­δή­λως εσφαλ­μέ­να ότι αφε­νός μεν η νη­σί­δα «Λέ­βι­θα» ή «Λέ­βε­θα» δεν είχε ιδιο­κτή­τη και ότι αφε­τέ­ρου η νη­σί­δα αυτή ανήκε γε­νι­κώς στην Ιτα­λία ως προ­ϋ­φι­στά­με­νο κα­τα­κτη­τή των Δω­δε­κα­νή­σων, την οποία Ιτα­λία σύμ­φω­να με τη πα­ρα­πά­νω Συν­θή­κη Ει­ρή­νης δια­δέ­χθη­κε και επί της δη­μό­σιας ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας, προ­έ­βη στην εξής αυ­θαί­ρε­τη ενέρ­γεια:

Με τη διά­τα­ξη της πα­ρα­γρ. 1 του άρ­θρου 18 του Ν. 3800/1957 η ως άνω νη­σί­δα δια νόμου με­τα­βι­βά­σθη­κε από μη κύριο σε τρίτο και συ­γκε­κρι­μέ­να από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο προς τον Δήμο Λέρου.

Το­νί­ζει ωστό­σο ότι η ως άνω πα­ρα­χώ­ρη­ση ήταν και έμει­νε εν τοις πράγ­μα­σι ανε­φάρ­μο­στη ως προ­ερ­χό­με­νη από διά­τα­ξη που είναι «κενό γράμ­μα», δη­λα­δή πα­ρα­χώ­ρη­ση από φε­ρό­με­νο δι­καιο­πά­ρο­χο-δω­ρη­τή μη έχο­ντα στο πρό­σω­πο του τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις με­τα­βί­βα­σης και πα­ρά­δο­σης στον δω­ρε­ο­δό­χο της κυ­ριό­τη­τας νομής και κα­το­χής, εξ ου άλ­λω­στε και οι υφι­στά­με­νες μι­σθώ­σεις της Ιεράς Μονής με τρί­τους μι­σθω­τές ου­δέ­πο­τε δια­τα­ρά­χτη­καν και καμιά νο­μι­κή και πραγ­μα­τι­κή με­τα­βο­λή εν τοις πράγ­μα­σι δεν με­τα­βλή­θη­κε, καθώς άλ­λω­στε εξέ­λει­πε και ο πε­ριε­χό­με­νος στην πα­ρα­πά­νω διά­τα­ξη ου­σιώ­δης όρος και προ­ϋ­πό­θε­ση της απο­κλη­θεί­σας αυ­θαι­ρέ­τως «δω­ρε­άς», ο οποί­ος έπρε­πε να συ­ντρέ­χει στο πρό­σω­πο του δω­ρε­ο­δό­χου:

Οτι δη­λα­δή η νη­σί­δα Λέ­βι­θα βρι­σκό­ταν μέχρι τότε (1957) στη χρήση του Δήμου Λέρου προς βό­σκη­ση ζώων, κα­θό­σον βε­βαί­ως τέ­τοιο γε­γο­νός χρή­σε­ως υπέρ του Δήμου Λέρου ου­δέ­πο­τε υπήρ­ξε.

Για πρώτη φορά από το 1957 ύστε­ρα από 56 ολό­κλη­ρα χρό­νια πλή­ρους αδρά­νειας και αδια­φο­ρί­ας ο Δήμος Λέρου «ενερ­γο­ποί­η­σε» την πα­ρα­πά­νω διά­τα­ξη και το έτος 2013 προ­έ­βη σε προ­κλη­τι­κή αμ­φι­σβή­τη­ση της επί νη­σί­δας «Λέ­βι­θα» ή «Λέ­βε­θα» κυ­ριό­τη­τας, νομής και δια­κα­το­χής – φυ­σι­κής εξου­σιά­σε­ως της Μονής δια της λή­ψε­ως της υπ’αρ. 10/08-03-2013 απο­φά­σε­ως της Οι­κο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής του Δήμου Λέρου και στη συ­νέ­χεια δια της λή­ψε­ως των συ­να­φών υπ’αρ. 28 και 29/2013 απο­φά­σε­ων του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου του Δήμου Λέρου.

Η Ιερά Μονή το­νί­ζει στην αγωγή της ότι ο Δήμος Λέρου με φα­νε­ρή πρό­θε­ση αλ­λοί­ω­σης της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και πα­ρα­στά­σε­ως ψευ­δών γε­γο­νό­των ως αλη­θών ως προς την πα­ρα­πά­νω φύση της νη­σί­δας για να έχει οι­κο­νο­μι­κό όφε­λος, με τις πα­ρα­πά­νω απο­φά­σεις τους χα­ρα­κτή­ρι­σε και βε­βαί­ω­σε ότι η φύση της νη­σί­δας είναι «ακα­τοί­κη­τη βρα­χο­νη­σί­δα» πα­ρα­βιά­ζο­ντας ακόμη και τον ου­σιώ­δη όρο της «δω­ρε­άς» κατά πε­ρι­γρα­φή και από­δο­ση της νη­σί­δας ως έχου­σας προ­ο­ρι­σμό και απο­κλει­στι­κή χρήση «προς βό­σκη­σιν ζώων». Δυ­στυ­χώς ομοί­ως ο ίδιος χα­ρα­κτη­ρι­σμός έγινε και προη­γού­με­να το 2011 κατά τη τε­λευ­ταία απο­γρα­φή, ύστε­ρα από ΕΘΝΙ­ΚΩΣ απα­ρα­δέ­κτως πα­ρά­λει­ψη με­τά­βα­σης στη νη­σί­δα συ­νερ­γεί­ου της Στα­τι­στι­κής Υπη­ρε­σί­ας προς απο­γρα­φή, πράγ­μα που εν­δε­χο­μέ­νως εκ­με­ταλ­λεύ­τη­κε ο Δήμος Λέρου χωρίς βε­βαί­ως να δι­καιο­λο­γεί­ται για τα όρ­γα­να αυτού άγνοια της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας ελ­λη­νι­κής κοντά στην πα­ρα­με­θό­ριο νη­σί­δας που βρί­σκε­ται σε από­στα­ση 20 ναυ­τι­κών μι­λί­ων από την έδρα του.

Πε­ραι­τέ­ρω ο Δήμος Λέρου με τις ίδιες ανω­τέ­ρω απο­φά­σεις, και ως δήθεν κύ­ριος της νη­σί­δας με την πα­ρα­πά­νω αλοιω­θεί­σα φύση της, ως δήθεν «ακα­τοί­κη­τη βρα­χο­νη­σί­δα», απο­φά­σι­σε να προ­βεί σε δια­δι­κα­σί­ες εκ­μί­σθω­σης αυτής για την εγκα­τά­στα­ση επί ακα­τοί­κη­της βρα­χο­νη­σί­δας έργων πα­ρα­γω­γής ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας από Ανα­νε­ώ­σι­μες Πηγές Ενέρ­γειας (ΑΠΕ) από εν­δια­φε­ρό­με­νους «επεν­δυ­τές», χωρίς απο­κλει­σμούς δη­λα­δή από οπου­δή­πο­τε και αν αυτοί προ­έ­χο­νται.

Επα­κο­λού­θη­σε η από 20-03-2013 δια­κή­ρυ­ξη Δη­μάρ­χου Λέρου περί πλειο­δο­τι­κού δια­γω­νι­σμού εκ­μι­σθώ­σε­ως και η από 03-04-2013 από­φα­ση της Οι­κο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής του Δήμου Λέρου περί κα­τα­κυ­ρώ­σε­ως του δια­γω­νι­σμού μί­σθω­σης και κατά την ίδια πε­ρί­ο­δο επα­νει­λημ­μέ­νες επι­σκέ­ψεις και επο­πτεύ­σεις στη νη­σί­δα ορ­γά­νων.

Η Ιερά Μονή το­νί­ζει ότι δυ­στυ­χώς όλες οι πα­ρα­πά­νω κα­τα­φα­νώς πα­ρά­νο­μες και με χρήση ψευ­δούς βε­βαί­ω­σης απο­φά­σεις των ορ­γά­νων του Δήμου Λέρου έτυ­χαν εγκρί­σε­ως και απο­δο­χής από τις υπη­ρε­σί­ες ελέγ­χου νο­μι­μό­τη­τας της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, παρά την έντο­νη μά­λι­στα αντί­δρα­ση τον Νο­έμ­βριο του 2013 του Γε­νι­κού Επι­τε­λεί­ου Εθνι­κής Αμυ­νας (Γ.Ε.Ε.Θ.Α.).

Με την αγωγή της η Ιερά Μονή ζητά να ανα­γνω­ρι­σθεί η επί της νη­σί­δας «Λέ­βι­θα» ή «Λέ­βε­θα» κυ­ριό­τη­τά της, λόγω του πα­ρά­γω­γου τρό­που κτή­σε­ως δια της δω­ρε­άς του Χρυ­σό­βου­λου Λόγου του έτους 1088 υπό του Αυ­το­κρά­το­ρα Αλέ­ξιου Κο­μνη­νού Α’ ως νό­μι­μου τί­τλου, άλλως κατά επι­κου­ρι­κή βάση σύμ­φω­να με όσα πε­ρι­γρά­φο­νται στο ιστο­ρι­κό με τις δια­τά­ξεις της τα­κτι­κής άλλως έκτα­κτης χρη­σι­κτη­σί­ας, ακόμη δε πιο επι­κου­ρι­κά κατά με­τα­τρο­πή του δι­καιώ­μα­τος της δι­η­νε­κούς εξου­σιά­σε­ως («τεσ­σα­ρούφ») σε πλή­ρους κυ­ριό­τη­τας, λόγω της του­λά­χι­στον 10ετούς καλ­λιερ­γη­τι­κής δια­κα­το­χής της επ’ αυτής χωρίς δι­κα­στι­κή αμ­φι­σβή­τη­ση μέχρι 10-01-1949.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται το δι­κη­γο­ρι­κό γρα­φείο του κ. Θε­ό­δω­ρου Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου.