Unfollow: Ο ισοβίτης Γιαννουσάκης αποκαλύπτει τι του είπε ο Καμμένος-Νέα συνομιλίες στο φως

Διευ­κρι­νί­σεις για το πο­λι­τι­κό και δι­κα­στι­κό θρί­λερ που εξε­λίσ­σε­ται με ρα­γδαί­ους ρυθ­μούς-  Ο Γιαν­νου­σά­κης μιλά με λε­πτο­μέ­ρειες για τις πιέ­σεις που δέ­χτη­κε προ­κει­μέ­νου να δώσει συ­γκε­κρι­μέ­νη κα­τά­θε­ση -Ακού­στε το ηχη­τι­κό – Δια­βά­στε το κεί­με­νο της συ­νέ­ντευ­ξης

Διευ­κρι­νί­σεις για το τι ακρι­βώς διε­μή­φθη στις επι­κοι­νω­νί­ες που είχε με τον υπουρ­γό Εθι­κής Άμυ­νας Πάνο Καμ­μέ­νο αλλά και στις συ­να­ντή­σεις του με την ει­σαγ­γε­λέα Ει­ρή­νη Τζίβα και τον αξιω­μα­τι­κό του Λι­με­νι­κού Πα­να­γιώ­τη Χρι­στο­φο­ρί­δη δίνει ο ισο­βί­της Μάκης Γιαν­νου­σά­κης, κα­τα­δι­κα­σμέ­νος για την υπό­θε­ση του πλοί­ου Noor-1, σε συ­νέ­ντευ­ξή του στο Unfollow.

Μετά το ηχη­τι­κό ντο­κου­μέ­ντο των συ­νο­μι­λιών που είχε ο κα­τα­δι­κα­σμέ­νος εφο­πλι­στής Μάκης Γιαν­νου­σά­κης με τον αξιω­μα­τι­κό του Λι­με­νι­κού Πα­να­γιώ­τη Χρι­στο­φο­ρί­δη, όπου γί­νο­νταν ανα­φο­ρές σε συ­να­ντή­σεις και συ­ζη­τή­σεις του ισο­βί­τη Γιαν­νου­σά­κη με τον υπουρ­γό Άμυ­νας Πάνο Καμ­μέ­νο, ο Μάκης Γιαν­νου­σά­κης πα­ρα­χώ­ρη­σε τη­λε­φω­νι­κή συ­νέ­ντευ­ξη στο πε­ριο­δι­κό Unfollow.

Ο Μάκης Γιαν­νου­σά­κης, που έκανε λόγο για εκ­βια­σμούς ώστε να προ­χω­ρή­σει σε ενο­χο­ποι­η­τι­κή κα­τά­θε­ση για τον εφο­πλι­στή Βαγ­γέ­λη Μα­ρι­νά­κη στη συ­νέ­ντευ­ξή του επι­βε­βαιώ­νει όσα πε­ρι­λάμ­βα­νε το αρ­χι­κό ρε­πορ­τάζ, και δίνει πε­ρισ­σό­τε­ρες λε­πτο­μέ­ρειες και διευ­κρι­νί­σεις για το τι ακρι­βώς δια­μεί­φθη­κε στις επι­κοι­νω­νί­ες με τον Πάνο Καμ­μέ­νο αλλά και στις συ­να­ντή­σεις με την Ει­σαγ­γε­λέα Τζίβα και τον Πα­να­γιώ­τη Χρι­στο­φο­ρί­δη.

Δια­βά­στε το κεί­με­νο της συ­νέ­ντευ­ξης που δη­μο­σιεύ­θη­κε στο πε­ριο­δι­κό Unfollow: 

Ερώ­τη­ση: Σε σχέση μ’ αυτά που δη­μο­σιεύ­σα­με, τις συ­νο­μι­λί­ες σας, τα τη­λε­φω­νή­μα­τα και όλα τα σχε­τι­κά. Σας έχει πάρει στις 17 Ια­νουα­ρί­ου τρεις φορές ο κ. Καμ­μέ­νος;

Ναι.

Τι σας είπε;

Τι μου είπε; Να δώσω την κα­τά­θε­ση, αυτό που έχω κα­τα­θέ­σει. Ότι είναι μαζί μου η κυ­βέρ­νη­ση και να δώσω την κα­τά­θε­ση. Να μη φο­βά­μαι τί­πο­τα, θα μου στεί­λει αστυ­νο­μία, θα μου στεί­λει… Αυτά, αυτά.

Πριν από τις 17 Ια­νουα­ρί­ου είχε υπάρ­ξει άλλη επι­κοι­νω­νία;

Όχι.

Άρα την πρώτη φορά που σας παίρ­νει ο κ. Καμ­μέ­νος είναι 17 Ια­νουα­ρί­ου, 9 η ώρα το βράδυ;

Ναι, και είναι κι η μέρα που έρ­χε­ται η [σ.σ.: ει­σαγ­γε­λέ­ας] Τζίβα, ναι.

Σας πήρε εκεί­νη τη μέρα να σας πει ότι θα έρθει η κ. Τζίβα.

Ναι, ναι, ναι.

Εσείς το ξέ­ρα­τε ότι θα έρθει η κ. Τζίβα ή η κ. Τζίβα ήθελε…

Όχι. Το έμαθα απ’ τον [σ.σ.: δη­μο­σιο­γρά­φο] Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λο κι αυτόν που ήταν μαζί, κάπου, δεν ξέρω που.

Άρα όταν ο κ. Καμ­μέ­νος σας πήρε σας είπε: «Είμαι μαζί με τον Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λο»; Σας το είπε;

Όχι, όχι όχι. Ο Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λος, μου το πε.

Μά­λι­στα. Μισό λεπτό, σας το είπε μετά ή σας το είπε εκεί­νη τη μέρα; Εί­χα­τε μι­λή­σει και με τον κ. Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λο;

Εκεί­νη τη μέρα με πήρε ο Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λος και μου λέει: «Έχεις χρόνο να σε πάρει ο Καμ­μέ­νος;». «Όχι» του λέω, «γιατί να ‘χω;». Και με πήρε. Μετά μου ‘στει­λε μή­νυ­μα γρα­πτώς και μου λέει «είμαι με τον υπουρ­γό μαζί» – ο Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λος.

Μά­λι­στα. Άρα λοι­πόν ο κ. Καμ­μέ­νος σας παίρ­νει τη­λέ­φω­νο 17 Ια­νουα­ρί­ου, στις 9 η ώρα το βράδυ, και μετά από 1 ώρα και 45 λεπτά η κ. Τζίβα έχει έρθει ήδη; Έχει έρθει. Μαζί με τη γραμ­μα­τέα της. Θέλω να πω…

Δεν έχει έρθει, ΘΑ έρθει κι ήρθε μετά από μιά­μι­ση ώρα.

Θα έρθει και ήρθε αλλά – σας το λέω γιατί να σας παίρ­νει ο Καμ­μέ­νος 9 η ώρα το βράδυ και να σας λέει «θέ­λεις να έρθει ει­σαγ­γε­λέ­ας»…

Όχι, όχι, δεν με ρώ­τη­σε. Μου λέει «έρ­χε­ται». Και λέω «δεν έχω να δώσω καμία κα­τά­θε­ση» και το ‘στει­λα και σε γρα­πτό μή­νυ­μα στον Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λο.

Μισό λεπτό. Σας είπε το βράδυ «έρ­χε­ται η Τζίβα», ενώ δεν εί­χα­τε μι­λή­σει ποτέ μαζί του;

Ναι, ναι.

Δη­λα­δή η πρώτη επαφή που εί­χα­τε με τον Καμ­μέ­νο ήταν «γεια σου, είμαι ο Πάνος Καμ­μέ­νος, έρ­χε­ται η Τζίβα να κα­τα­θέ­σεις»;

Ναι.

Έχει ση­μα­σία αυτό που σας ρώ­τη­σα προη­γου­μέ­νως και μου απα­ντή­σα­τε ότι εσείς δεν εί­χα­τε πάρει ποτέ τη­λέ­φω­νο τον κ. Καμ­μέ­νο. Διότι ο κ. Καμ­μέ­νος…

Τον πήρα μετά. Αυτός με πήρε πρώτη φορά.

Αλλά την πρώτη φορά σας πήρε στις 17 Ια­νουα­ρί­ου. Και η πρώτη επαφή του, η πρώτη, η πρώτη συ­νο­μι­λία μαζί σας…

Ναι.

…ήταν: «Θα έρθει η ει­σαγ­γε­λέ­ας να δώ­σεις κα­τά­θε­ση».

«Κα­πε­τά­νιε, εί­μα­στε μαζί σου», έτσι ακρι­βώς, «κα­πε­τά­νιε εί­μα­στε μαζί σου, μην φο­βά­σαι τί­πο­τα, θα έρθω να κα­τα­θέ­σω και στο δι­κα­στή­ριό σου υπέρ σου. Θα έρθει η ει­σαγ­γε­λέ­ας να δώ­σεις κα­τά­θε­ση. Τώρα». Και του λέω: «Τώρα; Τέ­τοια ώρα;». Μου λέει «ναι». Του λέω «πρώ­τον, δεν έχω να δώσω κα­τά­θε­ση». Μου λέει «σε πα­ρα­κα­λώ, δώσ’ της κά­ποια στοι­χεία τότε».

Τι άλλο σας είπε; Γιατί υπάρ­χουν τρεις κλή­σεις απ’ τις 9 μέχρι τις 10 εκεί­νο το βράδυ.

Ε, αυτά ήταν, αυτά ήταν, ότι… δη­λα­δή επέ­με­να εγώ ότι δεν την θέλω και «όχι, θα ‘ρθει». «Δεν την θέλω», «όχι, θα ‘ρθει».

Νω­ρί­τε­ρα, με τον κ. Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λο έχετε πει κάτι, το οποίο έχει δώσει ελ­πί­δες στον κ. Καμ­μέ­νο ότι έχετε κάτι να απο­κα­λύ­ψε­τε;

Ότι δεν έχω να δώσω καμία κα­τά­θε­ση. Του ‘χω στεί­λει και γρα­πτό μή­νυ­μα.

Σε ποιον;

Στον Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λο.

Α, κι όμως αυτοί στεί­λαν την ει­σαγ­γε­λέα.

Ναι.

Σας υπέ­δει­ξε…

Γιατί εγώ τι του πα; «Εγώ μ’ αυτόν τον τρόπο», του λέω, «δεν θέλω να δώσω κα­τά­θε­ση». Και στον Καμ­μέ­νο όταν έστει­λα μή­νυ­μα του έλεγα… δεν τα έχετε δει τα μη­νύ­μα­τα που ‘στει­λα;

Σας υπέ­δει­ξε ο κ. Καμ­μέ­νος τι να πείτε;

Όχι. Αυτά μου τα υπέ­δει­ξε ο [σ.σ.: ανα­κρι­τής, αξιω­μα­τι­κός του Λι­με­νι­κού] Χρι­στο­φο­ρί­δης, όχι ο Καμ­μέ­νος. Ο Καμ­μέ­νος μου είπε «δώσε την κα­τά­θε­ση». Τε­λεία, τί­πο­τα άλλο.

Άρα δη­λα­δή εσείς συ­νά­γε­τε το συ­μπέ­ρα­σμα ότι ο κ. Χρι­στο­φο­ρί­δης μι­λά­ει ή μι­λού­σε με τον κ. Καμ­μέ­νο ή με κά­ποιον εν­διά­με­σο…

Όχι, όχι, όχι εν­διά­με­σο. Έχει κάνει ρα­ντε­βού στο γρα­φείο του. Όχι εν­διά­με­σο. Έχει πάει στο υπουρ­γείο Εθνι­κής Άμυ­νας ο Χρι­στο­φο­ρί­δης του­λά­χι­στον τρεις φορές.

Από πού έχετε την πλη­ρο­φο­ρία αυτή εσείς;

Απ’ τον ίδιο τον Χρι­στο­φο­ρί­δη.

Σας το έχει πει…

Και ο Καμ­μέ­νος μου είπε ότι «ο Χρι­στο­φο­ρί­δης είναι δικό μου παιδί».

Το βράδυ δη­λα­δή που μι­λή­σα­τε…

Στο τη­λέ­φω­νο. Ναι, ναι, «είναι δικό μου παιδί».

Όταν ήρθε η κ. Τζίβα εκεί­νο το βράδυ, μπήκε κα­θό­λου η γραμ­μα­τέ­ας μέσα;

Όχι, κα­θό­λου, κα­νείς. Τους έβγα­λε όλους, και τον αστυ­νο­μι­κό, και τον γραμ­μα­τέα. Ο γραμ­μα­τέ­ας, άντρας ήταν.

Η κ. Τζίβα, ερ­χό­με­νη να σας συ­να­ντή­σει, σας δίνει την εντύ­πω­ση ότι κάτι συ­γκε­κρι­μέ­νο πε­ρι­μέ­νει από σας;

Ναι, να κα­τα­θέ­σω. Μα γι’ αυτό έφερε και γραμ­μα­τέα. Και μά­λι­στα τον γραμ­μα­τέα πήγαν και τον μα­ζέ­ψαν απ’ το σπίτι του που ήταν και μα­κριά. Δεν ήρθε να με δει. Για κα­τά­θε­ση ήρθε.

Πού ήταν το σπίτι του γραμ­μα­τέα;

Ο γραμ­μα­τέ­ας ήταν στη Γλυ­φά­δα κι αυτή στην Ηλιού­πο­λη.

Είναι αλη­θές ότι έκανε λάθος και πήγε στον Κο­ρυ­δαλ­λό πριν τον Αυ­λώ­να;

Έκανε λάθος και δεν την βάλαν κιό­λας στον Κο­ρυ­δαλ­λό. Έγινε χαμός. Τσα­κώ­θη­καν άλλα ούτως ή άλλως έμαθε αυτή ότι είναι Αυ­λώ­να. Κι αυτός είναι κι ο λόγος που δεν πήραν και τη διευ­θύ­ντρια στην Αυ­λώ­να.

Καλά. Γιατί δεν την βάλαν στον Κο­ρυ­δαλ­λό και τη βάλαν στην Αυ­λώ­να;

Γιατί… γιατί στον Κο­ρυ­δαλ­λό λει­τούρ­γη­σε ο… πώς το λένε, ο νόμος. Δεν έχεις καμία ει­σαγ­γε­λι­κή πα­ραγ­γε­λία να μπεις, δεν έχεις κανα τέ­τοιο, δεν είναι ενη­με­ρω­μέ­νη η φυ­λα­κή, δεν μπο­ρού­με να σου ανοί­ξου­με την πόρτα.

Και στον Αυ­λώ­να γιατί της άνοι­ξαν;

Γιατί πήρε τον αρ­χι­φύ­λα­κα ο Καμ­μέ­νος.

Αυτό το ξέ­ρε­τε γιατί κά­ποιος σας το είπε ή σας το είπε ο κ. Καμ­μέ­νος;

Μπρο­στά μου, μπρο­στά μου. Αφού μι­λού­σα­νε μπρο­στά μου.

Μπρο­στά σας ποιος πήρε τη­λέ­φω­νο;

Μου είπε ο Καμ­μέ­νος «πες στον αρ­χι­φύ­λα­κά σου να με πάρει» κι επει­δή δεν ήθελα να πάρει απ’ το δικό μου τη­λέ­φω­νο για να υπάρ­χει απο­τύ­πω­μα, έδωσα το τη­λέ­φω­νο του Καμ­μέ­νου στον αρ­χι­φύ­λα­κα. Και τον πήρε εκεί­νη τη στιγ­μή ο αρ­χι­φύ­λα­κας.

Πώς λέ­γε­ται ο αρ­χι­φύ­λα­κας;

Τάσ­σης.

Τάσ­σης.

Ναι.

Άρα δη­λα­δή εσείς μι­λά­γα­τε με τον κ. Καμ­μέ­νο και σας ζή­τη­σε ο κ. Καμ­μέ­νος να μι­λή­σει με τον αρ­χι­φύ­λα­κα για να εξα­σφα­λί­σει ότι ερ­χό­με­νη η ει­σαγ­γε­λέ­ας…

Δεν ξέρω τι… μου είπε «πες στον αρ­χι­φύ­λα­κά σου να με πάρει», δεν ξέρω τι του ‘πε γιατί δεν μπο­ρού­σα να ακούω εγώ τον Καμ­μέ­νο. Και μετά ξέρω ότι ο Καμ­μέ­νος ξα­να­πή­ρε τον αρ­χι­φύ­λα­κα γιατί ήρθε και μου το ‘πε ο αρ­χι­φύ­λα­κας. Μου λέει «με ξα­να­πή­ρε ο υπουρ­γός», δη­λα­δή τον πήρε πίσω, του επέ­στρε­ψε το τη­λέ­φω­νο. Δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα όμως τι εί­πα­νε.

Να σας πω, έρ­χε­ται η κ. Τζίβα, μπαί­νει μέσα, σας συ­να­ντά­ει…

Ναι.

Κά­θε­στε τρεις ώρες.

Ναι.

Τι λέτε;

Τα στοι­χεία. Προ­σπα­θού­σε να μου πει να δώσω αυτά τα στοι­χεία, τα οποία στοι­χεία συν­δέ­ο­νται…

Ποια στοι­χεία; Συ­γκε­κρι­μέ­να πέστε μου.

Το εξτρέ της τρά­πε­ζας, την κί­νη­ση των λο­γα­ρια­σμών – το οποίο και έδωσα, σε τρεις μέρες το ‘δωσα.

Εσείς δώ­σα­τε τα εξτρέ εκεί­νο το βράδυ. Άρα λοι­πόν η κ. Τζίβα ου­σια­στι­κά…

Εγώ σε τρεις μέρες τα ‘δωσα, στον Χρι­στο­φο­ρί­δη.

Α, μετά από την κ. Τζίβα, μετά από τρεις μέρες.

Ναι, ναι.

Αυτά τα εξτρέ τι αφο­ρού­σαν;

Πε­τρε­λεύ­σεις και ναυ­τι­λια­κού αντι­κει­μέ­νου με­τα­φο­ρές.

Και γιατί τα ήθε­λαν τόσο πολύ τα συ­γκε­κρι­μέ­να εξτρέ;

Διότι, απ’ ό,τι μου είχε πει ο Χρι­στο­φο­ρί­δης, είχαν βρει ότι αυτές οι με­τα­φο­ρές αφο­ρού­σαν ναρ­κω­τι­κά.

Αφού εσείς μου λέτε ότι είναι για πε­τρε­λεύ­σεις.

Ε, εντά­ξει, εγώ λέω, αυτοί λεν το δικό τους. Και λέω ότι «για να το ξέ­ρε­τε εσείς, θα μπο­ρεί­τε να τ’ απο­δεί­ξε­τε». Κι όταν τα ‘δωσα, μου ζη­τή­σαν να το πι­στο­ποι­ή­σω εγώ αυτό.

Ωραία, τρεις ώρες… αφού συ­ναι­νέ­σα­τε να δώ­σε­τε μετά από τρεις μέρες τα τι­μο­λό­για, τι άλλο λέ­γα­τε με την κ. Τζίβα;

Κατ’ αρχήν τη μία απ’ τις τρεις ώρες μ’ είχε βγά­λει έξω και μί­λα­γε με -κατά τη δή­λω­σή της- με το υπουρ­γείο Δι­καιο­σύ­νης.

Σας έβγα­λε έξω εσάς;

Ναι, ναι. Μ’ έβγα­λε έξω απ’ το δω­μά­τιο που ήμα­σταν.

Και η ίδια μι­λού­σε με ποιον;

Στο κι­νη­τό της, δεν ξέρω. Είπε στον Κο­ντο­νή, τώρα αυτό δεν μπορώ να το ξέρω.

Σας το είπε αυτή όμως;

Αυτή. Ναι, ναι, αυτή μου το είπε.

Για ποιο λόγο μί­λη­σε με τον κ. Κο­ντο­νή εκεί­νο το βράδυ, εκεί­νη την ώρα, σας το είπε; Ρω­τή­σα­τε εσείς;

Για να τον ενη­με­ρώ­σει τι έγινε, ότι δεν δίνω κα­τά­θε­ση. Και να τον ενη­με­ρώ­σει για το τι θα συμ­βεί.

Εσείς εί­πα­τε ότι δεν θα δώ­σε­τε κα­τά­θε­ση;

Δεν έδωσα κα­τά­θε­ση, αυτό εξηγώ. Δεν έδωσα κα­τά­θε­ση.

Άρα η κ. Τζίβα έπαιρ­νε τον κ. Κο­ντο­νή να του πει, να τον ενη­με­ρώ­σει ότι δεν δί­να­τε κα­τά­θε­ση.

Ότι δεν δίνω κα­τά­θε­ση κι ότι μπορώ να προ­σκο­μί­σω τα εξτρέ των λο­γα­ρια­σμών μου, μόνο αυτό. Φα­ντά­ζο­μαι αυτό του πε, εγώ δεν είπα κάτι άλλο.

Επί τρεις ώρες δη­λα­δή εσάς όμως προ­σπα­θού­σε να σας πεί­σει – εντά­ξει, την μία ώρα σας είχε βγαλ­μέ­νο έξω και μι­λού­σε κατά δική της ομο­λο­γία προς εσάς με τον κ. Κο­ντο­νή…

Ναι.

Τις άλλες δυο ώρες ποια ήταν η συ­ζή­τη­ση μαζί της;

Ότι ο… ο Μα­ρι­νά­κης είναι μπλεγ­μέ­νος, ότι θα γίνει πρό­βλη­μα, θα γίνει αυτό… ότι «θα σε προ­στα­τεύ­σου­με» και τέ­τοια, όχι όμως στο επί­πε­δο της πί­ε­σης. Δη­λα­δή δεν θέλω να πω κάτι για τη γυ­ναί­κα… Δη­λα­δή αυτή κά­ποιος την είχε πεί­σει ότι εγώ λέω ότι ο Μα­ρι­νά­κης είναι ένο­χος.

Άρα δη­λα­δή αυτή η γυ­ναί­κα ήρθε προ­ε­τοι­μα­σμέ­νη να πάρει μια κα­τά­θε­ση για…

Ακρι­βώς. Για την ενοχή του Μα­ρι­νά­κη.

Και όταν ήρθε κι έκα­τσε μαζί σας, προ­σπα­θού­σε μ’ έναν τρόπο να σας χα­λα­ρώ­σει για…

Ναι, δη­μιούρ­γη­σε μια προ­σω­πι­κή σχέση καλή. Αφού μι­λά­γα­με στον ενικό.

Και τι λέ­γα­τε;

Της έλεγα ότι «κα­τα­λα­βαί­νεις τώρα πού πας να με μπλέ­ξεις;», ότι… «δη­λα­δή αυτά που μου ζητάς είναι τε­ρά­στια να κάνω». Και «όχι», αυτό, «μην στε­νο­χω­ριέ­σαι», «έχει προ­χω­ρή­σει η δου­λειά», «έχω πλη­ρο­φό­ρη­ση», «ο λι­με­νι­κός…», ο ένας, ο άλλος…

Σας έλεγε δη­λα­δή ότι απ’ την ανά­κρι­ση, απ’ τη δου­λειά που έχει κάνει αυτή προ­κύ­πτουν στοι­χεία για τον Μα­ρι­νά­κη, προ­σπα­θού­σε να σας πα­γι­δεύ­σει;

Όχι, δεν ένιω­σα ότι προ­σπα­θεί να με πα­γι­δεύ­σει. Να με πα­γι­δεύ­σει δεν το ‘νιωσα. Ότι προ­σπα­θού­σε να μου απο­σπά­σει κα­τά­θε­ση, ναι.

Όταν λέτε προ­σπα­θού­σε να σας απο­σπά­σει κα­τά­θε­ση, προ­σπα­θού­σε να συ­ναι­νέ­σει…

Να με πεί­σει να κα­τα­θέ­σω γρα­πτώς.

Και να πείτε τι;

Για τις με­τα­φο­ρές και ποιον αφορά και… Δεν μπήκε στην ουσία πολύ γιατί αυτή ήταν πε­πει­σμέ­νη ότι είναι για ναρ­κω­τι­κά οι με­τα­φο­ρές. Έτσι της εί­χα­νε πει, ποιος της το ‘χε πει, δεν ξέρω. Εγώ όχι πά­ντως.

Μισό λεπτό. Το να είναι πε­πει­σμέ­νη το λέτε γιατί εί­χα­τε αυτή την εντύ­πω­ση ή σας το είπε η ίδια;

Ότι την πή­ρα­νε και της εί­πα­νε αυτό: πή­γαι­νε να πά­ρεις κα­τά­θε­ση, είμαι έτοι­μος να κα­τα­θέ­σω και γι’ αυτό μα­ζεύ­τη­κε νυ­χτιά­τι­κα.

Ου­σια­στι­κά δη­λα­δή είχαν προ­κα­θο­ρί­σει…

Ναι.

Σύμ­φω­να μ’ εσάς…

Ότι είναι έτοι­μος να κα­τα­θέ­σει στοι­χεία και να δώσει κι ο ίδιος προ­σω­πι­κή κα­τά­θε­ση ότι αυτά τα πράγ­μα­τα αφο­ρούν τα ναρ­κω­τι­κά. Δη­λα­δή αυτή ήρθε μ’ αυτό. Δη­λα­δή ξαφ­νιά­στη­κε όταν εγώ δεν την έδωσα.

Αυτό που μου φαί­νε­ται λίγο οξύ­μω­ρο είναι πώς όλο αυτό το πράγ­μα ήταν τόσο έτοι­μο. Να ανταλ­λά­ξε­τε εσείς κά­ποια μη­νύ­μα­τα με τον κ. Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λο την ίδια μέρα απ’ ότι μου εί­πα­τε…

Με τον Καμ­μέ­νο.

Πριν απ’ τον κ. Καμ­μέ­νο.

Α, α, ναι.

Και ξαφ­νι­κά, 9 η ώρα να σας πάρει ο κ. Καμ­μέ­νος και να σας πει «έρ­χε­ται τώρα ει­σαγ­γε­λέ­ας».

Ναι, ναι, γιατί εγώ είχα την τα­κτι­κή που είχα πει στη μή­νυ­σή μου. Εγώ είχα μια τα­κτι­κή που μου την επι­βά­λα­νε: συ­γκα­τα­βα­τι­κή και στο να μην είμαι κό­ντρα τους. Και ν’ αφήνω πάντα εν­δε­χό­με­νο ότι είναι ένο­χος ο Βαγ­γέ­λης. Όπως έγινε και με την εντός ει­σα­γω­γι­κών συ­νέ­ντευ­ξή μου. Μου εί­χα­νε επι­βά­λει αυτό. Και κάθε φορά που ερ­χό­ντου­σαν, εγώ τους πα­γί­δευα για να τους γράψω, αλλά μου αλ­λά­ζα­νε χώ­ρους, συ­νέ­χεια. Κά­ποια στιγ­μή το κα­τά­φε­ρα κι αυτό έγινε στις 20 Μαρ­τί­ου. Οπότε τε­λεί­ω­σε. Μπο­ρεί όλο αυτό, ξέ­ρε­τε, και στον υπουρ­γό ακόμα να πήγε ο Χρι­στο­φο­ρί­δης και να έχει πει «εμένα μου ‘χει πει ο Γιαν­νου­σά­κης ότι ο Μα­ρι­νά­κης με­τέ­φε­ρε ναρ­κω­τι­κά». Εγώ δεν το ξέρω.

Άρα εσείς, αντί­στοι­χες συ­νο­μι­λί­ες με αυτήν της 20ης Μαρ­τί­ου έχετε ξα­να­κά­νει με τον…

Όχι, έχω κάνει προ­σπά­θεια. Αλλά μου αλ­λά­ζα­νε χώρο πάντα.

Όχι. Έχετε κάνει προ­σπά­θεια να τους γρά­ψε­τε μου εί­πα­τε.

Ναι, ναι, ναι.

Άρα, έχετε… με τον Χρι­στο­φο­ρί­δη αυτά τα λέ­γα­τε.

Μου τα ‘λεγε ο Χρι­στο­φο­ρί­δης. Έχουν έρθει δε­κα­εν­νιά ώρες. Στις δε­κα­εν­νιά ώρες συ­νά­ντη­σης -είναι κα­τα­γε­γραμ­μέ­νες, στα βι­βλία της φυ­λα­κής- δεν έχω δώσει ούτε μια κα­τά­θε­ση.

Άρα ο κ. Χρι­στο­φο­ρί­δης που ερ­χό­ταν, ερ­χό­ταν με σκοπό να σας πεί­σει να δώ­σε­τε κα­τά­θε­ση σύμ­φω­να μ’ αυτά…

Όχι να με πεί­σει. Ότι μην τολ­μή­σεις και κά­νεις κάτι, θα σβή­σεις. Δη­λα­δή μην τυχόν μας πας κό­ντρα. Όχι να με πεί­σει, δεν με πή­γαι­νε στο πα­ρα­κα­λε­τό. Στην απει­λή με πή­γαι­νε.

Ναι.

Είναι πε­ρί­που ό,τι ακού­τε τον Μάρ­τιο.

Πέρα απ’ αυτά που ακού­με τον Μάρ­τιο, υπάρ­χει κά­ποια άλλη στι­χο­μυ­θία, μη-κα­τα­γε­γραμ­μέ­νη, όπου ο κ. Χρι­στο­φο­ρί­δης σας υπό­σχε­ται κάτι σε σχέση με τον κ. Καμ­μέ­νο ή με τον κ. Κο­ντο­νή ή με την κ. Τζίβα;

Άμεση απο­φυ­λά­κι­ση… Καλά, αυτό που μου πρό­τει­νε είναι συ­γκε­κρι­μέ­νη δια­δι­κα­σία: να κάνω κα­τά­θε­ση με ανοι­χτή ημε­ρο­μη­νία, να την πάρει και να φύγει, η οποία κα­τά­θε­ση θα έλεγε ότι πα­ρου­σιά­στη­κα στο Λι­με­ναρ­χείο. Οπότε τι γί­νε­ται; Αφού θα έγρα­φε ότι πα­ρου­σιά­στη­κα στο Λι­με­ναρ­χείο, για να έχει αξία αυτή η κα­τά­θε­ση, θα ‘πρεπε εγώ να ‘μαι ελεύ­θε­ρος.

Σωστά.

Λοι­πόν, άρα μ’ αυτόν τον τρόπο θα μου εγ­γυό­ταν την ανα­στο­λή που ζητάω. Και γι’ αυτό άμα δεις τη συ­νο­μι­λία που λέει «πάω στον Τσί­πρα, του δεί­χνω την κα­τά­θε­ση και δεν του δίνω αντί­γρα­φο», αυτός είναι ο λόγος που δεν του δίνω αντί­γρα­φο. Διότι η μορφή της κα­τά­θε­σης έχει αξία μόνο όταν βγω απ’ τη φυ­λα­κή. Αλ­λιώς είναι πα­ρά­νο­μη. Και αν θα δεις προ­σε­κτι­κά στη συ­νο­μι­λία, λέει: «αν θες να με με­τα­θέ­σεις, με­τα­θέ­στε με». Ξέ­ρεις γιατί το λέει αυτό; Γιατί στην κα­τά­θε­ση αυτή θα λέει πα­ρου­σιά­στη­κα στον τάδε Χρι­στο­φο­ρί­δη Πα­να­γιώ­τη. Άρα, για να ισχύ­σει αυτή η κα­τά­θε­ση πρέ­πει να… προ­ϋ­πο­θέ­τει δύο πράγ­μα­τα: πρώ­τον, εγώ να είμαι ελεύ­θε­ρος και δεύ­τε­ρον ο Χρι­στο­φο­ρί­δης στη θέση του.

Και να πε­ρι­μέ­νει…

Ναι, δεν έχει ουσία να σου λέει ένας άν­θρω­πος ότι θα την πάω στον Κο­ντο­νή και στον πρω­θυ­πουρ­γό, αλλά δεν θα του δώσω αντί­γρα­φο. Πού έχει ακου­στεί αυτό;

Αυτό το ζη­τή­σα­τε εσείς, να είστε ελεύ­θε­ρος…

Όχι, όχι.

Ή σας το πρό­τει­νε αυτός;

Απλώς ήταν ο τρό­πος που μου πρό­τει­νε να μου εγ­γυ­η­θεί την έξοδο κι όσο εγώ λει­τουρ­γού­σα συ­γκα­τα­βα­τι­κά, ε, δη­λα­δή όλους τους μήνες μέχρι να κα­τα­φέ­ρω να τον ηχο­γρα­φή­σω, ήμου­να σ’ αυτήν τη συ­ζή­τη­ση.

Άρα λοι­πόν εσείς, αν στις 17 Ια­νουα­ρί­ου δί­να­τε την κα­τά­θε­ση στην κ. Τζίβα, χά­να­τε το προ­νό­μιο να σας αφή­σει ελεύ­θε­ρο.

Ακρι­βώς. Γι’ αυτό μου λέει αυτός στη συ­νο­μι­λία, «δωσ’ τη σ’ εμένα και όχι στην Τζίβα». Το λέει, ο ίδιος.

Μπρο­στά σας η κ. Τζίβα πήρε τη­λέ­φω­νο τον κ. Κο­ντο­νή ή τον κ. Καμ­μέ­νο;

Όχι.

Ούτε την εί­δα­τε ν’ ανταλ­λά­ζει κά­ποιο μή­νυ­μα σε κά­ποια…

Όχι, όχι, όχι. Την είδα όμως να παίρ­νει την ώρα που βγαί­νω απ’ το κι­νη­τό της.

Όπου σύμ­φω­να με δική της…

…δική της δή­λω­ση, πήρε τον Κο­ντο­νή. Τον οποί­ον γνω­ρί­ζει απ’ τη γυ­ναί­κα του. Αυτή μου το ‘πε.

Την επό­με­νη μέρα που σας πήρε ο Καμ­μέ­νος τη­λέ­φω­νο, στις 18 Ια­νουα­ρί­ου, το πρωί.

Ναι.

Τι σας είπε;

Νο­μί­ζω εγώ τον πήρα. Αυτός με πήρε; Δεν το θυ­μά­μαι. Ό,τι έχω δώσει, τις κλή­σεις.

Μι­λή­σα­τε την επό­με­νη μέρα με τον κ. Καμ­μέ­νο;

Τώρα αν είναι επό­με­νη, με­θε­πό­με­νη, δεν θυ­μά­μαι. Σί­γου­ρα μί­λη­σα μια φορά ακόμα.

Η επό­με­νη φορά που μι­λή­σα­τε, που ακο­λου­θεί τη 17η Ια­νουα­ρί­ου, τι εί­πα­τε;

Μου είπε «προ­χώ­ρα, μη στα­μα­τάς και τα ίδια», ό,τι μου ‘χε πει και στις 17. Και για τον Χρι­στο­φο­ρί­δη, να τον εμπι­στεύ­ε­σαι, να τον κά­νεις, αυτά μου ‘λεγε…

Μισό λεπτό, αφού στις 17 Ια­νουα­ρί­ου που έστει­λε την ει­σαγ­γε­λέα να δώ­σε­τε κα­τά­θε­ση, εσείς δεν δώ­σα­τε. Γιατί ο κ. Καμ­μέ­νος ήταν τόσο άνε­τος;

Ναι, αλλά συμ­φώ­νη­σα στο να δώσω τα στοι­χεία και να δώσω κα­τά­θε­ση σε σχέση με τα εξτρέ, την οποία σε τρεις μέρες έδωσα. Αλλά όχι για εμπλο­κή κά­ποιου με ναρ­κω­τι­κά. Απλά σας κα­τα­θέ­τω την κί­νη­ση των λο­γα­ρια­σμών μου, προ­κει­μέ­νου να κά­νε­τε έρευ­να. Αυτό κα­τέ­θε­σα. Δη­λα­δή συ­νερ­γά­στη­κα εν μέρει. Ναι μεν δεν έκανα αυτό που θέλαν, γιατί δεν θα το ‘κανα ποτέ, αλλά εν μέρει συ­νερ­γά­στη­κα.

Στις 20 Μαρ­τί­ου, στη συ­νο­μι­λία με τον κ. Χρι­στο­φο­ρί­δη, σας λέει «στεί­λε έναν άν­θρω­πο στο Ντου­μπάι».

Ναι.

Γιατί; Τι να κάνει στο Ντου­μπάι ο άν­θρω­πος;

Να φέρει όλα τα πα­ρα­στα­τι­κά… Να φέρει πα­ρα­στα­τι­κά που θ’ απο­δει­κνύ­ουν ότι δεν πή­γα­νε τα λεφτά εκεί πέρα, γιατί μου ‘χε ζη­τή­σει, επει­δή στο Ντου­μπάι δεν μπο­ρούν να κά­νουν δι­κα­στι­κή συν­δρο­μή, δεν μπο­ρού­σαν να βρου­νε χαρ­τιά, να φέρω χαρ­τιά που ου­σια­στι­κά ν’ απο­δει­κνύ­ου­νε, θα μου τα ζή­τα­γε αυτός τα χαρ­τιά, θα μου υπε­δεί­κνυε τι χαρ­τιά θέλει, οπότε θα απο­δυ­νά­μω­νε τα χαρ­τιά του Μα­ρι­νά­κη.

Υπάρ­χουν τέ­τοια χαρ­τιά;

Δεν μπήκα καν στη δια­δι­κα­σία τι χαρ­τιά θέ­λουν γιατί μου το λέει, όπως θα δείτε, ότι «θα σου πω εγώ τι θα φέ­ρεις». Δεν μου ‘πε ποτέ.

Υπάρ­χει υπό­νοια ότι θα δη­μιουρ­γού­σε πλα­στά χαρ­τιά ο ίδιος;

Ναι, ναι, ναι. Ξε­κά­θα­ρα. Ξε­κά­θα­ρα. Μα το λέει κιό­λας: «Θα μου φέ­ρεις τα πα­ρα­στα­τι­κά» και «ποιο εφε­τείο θα τα απορ­ρί­ψει;» και «ποιος θα το κάνει», δη­λα­δή κάτι τέ­τοια μου λέει…

Η πρώτη φορά που σας παίρ­νει ο κ. Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λος πότε είναι;

Δε­κέμ­βριο, νο­μί­ζω.

Η πρώτη φορά που σας παίρ­νει ο Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λος είναι με δική του…

Όχι, όχι, στο ηχη­τι­κό που στέλ­νω, αυτό που σου λέω, το με­γά­λο, αυτό το ηχη­τι­κό είναι που τους τε­λειώ­νει. Αυτό το ηχη­τι­κό αν το γρά­ψεις και το ανα­λύ­σεις, τους τε­λειώ­νει. Σή­με­ρα. Στο ηχη­τι­κό λέει ο ίδιος ότι έψαξε να με δει αυτός και του επι­μέ­νω: «Σου ζή­τη­σα εγώ πότε κα­νέ­να υπουρ­γό; Σου ζή­τη­σα ποτέ… ακόμα κι έτσι», του λέω, «πήρες αυτόν και μ’ έψα­ξες». «Ναι», μου λέει, «αυτό είναι αλή­θεια».

Θα το πάρω το ηχη­τι­κό, μην ανη­συ­χεί­τε.

Άρα να μην ψάξω εγώ πώς θα το πά­ρεις, θα το βρεις εσύ.

Θα το βρω.

Τέ­λεια, ωραία.

Να σας πω κάτι, την πρώτη φορά που σας παίρ­νει τη­λέ­φω­νο, μου εί­πα­τε, τι σας λέει; «Γεια σου, είμαι ο Μάκης»; Ο Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λος;

Ναι. Ναι, ναι, ναι.

Τι σας θέλει; Τι σας προ­τεί­νει;

Κοίτα, είναι πολύ παλιό τώρα, δεν μπορώ να θυ­μά­μαι, αλλά μου λέει ότι θέλει να του μι­λή­σω – αφού έχω ενη­με­ρω­θεί πρώτα απ’ τον Χρι­στο­φο­ρί­δη. Ότι «θα σε πάρει ο Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λος και κοίτα, λέει, να πεις αυτά που ξέ­ρεις». Και κά­θι­σα και μου κανε ατζέ­ντα ο Χρι­στο­φο­ρί­δης.

Κα­τά­λα­βα…

Άκου­σέ με λίγο, άκου­σέ με λίγο, Λευ­τέ­ρη. Υπάρ­χει, γι’ αυτό σου λέω, θέλει πολύ ψά­ξι­μο και μόνο εσύ το κανες σο­βα­ρά. Υπάρ­χει στις συ­νο­μι­λί­ες τις δικές μου, που δη­μο­σί­ευ­σες, μία φράση που μου λέει ο Χρι­στο­φο­ρί­δης, «σ’ έχουν ανά­γκη στο εφε­τείο». Πρό­σε­ξε: «σ’ έχουν ανά­γκη στο εφε­τείο». «Γιατί είπες ότι ο Κο­τσώ­νης είναι αθώος; – Με απει­λή­σα­νε. Απλά τα πράγ­μα­τα». Μου το υπα­γο­ρεύ­ει ο Χρι­στο­φο­ρί­δης. Αυτή τη φράση, κόπια, όπως ακρι­βώς μου τη λέει ο Χρι­στο­φο­ρί­δης να την πω στο εφε­τείο, την έχω πει ήδη στον Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λο. Είναι η τρανή από­δει­ξη ότι είναι υπα­γο­ρευ­μέ­νο του Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λου. Αν τη δεις αυτή, είναι σαν να τη δια­βά­σα­με από βι­βλίο. Και έχει δια­φο­ρά τέσ­σε­ρις μήνες αυτή η συ­νο­μι­λία.

Κα­τά­λα­βα…

Άμα θα τη βρεις, θα λέει, θα δεις. Αυτός μου έχει υπο­δεί­ξει τι να πω στον Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λο και τώρα μου υπο­δει­κνύ­ει τι να πω και στο εφε­τείο. Είναι η λέξη που θα τη βρεις και αν τη βά­λεις δίπλα-δίπλα, θα δεις ότι είναι ίδια. Ξέ­ρεις γιατί είναι απάτη, να σου πω λίγο; Διότι γρά­φει ο Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λος ότι είναι η συ­νο­μι­λία εκεί­νης της επο­χής, του Πάσχα δη­λα­δή, και κόβει δε­κα­πέ­ντε δευ­τε­ρό­λε­πτα. Και του ‘χω στεί­λει φω­το­γρα­φία εγώ, απ’ το κι­νη­τό, που απο­δει­κνύ­ει ότι έχει γρα­φτεί στις 28 Μαΐου και μου λέει τρο­με­ρά πράγ­μα­τα. Και μά­λι­στα μου λέει σ’ αυτή τη συ­νο­μι­λία, αυτό είναι το πιο τρο­με­ρό, μου λέει «δεν τη γράφω αυτή τη συ­νο­μι­λία» και του λέω εγώ, θα μ’ ακού­σεις: «καλά ρε Μάκη», του λέω, «όλες τις συ­νο­μι­λί­ες που λέ­γα­με, αφή­να­με να εν­νοη­θεί ότι ο Μα­ρι­νά­κης είναι ένο­χος κι εσύ τις έχεις γρά­ψει; Κι αυτή που λέμε ότι είναι αθώος δεν την γρά­φεις;». «Δεν την γράφω», μου λέει, «δεν μ’ εν­δια­φέ­ρει». Και πάει τώρα και την πα­ρου­σιά­ζει, οπότε αυτό ξέ­ρεις τι κάνει, Λευ­τέ­ρη; Αναι­ρεί και τη συ­νέ­ντευ­ξη -εντός ει­σα­γω­γι­κών- του Δε­κεμ­βρί­ου. Όταν λέω εγώ ότι «αυτός με γρά­φει» και λέει «δεν με γρά­φει», επι­βε­βαιώ­νο­μαι εγώ πια.

protothema.gr