Γιατί επιβιώνει ακόμη η τρομοκρατία στην Ελλάδα

Είναι ένα ζεστό συν­νε­φια­σμέ­νο από­γευ­μα στην πο­λυ­σύ­χνα­στη κε­ντρι­κή πύλη του νο­σο­κο­μεί­ου Ευαγ­γε­λι­σμός στην οδό Μα­ρα­σλή, αρ­κε­τές ημέ­ρες μετά την επεί­γου­σα ει­σα­γω­γή του Λουκά Πα­πα­δή­μου στις 25 Μαΐου. Περ­πα­τώ­ντας, η μνήμη επι­στρέ­φει στο κα­λο­καί­ρι του 2002, στις αρχές Ιου­λί­ου, όταν ο Σάβ­βας Ξηρός νο­ση­λευό­ταν φρου­ρού­με­νος στον Ευαγ­γε­λι­σμό έπει­τα από έκρη­ξη βόμ­βας στα χέρια του. Σή­με­ρα, 15 χρό­νια μετά, το κα­λο­καί­ρι 2017, ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός νο­ση­λεύ­ε­ται φρου­ρού­με­νος στο ίδιο νο­σο­κο­μείο έπει­τα από έκρη­ξη βόμ­βας στα χέρια του! Η ανα­λο­γία, η τρα­γι­κή ει­ρω­νεία, η σύμ­πτω­ση, μοιά­ζουν εύ­γλωτ­τες. Σαν στρο­φή 180 μοι­ρών της ίδιας της ιστο­ρί­ας, σαν μια ολική επα­να­φο­ρά της πρό­τε­ρης κα­τά­στα­σης, σαν το πνεύ­μα της τρο­μο­κρα­τί­ας, μετά το με­γα­λύ­τε­ρο πλήγ­μα που δέ­χθη­κε ποτέ, με την εξάρ­θρω­ση της «17 Νο­έμ­βρη», να πήρε μόλις τώρα την εκ­δί­κη­σή του, να πέ­τυ­χε ένα είδος ρε­βάνς και να επι­στρέ­φει πλή­ρως, όπως ήταν μέχρι τότε, ανε­ξι­χνί­α­στο, απει­λη­τι­κό και αό­ρα­το.

Το κα­λο­καί­ρι του 2002 ο κ. Πα­πα­δή­μος ήταν διοι­κη­τής της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος (ΤτΕ) και λί­γους μήνες πριν, τον Μάρ­τιο, είχε κρα­τή­σει στα χέρια του τα πρώτα χαρ­το­νο­μί­σμα­τα των 20 ευρώ, δίπλα στον Κ. Ση­μί­τη, μπρο­στά από ένα ΑΤΜ στην ΤτΕ, στην επί­ση­μη τε­λε­τή για την ει­σα­γω­γή του νέου νο­μί­σμα­τος. Η «ισχυ­ρή Ελ­λά­δα» στην Ευ­ρώ­πη θριάμ­βευε και σύ­ντο­μα (για να πα­ρα­φρά­σου­με μια φράση της επο­χής) «η Δη­μο­κρα­τία θα νι­κού­σε την τρο­μο­κρα­τία» σε μια αστυ­νο­μι­κή επι­χεί­ρη­ση ασυ­νή­θι­στης απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας που συ­γκλό­νι­σε τη χώρα και συ­ζη­τή­θη­κε διε­θνώς. Κα­νέ­νας δεν θα μπο­ρού­σε να φα­ντα­στεί, ούτε καν οι ίδιοι οι τρο­μο­κρά­τες, ότι ένας από τους πιο δια­κε­κρι­μέ­νους εκ­προ­σώ­πους αυτής της Δη­μο­κρα­τί­ας που από τη μια ισχυ­ρο­ποί­η­σε την Ελ­λά­δα στην Ευ­ρώ­πη και από την άλλη οδή­γη­σε τον τραυ­μα­τι­σμέ­νο Ξηρό φρου­ρού­με­νο στον Ευαγ­γε­λι­σμό, θα βρι­σκό­ταν μετά από 15 χρό­νια στην ίδια ακρι­βώς θέση, φρου­ρού­με­νος και τραυ­μα­τι­σμέ­νος. Και ότι κά­ποιοι κύ­κλοι μπο­ρεί να τον χα­ρα­κτή­ρι­ζαν ακόμη και ως «τρο­μο­κρά­τη» εξαι­τί­ας της πο­λι­τι­κής που άσκη­σε προ πε­ντα­ε­τί­ας ως πρω­θυ­πουρ­γός (!). Ο Πα­πα­δή­μος και ο Ξηρός, δύο σύμ­βο­λα δύο κό­σμων εχθρι­κών με­τα­ξύ τους, που νο­ση­λεύ­τη­καν στο ίδιο νο­σο­κο­μείο και στρι­μώ­χνο­νται άβολα στην ίδια Ελ­λά­δα.

Ο κ. Πα­πα­δή­μος, για όσους τον γνω­ρί­ζουν, είναι ευ­γε­νής, ανε­κτι­κός, καλ­λιερ­γη­μέ­νος, ακόμη και ποι­η­τι­κός σε ορι­σμέ­να λόγια του (μπο­ρεί να συν­δυά­σει στην ίδια συ­ζή­τη­ση τα δη­μο­σιο­νο­μι­κά με τον Σαίξ­πηρ), αλλά ταυ­τό­χρο­να δια­θέ­τει μια πολύ ανε­πτυγ­μέ­νη μα­θη­μα­τι­κή και επι­στη­μο­νι­κή κρίση που μάλ­λον δεν εν­θαρ­ρύ­νει μια με­γά­λη συ­ζή­τη­ση για ση­μά­δια, συμ­πτώ­σεις και οιω­νούς η οποία πολύ θα άρεσε σε έναν δη­μο­σιο­γρά­φο. Ο ίδιος είναι ήρε­μος, χα­μο­γε­λα­στός, στω­ι­κός, δεν έχει την πα­ρα­μι­κρή νευ­ρι­κό­τη­τα ή ανη­συ­χία, και ας πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νει για λίγο καιρό ακόμα στο νο­σο­κο­μείο, γιατί το τραύ­μα στο ύψος του δε­ξιού μηρού από την έκρη­ξη της βόμ­βας που βρι­σκό­ταν στον φά­κε­λο ήταν βαθύ και επι­κίν­δυ­νο και επου­λώ­νε­ται με πολύ αργό ρυθμό. Σε ορι­σμέ­νους επι­σκέ­πτες του, προ­τού μι­λή­σει για την επί­θε­ση που δέ­χθη­κε, δεί­χνει ένα μικρό ια­τρι­κό μη­χά­νη­μα που υπο­βοη­θά τη δια­δι­κα­σία της ίασης του τραύ­μα­τος του μηρού. Είναι εν­θου­σια­σμέ­νος, όχι απλώς για την ευ­ερ­γε­τι­κή υπη­ρε­σία που του προ­σφέ­ρει, αλλά γιατί, όπως εξη­γεί, η ύπαρ­ξη αυτού του μη­χα­νή­μα­τος είναι από­δει­ξη για την εξέ­λι­ξη της τε­χνο­λο­γί­ας, της και­νο­το­μί­ας, του ανή­συ­χου πνεύ­μα­τος.

Οσο και αν στο υπουρ­γείο Δη­μό­σιας Τάξης υπο­βαθ­μί­ζουν την επί­θε­ση (μι­λούν για «κρο­τί­δες»…), ο κ. Πα­πα­δή­μος θα μπο­ρού­σε να είχε χάσει τη ζωή του. Αν το θω­ρα­κι­σμέ­νο αυ­το­κί­νη­το που συ­νή­θως χρη­σι­μο­ποιεί δεν βρι­σκό­ταν στο συ­νερ­γείο για service εκεί­νη την ημέρα, τότε η βόμβα θα είχε εκρα­γεί μέσα σε αυτό. Η θω­ρά­κι­ση θα δυ­σκό­λευε την απορ­ρό­φη­ση του ωστι­κού κύ­μα­τος από τα τοι­χώ­μα­τα του αυ­το­κι­νή­του και άρα τα τραύ­μα­τα στο σώμα του θα ήταν βα­θύ­τε­ρα. Και αν δεν κρα­τού­σε τον φά­κε­λο στο ύψος του μηρού για να τον ανοί­ξει, λόγω πρε­σβυω­πί­ας, τότε θα είχε εκρα­γεί πιο κοντά σε ζω­τι­κά όρ­γα­να, στο στή­θος ή στο κε­φά­λι.

Τα πε­ρισ­σό­τε­ρα στε­λέ­χη της κυ­βέρ­νη­σης πά­ντως, έχο­ντας επί χρό­νια επι­δο­θεί σε μια ακραία δια­στρέ­βλω­ση της οι­κο­νο­μι­κής και ευ­ρω­παϊ­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και σε συ­στη­μα­τι­κή δη­λη­τη­ρί­α­ση του δη­μό­σιου δια­λό­γου σχε­τι­κά με τα πε­πραγ­μέ­να της κυ­βέρ­νη­σης Πα­πα­δή­μου, δεν τα­ρά­χτη­καν ιδιαί­τε­ρα από την επί­θε­ση. Ελή­φθη­σαν βε­βαί­ως οι απα­ραί­τη­τες πρω­το­βου­λί­ες απο­δο­κι­μα­σί­ας από τον Αλ. Τσί­πρα (με τουίτ) και τον Ν. Παππά (με μια άμεση δή­λω­ση), αλλά όλοι απέ­φυ­γαν να επι­σκε­φθούν τον πρώην πρω­θυ­πουρ­γό, ενώ οι λίγοι που το έκα­ναν φρό­ντι­σαν ώστε οι επι­σκέ­ψεις τους να μη δουν το φως της δη­μο­σιό­τη­τας. Μάλ­λον ανη­συ­χού­σαν μήπως εκτε­θούν στην υπο­στη­ρι­κτι­κή προς αυ­τούς με­ρί­δα του όχλου που οι ίδιοι έχουν εξα­γριώ­σει και εξα­χρειώ­σει κά­νο­ντάς την να χάψει το πα­ρα­μύ­θι ότι για την πα­ρακ­μή της χώρας φταί­νε «οι προη­γού­με­νοι».

Ο κ. Πα­πα­δή­μος είναι πολύ οξυ­δερ­κής για να του δια­φεύ­γει αυτή η όψη της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας που έχει εξυ­φαν­θεί σαν ιστός σκευω­ρί­ας γύρω από το όνομά του και που προ­φα­νώς δια­μορ­φώ­νει ένα πρό­σφο­ρο έδα­φος για την ψυ­χο­λο­γι­κή απο­δο­χή από με­ρί­δα της κοι­νής γνώ­μης ακόμα και επι­θέ­σε­ων ενα­ντί­ον του. Γιατί ο φι­λό­δο­ξος τρο­μο­κρά­της να μην επι­λέ­ξει έναν στόχο όπως ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός όταν με­ρί­δα της κοι­νω­νί­ας είναι έτοι­μη να τον επι­κρο­τή­σει για αυτό; Ποιος όμως έχει κα­τα­στή­σει την κοινή γνώμη τόσο «επι­θε­τι­κή» και ευ­ε­πί­φο­ρη σε μια φα­σι­στι­κή νο­ο­τρο­πία στη­ριγ­μέ­νη στη συν­θη­μα­το­λο­γία και στην απο­φυ­γή των επι­στη­μο­νι­κών επι­χει­ρη­μά­των; Είναι προ­φα­νές ότι το χέρι που εκτε­λεί μια επί­θε­ση είναι μάλ­λον το τε­λευ­ταίο σε μια μακρά δια­δι­κα­σία στο­χο­ποί­η­σης στην οποία έχουν εμπλα­κεί πολλά άλλα χέρια. Ενα τρο­μο­κρα­τι­κό έγκλη­μα έχει πολλά και διά­φο­ρα δα­κτυ­λι­κά απο­τυ­πώ­μα­τα. Είναι μια δια­δι­κα­σία η οποία εκ­κο­λά­πτε­ται, όχι μόνο σε σκο­τει­νά κρη­σφύ­γε­τα και γιάφ­κες τρο­μο­κρα­τών, αλλά μέσα στην ανοι­χτή πο­λι­τι­κή λει­τουρ­γία, όταν αυτή παύει να δε­σμεύ­ε­ται από τα αντι­κει­με­νι­κά δε­δο­μέ­να και τις στοι­χειώ­δεις αρχές της απο­δει­κτι­κής δια­δι­κα­σί­ας.

Οσοι συ­νο­μι­λούν με τον κ. Πα­πα­δή­μο αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι ο ίδιος είναι πε­πει­σμέ­νος πως η πο­λι­τι­κή του διέ­σω­σε το κρά­τος από τη χρε­ο­κο­πία, που θα σή­μαι­νε ακραία φτώ­χεια και από­το­μη απο­στα­θε­ρο­ποί­η­ση, και συ­νέ­βα­λε στην ου­σια­στι­κή βελ­τί­ω­ση των δη­μο­σί­ων οι­κο­νο­μι­κών. Ανα­γνω­ρί­ζει ταυ­τό­χρο­να ότι αυτή η θε­ρα­πεία είχε ανα­πό­φευ­κτες πα­ρε­νέρ­γειες – την αύ­ξη­ση της ανερ­γί­ας και τη μεί­ω­ση των πραγ­μα­τι­κών ει­σο­δη­μά­των. Πα­ρε­νέρ­γειες που μπο­ρεί να μη συ­γκρί­νο­νται με το πλήγ­μα μιας χρε­ο­κο­πί­ας, ωστό­σο πλήτ­τουν τη ζωή με­γά­λου πο­σο­στού πο­λι­τών. Το πρό­βλη­μα ξε­κι­νά όταν κά­ποιοι πο­λι­τι­κοί και πα­ρά­γο­ντες του δη­μό­σιου βίου όλων των κομ­μά­των υπο­βαθ­μί­ζουν, δια­στρε­βλώ­νουν ή απο­κρύ­πτουν τα οφέλη και τις ευ­και­ρί­ες μιας εθνι­κής διά­σω­σης υπό συν­θή­κες εκτά­κτου ανά­γκης, ενώ υπερ­το­νί­ζουν τις πα­ρε­νέρ­γειες. Δη­μιουρ­γούν έτσι μια τε­χνη­τή ατμό­σφαι­ρα αγα­νά­κτη­σης κατά των αντι­πά­λων τους και απο­σεί­ουν ταυ­τό­χρο­να από πάνω τους τις δικές τους ευ­θύ­νες για την ανε­πάρ­κεια και την απο­τυ­χία τους στην αντι­με­τώ­πι­ση των πα­ρε­νερ­γειών αυτών.

Η δια­κομ­μα­τι­κή πα­ρά­τα­ξη των λαϊ­κι­στών, το αθά­να­το αντι­δυ­τι­κό τόξο του δη­μο­σί­ου βίου εμ­μέ­νει δια­χρο­νι­κά στην καλ­λιέρ­γεια αντιε­πι­στη­μο­νι­κών ερ­μη­νειών στην οι­κο­νο­μία και στους θε­σμούς διότι αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι η πλή­ρης εγκα­θί­δρυ­ση των ευ­ρω­παϊ­κών κα­νό­νων, με­θό­δων και νο­ο­τρο­πιών ση­μα­το­δο­τεί αυ­το­μά­τως την κα­τάρ­γη­ση των δι­κτύ­ων επιρ­ρο­ής, της εξου­σί­ας και των δια­δι­κα­σιών που εξα­σφα­λί­ζουν τον (συ­νή­θως πα­ρά­νο­μο) πλου­τι­σμό τους. Για κά­ποιους εξ αυτών μπο­ρεί να είναι μόνο θέμα ιδε­ο­λο­γί­ας και προ­πα­το­ρι­κού μί­σους που με­τα­δί­δε­ται σαν γο­νί­διο στις επό­με­νες γε­νιές.

Με τον έναν τρόπο ή τον άλλον, μια προ­σω­πι­κό­τη­τα όπως ο κ. Πα­πα­δή­μος, ένας κα­θη­γη­τής με διε­θνή εμ­βέ­λεια και ανα­γνώ­ρι­ση, ένας από τους ελά­χι­στους Ελ­λη­νες με σχέ­σεις εμπι­στο­σύ­νης με τους ισχυ­ρούς των ξένων χωρών και των διε­θνών θε­σμών, απο­τε­λεί απει­λή για όσους δεν μπο­ρούν να συμ­βι­βα­στούν με το γε­γο­νός ότι η Ελ­λά­δα ανή­κει στη Δύση (και άρα στην Ευ­ρώ­πη). Οταν λοι­πόν η πα­τρί­δα πε­λα­γο­δρο­μεί και κά­ποιος σαν τον κ. Πα­πα­δή­μο προ­σπα­θεί να τη βοη­θή­σει στα δύ­σκο­λα για να μη συν­θλι­βούν η χώρα και ο λαός επάνω στη σκλη­ρή πα­γκό­σμια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, είναι σχε­δόν βέ­βαιο ότι θα στο­χο­ποι­η­θεί, θα δια­συρ­θεί και θα δια­κιν­δυ­νεύ­ει να το πλη­ρώ­σει ακόμη και με τη ζωή του!

Παρ’ όλα αυτά, ο κ. Πα­πα­δή­μος φέ­ρε­ται να είναι πολύ λι­γό­τε­ρο θυ­μω­μέ­νος απ’ όσο είναι οι φίλοι του, οι γνω­στοί του ή όσοι τον εκτι­μούν ακόμη και χωρίς να τον γνω­ρί­ζουν. Πάντα με μια σε­μνό­τη­τα που κερ­δί­ζει τον συ­νο­μι­λη­τή, με λόγια με­τρη­μέ­να και σο­βα­ρά, με ευ­γέ­νεια και ηρε­μία, προ­σπα­θεί να επι­βά­λει την ει­ρή­νευ­ση, να ανα­λύ­σει και να εξη­γή­σει και όχι να υπο­δαυ­λί­σει τα πάθη, να κα­τα­δι­κά­σει και να αφο­ρί­σει.

Για πα­ρά­δειγ­μα, λέει σε όλους ότι περ­πα­τά σε δη­μό­σιους χώ­ρους και ποτέ δεν αι­σθάν­θη­κε ότι απει­λεί­ται. Συχνά μιλά με πο­λί­τες που τον χαι­ρε­τούν ευ­γε­νι­κά. Πι­στεύ­ει ότι το όποιο «αρ­νη­τι­κό κλίμα» ενα­ντί­ον του δη­μιουρ­γεί­ται κατά και­ρούς μάλ­λον από όσους καλ­λιερ­γούν την πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­ση και μά­λι­στα με ύπου­λα μέσα, π.χ. με πολ­λούς ψεύ­τι­κους λο­γα­ρια­σμούς στα social media. Με αυτόν τον τρόπο προ­κα­λούν θό­ρυ­βο, δη­μιουρ­γούν προ­βλη­μα­τι­σμό και σύγ­χυ­ση στους πολ­λούς, αλλά στο τέλος η απή­χη­σή τους είναι μάλ­λον πε­ριο­ρι­σμέ­νη.

Λαϊ­κι­σμός, κρίση νο­μι­μο­ποί­η­σης και «εχθροί του λαού»

Ο κα­θη­γη­τής Συ­νταγ­μα­τι­κού Δι­καί­ου κ. Νίκος Αλι­βι­ζά­τος, από το δικό του μικρό ιστο­ρι­κό γρα­φείο στο Κο­λω­νά­κι με τις πα­ρα­δο­σια­κές αστι­κές βι­βλιο­θή­κες, επι­χει­ρεί μια θε­σμι­κή ερ­μη­νεία του φαι­νο­μέ­νου. Στη συ­ζή­τη­σή μας το­νί­ζει διαρ­κώς ότι η «κρίση νο­μι­μο­ποί­η­σης» σε μια Δη­μο­κρα­τία είναι η κυ­ριό­τε­ρη προ­ϋ­πό­θε­ση για τη γέν­νη­ση της τρο­μο­κρα­τί­ας.

Εξη­γεί ωστό­σο ότι η κρίση νο­μι­μο­ποί­η­σης εκ­δη­λώ­νε­ται όταν κα­θυ­στε­ρούν ή μα­ταιώ­νο­νται οι με­ταρ­ρυθ­μί­σεις. Αφή­νει έτσι να εν­νοη­θεί ότι οι αντι­δρα­στι­κές ιδε­ο­λο­γί­ες και οι πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις που δια­πνέ­ο­νται από αυτές, εν­δε­χο­μέ­νως εμπο­δί­ζουν τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις πολύ συ­νει­δη­τά προ­κει­μέ­νου να δια­μορ­φώ­νουν συν­θή­κες εκ­δή­λω­σης κρί­σε­ων νο­μι­μο­ποί­η­σης που κατ’ επέ­κτα­ση επι­τρέ­πουν την εκ­δή­λω­ση τρο­μο­κρα­τί­ας χα­μη­λής ή υψη­λής έντα­σης με τε­λι­κό στόχο την εξα­σθέ­νη­ση, την εκ­με­τάλ­λευ­ση και την απο­στα­θε­ρο­ποί­η­ση της αστι­κής δη­μο­κρα­τί­ας.

Ο κ. Αλι­βι­ζά­τος εφι­στά την προ­σο­χή σε ένα άλλο τέ­χνα­σμα του λαϊ­κι­σμού για τη μα­ταί­ω­ση των με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων. Καθώς σε μια δια­συν­δε­δε­μέ­νη δη­μο­κρα­τι­κή Ευ­ρώ­πη οι πο­λι­τι­κές είναι ενιαί­ες στο πλαί­σιο των κοι­νών συν­θη­κών δια­κρα­τι­κής συ­νερ­γα­σί­ας, ο ελ­λη­νι­κός λαϊ­κι­σμός επι­χει­ρεί να κα­τα­πο­λε­μά τις με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κές προ­σπά­θειες και να δια­σφα­λί­ζει τη συ­νέ­χι­ση της προ­σο­δο­φό­ρας γι’ αυτόν εθνι­κής κα­θυ­στέ­ρη­σης, πα­ρου­σιά­ζο­ντας τις ευ­ρω­παϊ­κές πο­λι­τι­κές που ανα­ζω­ο­γο­νούν τη Δη­μο­κρα­τία και την οι­κο­νο­μία ως «ξε­νό­φερ­τες» και τους πο­λι­τι­κούς που τις εφαρ­μό­ζουν ως «ξε­νό­δου­λους». Απο­μο­νώ­νουν έτσι τους πο­λι­τι­κούς αυ­τούς που συ­νή­θως είναι οι ικα­νό­τε­ροι και οι πιο μορ­φω­μέ­νοι, και τους κα­θι­στούν «εχθρούς του λαού» που έλ­κουν την επι­φύ­λα­ξη ή ακόμα και το μίσος, ένα μίσος που με τη σειρά του δια­μορ­φώ­νει τις συν­θή­κες για να γί­νο­νται ακόμα και στό­χοι όσων τρο­μο­κρα­τών φι­λο­δο­ξούν να συν­δε­θούν με ένα χτύ­πη­μα με… «λαϊκή απο­δο­χή».

Κάπως έτσι εξη­γεί­ται μια επί­θε­ση σε μια προ­σω­πι­κό­τη­τα όπως ο κ. Πα­πα­δή­μος. Αντι­λαμ­βά­νε­ται κα­νείς ότι το κό­στος της τρο­μο­κρα­τί­ας είναι πολ­λα­πλό, αφού μέσα σε αυτό το κλίμα τρο­μο­κρα­τού­νται και απο­θαρ­ρύ­νο­νται άλλοι φο­ρείς φι­λε­λεύ­θε­ρων θέ­σε­ων από το να επι­στρα­τευ­θούν και να προ­σφέ­ρουν στη χώρα. Ου­σια­στι­κά λοι­πόν είναι μάλ­λον αφε­λές να απο­δε­χθού­με ότι στην Ελ­λά­δα η σύ­γκρου­ση ανά­με­σα στη δυ­τι­κή δη­μο­κρα­τία και στον ολο­κλη­ρω­τι­σμό βρί­σκε­ται ορι­στι­κά στο πα­ρελ­θόν. Αντί­θε­τα, πα­ρα­μέ­νει πά­ντο­τε πα­ρού­σα.

Η επί­μο­νη πα­ρου­σία της σφρα­γί­ζει τη ζωή μας με πολ­λούς τρό­πους. Θα μπο­ρού­σε κα­νείς να υπο­στη­ρί­ξει (αν και ο κ. Αλι­βι­ζά­τος μάλ­λον δεν θα το έλεγε ποτέ έτσι ακρι­βώς…) ότι η τρο­μο­κρα­τία είναι μία (η αι­μα­τη­ρή) από τις πολ­λές εκ­φρά­σεις ενός εμ­φυ­λί­ου που επι­σή­μως τε­λεί­ω­σε το 1949 αλλά ανε­πι­σή­μως δεν έληξε ποτέ πραγ­μα­τι­κά (διότι επι­κρά­τη­σε η λήθη και όχι η αλή­θεια) με απο­τέ­λε­σμα να διαιω­νί­ζε­ται με διά­φο­ρα μέσα, νό­μι­μα και μη. Οσο για τη με­γά­λη πλειο­νό­τη­τα του λαού, βε­βαί­ως, αυτή κοι­μά­ται τον ύπνο του δι­καί­ου αδυ­να­τώ­ντας να ανα­γνω­ρί­σει τις κρυ­φές ατζέ­ντες και την πο­λι­τι­κή κα­τα­γω­γή εκεί­νων που την τα­ΐ­ζουν πλα­στές ει­δή­σεις, εφη­συ­χα­σμό και ατε­λεί­ω­το ψευ­δαι­σθη­σια­κό σανό.

Μι­χά­λης Χρυ­σο­χο­ΐ­δης: «Η πραγ­μα­τι­κή αιτία είναι η αδυ­να­μία του κρά­τους»

«Υπο­πτα στοι­χεία» προ­φα­νώς κυ­κλο­φο­ρούν γύρω από το πο­λι­τι­κό γρα­φείο του Μι­χά­λη Χρυ­σο­χο­ΐ­δη, γι’ αυτό τα μέτρα ασφα­λεί­ας είναι αξιο­πρό­σε­κτα. Η εί­σο­δος επι­σκέ­πτη στο γρα­φείο του μο­να­δι­κού υπουρ­γού Δη­μο­σί­ας Τάξης της με­τα­πο­λί­τευ­σης που τα έβαλε πραγ­μα­τι­κά με την τρο­μο­κρα­τία (με απο­τέ­λε­σμα το δέμα-βόμβα στην Κα­τε­χά­κη στις 24 Ιου­νί­ου 2010, που σκό­τω­σε τον επι­κε­φα­λής του γρα­φεί­ου του Γιώρ­γο Βα­σι­λά­κη…) σε υπο­χρε­ώ­νει σχε­δόν να ακο­λου­θή­σεις κα­νό­νες συ­νω­μο­τι­κό­τη­τας σαν αυ­τούς (για τους μυ­η­μέ­νους εκ των ανα­γνω­στών…) του Κάρ­λος Μα­ρι­γκέ­λα.

Μπο­ρεί η επί­θε­ση στον κ. Πα­πα­δή­μο να «δεί­χνει» προς τη «Συ­νω­μο­σία Πυ­ρή­νων της Φω­τιάς» (κυ­ρί­ως γιατί οι «Πυ­ρή­νες» έχουν απο­κτή­σει ει­δι­κό­τη­τα στις απο­στο­λές βομ­βών σε συ­σκευα­σία επι­στο­λών ακόμη και στην κυρία Λα­γκάρντ, στην κυρία Μέρ­κελ και στον κ. Σόι­μπλε…), ο κ. Χρυ­σο­χο­ΐ­δης ωστό­σο θέλει να κα­τα­στή­σει σαφές ότι όποια κι αν είναι η αλή­θεια κάθε φορά για πρό­σω­πα και πράγ­μα­τα, «η τρο­μο­κρα­τία αντι­με­τω­πί­ζε­ται και παύει να υπάρ­χει όταν υπάρ­χει ισχυ­ρό και απο­τε­λε­σμα­τι­κό κρά­τος».

Για τον υπουρ­γό που δυ­νά­μω­σε την ορ­γά­νω­ση και την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα των υπη­ρε­σιών ασφα­λεί­ας επι­τυγ­χά­νο­ντας την εξάρ­θρω­ση της «17 Νο­έμ­βρη» το 2002, το «κλει­δί» βρί­σκε­ται στην επι­χει­ρη­σια­κή ετοι­μό­τη­τα, σε συν­δυα­σμό ασφα­λώς με τον σε­βα­σμό των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των, την πλήρη νο­μι­κή θε­με­λί­ω­ση των αδι­κη­μά­των, αλλά και την αφο­σί­ω­ση στις αρχές της Δη­μο­κρα­τί­ας. Πι­στεύ­ει πως η Δη­μο­κρα­τία δεν μπο­ρεί να ποι­νι­κο­ποιεί την ελεύ­θε­ρη γνώμη, όσο ακραία κι αν είναι, αφού για την αντι­με­τώ­πι­ση της τρο­μο­κρα­τί­ας αρκεί η πο­λι­τεία να επι­κε­ντρώ­νε­ται απο­κλει­στι­κά και μόνο στη βέ­βαια και στέ­ρεα τι­μω­ρία της πα­ρά­νο­μης πρά­ξης. Υπεν­θυ­μί­ζει ότι πολ­λοί ήταν οι μάρ­τυ­ρες που πολλά είχαν δει κατά την πο­λυ­ε­τή δο­λο­φο­νι­κή στα­διο­δρο­μία της 17Ν, αλλά απο­φά­σι­σαν να μι­λή­σουν μόνο όταν η πο­λι­τεία άρ­χι­σε να επι­δει­κνύ­ει απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα, απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και τον απαι­τού­με­νο επαγ­γελ­μα­τι­σμό.

Με αυτή την προ­σέγ­γι­ση απο­μυ­θο­ποιεί ου­σια­στι­κά την τρο­μο­κρα­τία και αρ­νεί­ται κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά ότι είναι δύ­σκο­λο να ητ­τη­θεί, ωστό­σο πα­ρα­δέ­χε­ται ότι η ρίζα της ελ­λη­νι­κής τρο­μο­κρα­τί­ας εντο­πί­ζε­ται στην πο­λι­τι­κή βία του απώ­τε­ρου πα­ρελ­θό­ντος. Βρί­σκε­ται στον δι­χα­σμό της δε­κα­ε­τί­ας του ’40, σχε­τί­ζε­ται ευ­θέ­ως με την ακραία αρι­στε­ρή προ­σέγ­γι­ση προ­σώ­πων που προσ­δο­κούν τη ρε­βάνς και υιο­θε­τούν την ασυμ­βί­βα­στη στάση απέ­να­ντι στον δυ­τι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό της Ελ­λά­δας και φυ­σι­κά δεν αρ­νεί­ται ότι από αυτή τη βαθιά ρίζα ξε­φυ­τρώ­νουν διαρ­κώς νέες πα­ρα­φυά­δες ακόμη και σή­με­ρα. Ωστό­σο, επι­μέ­νει και επα­να­λαμ­βά­νει: «Η πραγ­μα­τι­κή αιτία της τρο­μο­κρα­τί­ας είναι η αδυ­να­μία του κρά­τους να κα­τα­πο­λε­μή­σει το πρό­βλη­μα».

BHMA