“Από το 2008 κλείνουν 100 επιχειρήσεις κάθε ημέρα”

Ξε­κι­νώ­ντας από την κρίση που χτύ­πη­σε την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία και κοι­νω­νία, την οποία χα­ρα­κτη­ρί­ζει ως τη “χει­ρό­τε­ρη στη σύγ­χρο­νη ιστο­ρία των οι­κο­νο­μιών της αγο­ράς”, ο κ. Μί­χα­λος πε­ρι­γρά­φει το τέλμα στο οποίο βρί­σκο­νται οι ελ­λη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις και οι Έλ­λη­νες ερ­γα­ζό­με­νοι, και στο τέλος κα­τα­θέ­τει τη δική του πρό­τα­ση για να “σπά­σει αυτός ο φαύ­λος κύ­κλος”.

“Με λι­γό­τε­ρους φό­ρους και ει­σφο­ρές σε βάρος της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και της απα­σχό­λη­σης”, επι­ση­μαί­νει, με­τα­ξύ άλλων, ο κ. Μί­χα­λος, μπο­ρεί να υπάρ­ξει φως στο τού­νελ της ελ­λη­νι­κής κρί­σης.

Ανα­λυ­τι­κά το άρθρο του κ. Μί­χα­λου στο ΑΠΕ:

H κρίση που βιώ­νει η χώρα χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται πλέον ως η χει­ρό­τε­ρη στη σύγ­χρο­νη ιστο­ρία των οι­κο­νο­μιών της αγο­ράς.

Το γιατί εκ­δη­λώ­θη­κε εξ αρχής, έχει συ­ζη­τη­θεί επα­νει­λημ­μέ­να. Είναι μια με­γά­λη και πικρή ιστο­ρία. Ακόμα πιο πικρή ιστο­ρία, όμως, είναι το πώς αντι­με­τω­πί­στη­κε. Το μείγ­μα πο­λι­τι­κής που επε­λέ­γη για τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή εξυ­γί­αν­ση της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας – και που εφαρ­μό­ζε­ται όλα αυτά τα χρό­νια, με ευ­θύ­νη τόσο των δα­νει­στών όσο και των ελ­λη­νι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων – είναι η αιτία του κακού. Είναι η αιτία που η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία δεν μπο­ρεί να στα­θεί στα πόδια της και να βγει επι­τέ­λους από την ύφεση.

Η επι­με­λη­τη­ρια­κή κοι­νό­τη­τα -όπως και το σύ­νο­λο του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κό­σμου – είχε επι­ση­μά­νει από την αρχή, ότι η δη­μο­σιο­νο­μι­κή “θε­ρα­πεία” που επι­βλή­θη­κε στη χώρα ήταν λαν­θα­σμέ­νη.

Όλες οι με­λέ­τες διε­θνών ορ­γα­νι­σμών, όπως ο ΟΟΣΑ και άλλοι, έδει­χναν ξε­κά­θα­ρα ότι σε πε­ρι­πτώ­σεις που απαι­τεί­ται με­γά­λη δη­μο­σιο­νο­μι­κή προ­σαρ­μο­γή, το εν­δε­δειγ­μέ­νο μείγ­μα πο­λι­τι­κής πρέ­πει να στη­ρί­ζε­ται κυ­ρί­ως στη μεί­ω­ση των δα­πα­νών και λι­γό­τε­ρο στην ενί­σχυ­ση των εσό­δων μέσω της φο­ρο­λο­γί­ας. Για την ακρί­βεια, θα πρέ­πει να πε­ρι­λαμ­βά­νει κατά τα δύο τρίτα μεί­ω­ση δα­πα­νών, μέσω του πε­ριο­ρι­σμού των λει­τουρ­γι­κών δα­πα­νών του δη­μο­σί­ου και κατά το ένα τρίτο στην αύ­ξη­ση φόρων και ει­σφο­ρών.

Η ση­μα­σία της σύν­θε­σης της δη­μο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής ανα­δει­κνύ­ε­ται τόσο σε σχέση με την έντα­ση και τη διάρ­κεια των υφε­σια­κών επι­πτώ­σε­ων, όσο και με την εξέ­λι­ξη του λόγου χρέ­ους προς ΑΕΠ. Οι συ­γκρι­τι­κές με­λέ­τες δεί­χνουν ότι, ενώ στις πε­ρισ­σό­τε­ρες πε­ρι­πτώ­σεις δη­μο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής το χρέος αρ­χι­κά αυ­ξά­νε­ται και στη συ­νέ­χεια αρ­χί­ζει να μειώ­νε­ται, στις πε­ρι­πτώ­σεις των προ­σαρ­μο­γών που βα­σί­ζο­νται στα έσοδα η αύ­ξη­ση τεί­νει να είναι με­γα­λύ­τε­ρη και να διαρ­κεί πε­ρισ­σό­τε­ρο.

Στην Ελ­λά­δα, δυ­στυ­χώς, τα δι­δάγ­μα­τα της διε­θνούς εμπει­ρί­ας αγνο­ή­θη­καν από την αρχή. Και το μείγ­μα εφαρ­μό­στη­κε από την ανά­πο­δη. Τα δύο τρίτα της προ­σαρ­μο­γής που έχει επι­τευ­χθεί μέχρι σή­με­ρα οφεί­λε­ται στην αύ­ξη­ση των φο­ρο­λο­γι­κών εσό­δων και μόνο το ένα τρίτο στη μεί­ω­ση των δα­πα­νών.

Ου­σια­στι­κά, το βάρος έπεσε σχε­δόν εξ ολο­κλή­ρου στις πλά­τες των φο­ρο­λο­γου­μέ­νων, των επι­χει­ρή­σε­ων και των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Ελά­χι­στα έγι­ναν για να αντι­με­τω­πι­στούν οι πραγ­μα­τι­κές αι­τί­ες της κρί­σης, οι οποί­ες ήταν πα­σι­φα­νείς, με βάση τα στοι­χεία της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, του ΟΟΣΑ και άλλων ορ­γα­νι­σμών: το υψηλό κό­στος σε συν­δυα­σμό με τη χα­μη­λή απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα του δη­μο­σί­ου τομέα και η ύπαρ­ξη σο­βα­ρών στρε­βλώ­σε­ων και πε­ριο­ρι­σμών στη λει­τουρ­γία των αγο­ρών, που στραγ­γά­λι­ζαν την πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα και την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας.

Αυτό που τε­λι­κά έγινε ήταν να πε­τύ­χου­με ένα σπά­νιο “κα­τόρ­θω­μα”: εφαρ­μό­στη­κε μια με­γά­λη εσω­τε­ρι­κή υπο­τί­μη­ση, η οποία επη­ρέ­α­σε το βιο­τι­κό επί­πε­δο των πο­λι­τών, χωρίς όμως να προ­σθέ­τει τί­πο­τα στην αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας.

Το δη­μό­σιο χρέος βρί­σκε­ται στο 180% του ΑΕΠ, από 127% που ήταν το 2010.

Η χώρα έχει χάσει πάνω από το 26% του ΑΕΠ της.

Από το 2008 κλεί­νουν κατά μέσο όρο 100 επι­χει­ρή­σεις, κάθε ερ­γά­σι­μη ημέρα και έχουν χαθεί κοντά στο 1 εκα­τομ­μύ­ριο θέ­σεις ερ­γα­σί­ας.

Η δε συ­μπί­ε­ση των κα­τώ­τα­των μι­σθών, όπως εί­χα­με από την αρχή προει­δο­ποι­ή­σει, ελά­χι­στα οφέλη απέ­δω­σε στην αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα της οι­κο­νο­μί­ας, εφό­σον το μη μι­σθο­λο­γι­κό κό­στος της ερ­γα­σί­ας – αλλά και άλλοι πα­ρά­γο­ντες, όπως το κό­στος της ενέρ­γειας, της γρα­φειο­κρα­τί­ας και των πε­ριο­ρι­σμών στις αγο­ρές – πα­ρέ­με­ναν σε υψηλά επί­πε­δα.

Το ύψος των φόρων και των ει­σφο­ρών που κα­λού­νται σή­με­ρα να πλη­ρώ­σουν στο κρά­τος ερ­γο­δό­τες και ερ­γα­ζό­με­νοι, είναι τέ­τοιο που κα­θι­στά την πλήρη μι­σθω­τή ερ­γα­σία ασύμ­φο­ρη.

Τα επί­πε­δα της αδή­λω­της ερ­γα­σί­ας εκτο­ξεύ­ο­νται, ενώ οι ευ­έ­λι­κτες μορ­φές απα­σχό­λη­σης ξε­περ­νούν πλέον το 50% των νέων προ­σλή­ψε­ων. Μια εται­ρεία που λει­τουρ­γεί ή σχε­διά­ζει να επεν­δύ­σει στην Ελ­λά­δα, γνω­ρί­ζει ότι για να προ­σλά­βει ερ­γα­ζό­με­νους – και κυ­ρί­ως εξει­δι­κευ­μέ­να στε­λέ­χη – θα πρέ­πει να επω­μι­στεί ένα δυ­σβά­στα­χτο κό­στος…

Ενώ όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι Έλ­λη­νες με υψηλά προ­σό­ντα, εγκα­τα­λεί­πουν τη χώρα.

Όλα τα προη­γού­με­να χρό­νια, μια με­γά­λη με­ρί­δα της κοι­νής γνώ­μης είχε πει­στεί ότι για την ύφεση, φταί­ει η αδυ­να­μία απο­τε­λε­σμα­τι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης, από την πλευ­ρά των ελ­λη­νι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων.

Η αλή­θεια είναι κάπως δια­φο­ρε­τι­κή. Όλες οι ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις δια­πραγ­μα­τεύ­θη­καν τους όρους των προ­γραμ­μά­των. Αλλά δυ­στυ­χώς, σε λαν­θα­σμέ­νη κα­τεύ­θυν­ση.

Δια­πραγ­μα­τεύ­θη­καν για να αλ­λά­ξει όσο το δυ­να­τόν λι­γό­τε­ρο το χρε­ο­κο­πη­μέ­νο μο­ντέ­λο λει­τουρ­γί­ας της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας. Ου­σια­στι­κά, συμ­φώ­νη­σαν και επε­δί­ω­ξαν φι­λό­δο­ξους δη­μο­σιο­νο­μι­κούς στό­χους, με ένα μείγ­μα πο­λι­τι­κής που ήταν γνω­στό ότι δεν οδη­γεί που­θε­νά.

Το με­γά­λο ζη­τού­με­νο είναι τι γί­νε­ται τώρα. Η Ελ­λά­δα βρί­σκε­ται μπρο­στά στο στόχο για πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ. Ο στό­χος αυτός είναι αδύ­να­τον να επι­τευ­χθεί με την εφαρ­μο­γή της ίδιας συ­ντα­γής.

Είναι αδύ­να­τον να επι­τευ­χθούν τέ­τοια πλε­ο­νά­σμα­τα σε μια οι­κο­νο­μία που δεν ανα­πτύσ­σε­ται. Και είναι αδύ­να­τον να υπάρ­ξει ανά­πτυ­ξη, με αυτό το ύψος της φο­ρο­λο­γί­ας και των ει­σφο­ρών.

Ο φαύ­λος κύ­κλος πρέ­πει να σπά­σει.

Εμείς, ως επι­με­λη­τη­ρια­κή κοι­νό­τη­τα, υπο­στη­ρί­ξα­με από την αρχή και θα συ­νε­χί­σου­με μέχρι τέ­λους να υπο­στη­ρί­ζου­με, ότι η χώρα χρειά­ζε­ται ένα νέο μείγ­μα δη­μο­σιο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής.

Με λι­γό­τε­ρους φό­ρους και ει­σφο­ρές σε βάρος της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και της απα­σχό­λη­σης.

Με πε­ρισ­σό­τε­ρες και τολ­μη­ρό­τε­ρες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στο κρά­τος και στις αγο­ρές.

Ας κα­τα­λά­βουν όλοι ότι κάθε μέρα που περνά, χωρίς δρα­στι­κή αλ­λα­γή δη­μο­σιο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής, η Ελ­λά­δα λι­γο­στεύ­ει. Λι­γο­στεύ­ει σε επι­χει­ρή­σεις, σε ει­σο­δή­μα­τα, σε αν­θρώ­πους, σε δε­ξιό­τη­τες, σε επί­πε­δο ζωής.

Εναλ­λα­κτι­κές, βιώ­σι­μες προ­τά­σεις υπάρ­χουν. Το θέμα είναι οι προ­τά­σεις αυτές, να βρουν επι­τέ­λους αντα­πό­κρι­ση και εφαρ­μο­γή.