ΕΙΔΗΣΕΙΣ

“Από το 2008 κλείνουν 100 επιχειρήσεις κάθε ημέρα”

news room 5 λεπτά ανάγνωση
Λουκέτο μαγαζί

Άρθρο στο ΑΠΕ-ΜΠΕ δημο­σιεύει ο Πρό­ε­δρος της Κεντρι­κής Ένωσης Επι­με­λη­τη­ρίων Ελλάδας και του Εμπο­ρι­κού και Βιο­μη­χα­νι­κού Επι­με­λη­τη­ρίου Αθηνών, Κων­στα­ντί­νος Μίχαλος μέσα στο οποίο κατα­θέ­τει μια νέα πρόταση για την οικο­νο­μία.

Ξεκι­νώ­ντας από την κρίση που χτύπησε την ελλη­νική οικο­νο­μία και κοι­νω­νία, την οποία χαρα­κτη­ρί­ζει ως τη “χει­ρό­τερη στη σύγ­χρονη ιστορία των οικο­νο­μιών της αγοράς”, ο κ. Μίχαλος περι­γρά­φει το τέλμα στο οποίο βρί­σκο­νται οι ελλη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις και οι Έλληνες εργα­ζό­με­νοι, και στο τέλος κατα­θέ­τει τη δική του πρόταση για να “σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος”.

“Με λιγό­τε­ρους φόρους και εισφο­ρές σε βάρος της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και της απα­σχό­λη­σης”, επι­ση­μαί­νει, μεταξύ άλλων, ο κ. Μίχαλος, μπορεί να υπάρξει φως στο τούνελ της ελλη­νι­κής κρίσης.

Ανα­λυ­τικά το άρθρο του κ. Μίχαλου στο ΑΠΕ:

H κρίση που βιώνει η χώρα χαρα­κτη­ρί­ζε­ται πλέον ως η χει­ρό­τερη στη σύγ­χρονη ιστορία των οικο­νο­μιών της αγοράς.

Το γιατί εκδη­λώ­θηκε εξ αρχής, έχει συζη­τη­θεί επα­νει­λημ­μένα. Είναι μια μεγάλη και πικρή ιστορία. Ακόμα πιο πικρή ιστορία, όμως, είναι το πώς αντι­με­τω­πί­στηκε. Το μείγμα πολι­τι­κής που επελέγη για τη δημο­σιο­νο­μική εξυ­γί­ανση της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας – και που εφαρ­μό­ζε­ται όλα αυτά τα χρόνια, με ευθύνη τόσο των δανει­στών όσο και των ελλη­νι­κών κυβερ­νή­σεων – είναι η αιτία του κακού. Είναι η αιτία που η ελλη­νική οικο­νο­μία δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της και να βγει επι­τέ­λους από την ύφεση.

Η επι­με­λη­τη­ριακή κοι­νό­τητα -όπως και το σύνολο του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κόσμου – είχε επι­ση­μά­νει από την αρχή, ότι η δημο­σιο­νο­μική “θερα­πεία” που επι­βλή­θηκε στη χώρα ήταν λαν­θα­σμένη.

Όλες οι μελέτες διεθνών οργα­νι­σμών, όπως ο ΟΟΣΑ και άλλοι, έδει­χναν ξεκά­θαρα ότι σε περι­πτώ­σεις που απαι­τεί­ται μεγάλη δημο­σιο­νο­μική προ­σαρ­μογή, το ενδε­δειγ­μένο μείγμα πολι­τι­κής πρέπει να στη­ρί­ζε­ται κυρίως στη μείωση των δαπανών και λιγό­τερο στην ενί­σχυση των εσόδων μέσω της φορο­λο­γίας. Για την ακρί­βεια, θα πρέπει να περι­λαμ­βά­νει κατά τα δύο τρίτα μείωση δαπανών, μέσω του περιο­ρι­σμού των λει­τουρ­γι­κών δαπανών του δημο­σίου και κατά το ένα τρίτο στην αύξηση φόρων και εισφο­ρών.

Η σημασία της σύν­θε­σης της δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής ανα­δει­κνύ­ε­ται τόσο σε σχέση με την ένταση και τη διάρ­κεια των υφε­σια­κών επι­πτώ­σεων, όσο και με την εξέλιξη του λόγου χρέους προς ΑΕΠ. Οι συγκρι­τι­κές μελέτες δεί­χνουν ότι, ενώ στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής το χρέος αρχικά αυξά­νε­ται και στη συνέ­χεια αρχίζει να μειώ­νε­ται, στις περι­πτώ­σεις των προ­σαρ­μο­γών που βασί­ζο­νται στα έσοδα η αύξηση τείνει να είναι μεγα­λύ­τερη και να διαρκεί περισ­σό­τερο.

Στην Ελλάδα, δυστυ­χώς, τα διδάγ­ματα της διε­θνούς εμπει­ρίας αγνο­ή­θη­καν από την αρχή. Και το μείγμα εφαρ­μό­στηκε από την ανάποδη. Τα δύο τρίτα της προ­σαρ­μο­γής που έχει επι­τευ­χθεί μέχρι σήμερα οφεί­λε­ται στην αύξηση των φορο­λο­γι­κών εσόδων και μόνο το ένα τρίτο στη μείωση των δαπανών.

Ουσια­στικά, το βάρος έπεσε σχεδόν εξ ολο­κλή­ρου στις πλάτες των φορο­λο­γου­μέ­νων, των επι­χει­ρή­σεων και των εργα­ζο­μέ­νων.

Ελά­χι­στα έγιναν για να αντι­με­τω­πι­στούν οι πραγ­μα­τι­κές αιτίες της κρίσης, οι οποίες ήταν πασι­φα­νείς, με βάση τα στοι­χεία της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, του ΟΟΣΑ και άλλων οργα­νι­σμών: το υψηλό κόστος σε συν­δυα­σμό με τη χαμηλή απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα του δημο­σίου τομέα και η ύπαρξη σοβαρών στρε­βλώ­σεων και περιο­ρι­σμών στη λει­τουρ­γία των αγορών, που στραγ­γά­λι­ζαν την παρα­γω­γι­κό­τητα και την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας.

Αυτό που τελικά έγινε ήταν να πετύ­χουμε ένα σπάνιο “κατόρ­θωμα”: εφαρ­μό­στηκε μια μεγάλη εσω­τε­ρική υπο­τί­μηση, η οποία επη­ρέ­ασε το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, χωρίς όμως να προ­σθέ­τει τίποτα στην αντα­γω­νι­στι­κό­τητα της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας.

Το δημόσιο χρέος βρί­σκε­ται στο 180% του ΑΕΠ, από 127% που ήταν το 2010.

Η χώρα έχει χάσει πάνω από το 26% του ΑΕΠ της.

Από το 2008 κλεί­νουν κατά μέσο όρο 100 επι­χει­ρή­σεις, κάθε εργά­σιμη ημέρα και έχουν χαθεί κοντά στο 1 εκα­τομ­μύ­ριο θέσεις εργα­σίας.

Η δε συμπί­εση των κατώ­τα­των μισθών, όπως είχαμε από την αρχή προει­δο­ποι­ή­σει, ελά­χι­στα οφέλη απέδωσε στην αντα­γω­νι­στι­κό­τητα της οικο­νο­μίας, εφόσον το μη μισθο­λο­γικό κόστος της εργα­σίας – αλλά και άλλοι παρά­γο­ντες, όπως το κόστος της ενέρ­γειας, της γρα­φειο­κρα­τίας και των περιο­ρι­σμών στις αγορές – παρέ­με­ναν σε υψηλά επίπεδα.

Το ύψος των φόρων και των εισφο­ρών που καλού­νται σήμερα να πλη­ρώ­σουν στο κράτος εργο­δό­τες και εργα­ζό­με­νοι, είναι τέτοιο που καθιστά την πλήρη μισθωτή εργασία ασύμ­φορη.

Τα επίπεδα της αδή­λω­της εργα­σίας εκτο­ξεύ­ο­νται, ενώ οι ευέ­λι­κτες μορφές απα­σχό­λη­σης ξεπερ­νούν πλέον το 50% των νέων προ­σλή­ψεων. Μια εται­ρεία που λει­τουρ­γεί ή σχε­διά­ζει να επεν­δύ­σει στην Ελλάδα, γνω­ρί­ζει ότι για να προ­σλά­βει εργα­ζό­με­νους – και κυρίως εξει­δι­κευ­μένα στελέχη – θα πρέπει να επω­μι­στεί ένα δυσβά­στα­χτο κόστος…

Ενώ όλο και περισ­σό­τε­ροι Έλληνες με υψηλά προ­σό­ντα, εγκα­τα­λεί­πουν τη χώρα.

Όλα τα προη­γού­μενα χρόνια, μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης είχε πειστεί ότι για την ύφεση, φταίει η αδυ­να­μία απο­τε­λε­σμα­τι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης, από την πλευρά των ελλη­νι­κών κυβερ­νή­σεων.

Η αλήθεια είναι κάπως δια­φο­ρε­τική. Όλες οι ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις δια­πραγ­μα­τεύ­θη­καν τους όρους των προ­γραμ­μά­των. Αλλά δυστυ­χώς, σε λαν­θα­σμένη κατεύ­θυνση.

Δια­πραγ­μα­τεύ­θη­καν για να αλλάξει όσο το δυνατόν λιγό­τερο το χρε­ο­κο­πη­μένο μοντέλο λει­τουρ­γίας της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας. Ουσια­στικά, συμ­φώ­νη­σαν και επε­δί­ω­ξαν φιλό­δο­ξους δημο­σιο­νο­μι­κούς στόχους, με ένα μείγμα πολι­τι­κής που ήταν γνωστό ότι δεν οδηγεί πουθενά.

Το μεγάλο ζητού­μενο είναι τι γίνεται τώρα. Η Ελλάδα βρί­σκε­ται μπροστά στο στόχο για πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ. Ο στόχος αυτός είναι αδύ­να­τον να επι­τευ­χθεί με την εφαρ­μογή της ίδιας συντα­γής.

Είναι αδύ­να­τον να επι­τευ­χθούν τέτοια πλε­ο­νά­σματα σε μια οικο­νο­μία που δεν ανα­πτύσ­σε­ται. Και είναι αδύ­να­τον να υπάρξει ανά­πτυξη, με αυτό το ύψος της φορο­λο­γίας και των εισφο­ρών.

Ο φαύλος κύκλος πρέπει να σπάσει.

Εμείς, ως επι­με­λη­τη­ριακή κοι­νό­τητα, υπο­στη­ρί­ξαμε από την αρχή και θα συνε­χί­σουμε μέχρι τέλους να υπο­στη­ρί­ζουμε, ότι η χώρα χρειά­ζε­ται ένα νέο μείγμα δημο­σιο­νο­μι­κής πολι­τι­κής.

Με λιγό­τε­ρους φόρους και εισφο­ρές σε βάρος της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και της απα­σχό­λη­σης.

Με περισ­σό­τε­ρες και τολ­μη­ρό­τε­ρες μεταρ­ρυθ­μί­σεις στο κράτος και στις αγορές.

Ας κατα­λά­βουν όλοι ότι κάθε μέρα που περνά, χωρίς δρα­στική αλλαγή δημο­σιο­νο­μι­κής πολι­τι­κής, η Ελλάδα λιγο­στεύει. Λιγο­στεύει σε επι­χει­ρή­σεις, σε εισο­δή­ματα, σε ανθρώ­πους, σε δεξιό­τη­τες, σε επίπεδο ζωής.

Εναλ­λα­κτι­κές, βιώ­σι­μες προ­τά­σεις υπάρ­χουν. Το θέμα είναι οι προ­τά­σεις αυτές, να βρουν επι­τέ­λους αντα­πό­κριση και εφαρ­μογή.

Πηγή: reporter.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.