«Ώρες Ευθύνης ή Ανευθυνότητας»- Αρθρο Κων/νου Σαρρή

Τελευ­ταία άρχισε πάλι η συζή­τηση, αν και επίσημα δεν έχει ανα­κύ­ψει παρό­μοιο θέμα, για την ένταξη του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο. Το ζήτημα είχε απα­σχο­λή­σει την κοι­νω­νία της Ρόδου και ειδι­κό­τερα  τον Δικη­γο­ρικό Σύλλογο Ρόδου και πολύ παλαιό­τερα με επίταση του θέματος κατά το 1998 μερικοί δε εκ των συνα­δέλ­φων μου αισθά­νο­νται πικρα­μέ­νοι για το ότι δεν έγινε από τότε η ένταξη, άλλοι αισθά­νο­νται και δηλώ­νουν μετα­νιω­μέ­νοι για το ότι τότε ήσαν κατά της ένταξης και σήμερα κατόπιν «ώριμης σκέψης» είναι υπέρ της ένταξης και άλλοι αισθά­νο­νται δικαιω­μέ­νοι για το ότι αντέ­δρα­σαν στην ένταξη. Αν κανείς ανα­λο­γι­στεί ότι το Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο καταρ­τί­ζε­ται επί τόσα χρόνια και βέβαια δεν έχει ακόμα συστα­θεί Κτη­μα­το­λό­γιο για ολό­κληρη την Ελλάδα, το Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο περιο­χής Αθηνών και περι­χώ­ρων δεν έχει βρει ακόμα τον βημα­τι­σμό του, ενώ έχουν ανα­λω­θεί δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ, τότε εύκολα θα βγάλει τα συμπε­ρά­σματα του; Αν όμως δεν θέλει να προ­στρέ­ξει στα παρα­πάνω είναι ευκο­λό­τερο να ρίξει μια ματιά στην γει­το­νική μας Σύμη και φυσικά δεν θα νιώθει ευχά­ρι­στα όταν ανα­λο­γι­στεί ότι οι Συμια­κοί τυπικά έχασαν τις περιου­σίες τους, όλα σχεδόν τα ακίνητα έχουν κατα­γρα­φεί στο όνομα του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου και για να μπο­ρέ­σουν να τα επα­να­κτή­σουν θα πρέπει να προ­σφύ­γουν, να ξοδευ­τούν και να ταλαι­πω­ρη­θούν στα Δικα­στή­ρια.

Για να επα­νέλθω στο κύριο ζήτημα μας, φρονώ ότι η ένταξη και ο τρόπος ένταξης δεν είναι ζήτημα το οποίο ενδια­φέ­ρει μόνο τους δικη­γό­ρους και τους μηχα­νι­κούς και φυσικά όλους τους φορείς, πρώ­τι­στα ενδια­φέ­ρει την κοι­νω­νία και γι αυτά στις θέσεις μας θα πρέπει να είμαστε σοβαροί και υπεύ­θυ­νοι.

Το γεγονός  ότι η ένταξη είναι ή όχι μνη­μο­νιακή υπο­χρέ­ωση δεν σημαί­νει ότι μας στερεί το δικαί­ωμα να σκε­φτούμε και να προ­τεί­νουμε τον τρόπο ένταξης του Κτη­μα­το­λο­γίου ο οποίος και θα δια­σφα­λί­ζει την δημόσια πίστη των κτη­μα­τι­κών βιβλίων, τα δικαιώ­ματα των ιδιο­κτη­τών και την ασφά­λεια των συναλ­λα­γών.

Τα προ­α­παι­τού­μενα για να γίνει εφικτή η οποια­δή­ποτε έστω μελ­λο­ντική ένταξη, είναι κατά την γνώμη μου τα παρα­κάτω:

Α)Η κατα­χώ­ριση όλων των μέχρι την υπο­τι­θέ­μενη ένταξη εκκρε­μου­σών πράξεων. Για την καθυ­στέ­ρηση δε αυτή απλά  να σημειώσω ότι ο τελευ­ταίος που ευθύ­νε­ται είναι ο Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος, ο οποίος αντί­θετα κατέ­βαλε κάθε δυνατή προ­σπά­θεια για την επί­τευξη του σκοπού αυτού,

Β)Η μετα­φορά στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο όλων των εγγρα­φών ενός εκάστου ακι­νή­του του δικού μας Κτη­μα­το­λο­γίου από την θεμε­λιώδη κατα­γραφή μέχρι την ημέρα της ένταξης.

Η θέση ότι στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο θα μετα­φερ­θεί μόνο η τελευ­ταία εγγραφή και ότι για το ιστο­ρικό του ακι­νή­του θα πρέπει να ανα­τρέ­χει κανείς στους τόμους των κτη­μα­τι­κών βιβλίων δεν είναι ασφαλής θέση και θα πρέπει να απορ­ρι­φθεί χωρίς συζή­τηση. Απλά και μόνο να αναφέρω για το επι­κίν­δυνο του εγχει­ρή­μα­τος αυτού ότι αν υπο­θε­τικά μετά από μία εγγραφή μετα­βί­βα­σης εμπράγ­μα­του δικαιώ­μα­τος , ακο­λου­θή­σουν αγωγές διεκ­δί­κη­σης ή διάρ­ρη­ξης εκ μέρους τρίτων και στη συνέ­χεια μετα­βι­βα­στεί περαι­τέρω το εμπράγ­ματο δικαί­ωμα σε έτερο πρόσωπο, είναι ποτέ νοητό να εμφαί­νε­ται μόνο η τελευ­ταία εγγραφή;

Γ) Πιστεύω ότι σε καμία περί­πτωση δεν πρέπει να σκεφτεί κανείς ότι έχει ανάγκη ο τόπος από νέα κτη­μα­το­γρά­φηση και νέα θεμε­λιώδη κατα­γραφή , διότι πέραν των αμφι­σβη­τή­σεων των μέχρι σήμερα αναμ­φι­σβή­τη­των εμπραγ­μά­των δικαιω­μά­των  , των λοιπών εννόμων συνε­πειών οι οποίες θα ανα­κύ­ψουν, των εξόδων για τη νέα κτη­μα­το­γρά­φηση, θα προ­κύ­ψει  και πεδίο λαμπρό για σφε­τε­ρι­στές ακι­νή­των οι οποίοι θα δηλώ­νουν ως δικά τους αλλό­τρια ακίνητα τα οποία στο Κτη­μα­το­λό­γιο παρα­μέ­νουν ακόμα στη θεμε­λιώδη κατα­γραφή και

Δ)Όταν δεν γίνει νέα κτη­μα­το­γρά­φηση και νέα θεμε­λιώ­δης κατα­γραφή, πως είναι δυνατόν να προ­κύ­ψει νέα τοπο­γρά­φηση των ακι­νή­των; Διε­ρω­τώ­μαι με πιο νομικό τρόπο θα αντι­κα­τα­στα­θεί το τοπο­γρα­φικό διά­γραμμα ενός ακι­νή­του με ένα νέο τοπο­γρα­φικό. Πλέον δε τούτου όταν η νέα τοπο­γρά­φηση δίνει δια­φο­ρε­τικά όρια όμορων ακι­νή­των με ποιο τρόπο οι μέχρι σήμερα κάτοχοι τους  θα υπο­χρε­ω­θούν να εφαρ­μό­σουν τα νέα τοπο­γρα­φικά δια­γράμ­ματα , όταν τα όρια τους έγιναν εκα­τέ­ρω­θεν σεβαστά επί τόσα χρόνια; Ας μην επι­φέ­ρουμε χωρίς λόγο κοι­νω­νική ανα­στά­τωση σε μία παγιω­μένη επί σειρά ετών ειρήνη. Όπως δεν πρέπει να μας δια­φεύ­γει ότι και στη γει­το­νική μας Σύμη όπου η κτη­μα­το­γρά­φηση έγινε από αερο­φω­το­γρα­φίες, υφί­στα­νται σοβαρές απο­κλί­σεις μεταξύ των δια­γραμ­μά­των και της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, όπως καλύ­τερα από εμένα γνω­ρί­ζουν οι τοπο­γρά­φοι.

Αυτές είναι οι θέσεις μου με τις οποίες θέλω να επι­ση­μάνω τι πρέπει γενικά  να πρά­ξουμε και τι να απο­φύ­γουμε. Αν οι θέσεις αυτές υπο­δη­λώ­νουν αίσθημα ευθύνης ή ανευ­θυ­νό­τη­τας θα το κρίνουν οι ανα­γνώ­στες οι οποίοι είναι οι καλύ­τε­ροι κριτές όλων μας.

Κων­στα­ντί­νος Σαρρής

Δικη­γό­ρος