ΓΣΕΕ: Γενική Απεργία την Τετάρτη 17 Μαΐου

Η συ­νε­δρί­α­ση της ολο­μέ­λειας της Διοί­κη­σης της ΓΣΕΕ, ολο­κλη­ρώ­θη­κε με την από­φα­ση για πραγ­μα­το­ποί­η­ση 24ωρης Γε­νι­κής Απερ­γί­ας για την Τε­τάρ­τη 17 Μαΐου.

Το σώμα επι­κύ­ρω­σε την από­φα­ση της συ­νά­ντη­σης στην οποία με­τεί­χαν ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ εκ­πρό­σω­ποι κοι­νω­νι­κών και επι­στη­μο­νι­κών φο­ρέ­ων, το­νί­ζο­ντας ότι η ημε­ρο­μη­νία της απερ­για­κής κι­νη­το­ποί­η­σης, θα τρο­πο­ποι­η­θεί άμεσα σε πε­ρί­πτω­ση που η Κυ­βέρ­νη­ση επι­σπεύ­σει τις δια­δι­κα­σί­ες κα­τά­θε­σης των μέ­τρων στη βουλή.

Στην ανα­κοί­νω­ση που εξέ­δω­σε το γρα­φείο τύπου ανα­φέ­ρουν χα­ρα­κη­τρι­στι­κά : (..)«Το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα δεν πρό­κει­ται να στα­θεί στο πλευ­ρό κα­μί­ας κυ­βέρ­νη­σης που δια­λύ­ει την κοι­νω­νία και κα­θι­στά ερ­γα­ζό­με­νους και συ­ντα­ξιού­χους επαί­τες Τα συν­δι­κά­τα δεν είναι το παλιό και η συ­ντή­ρη­ση όπως ισχυ­ρί­ζε­ται ο κύ­ριος Πρω­θυ­πουρ­γός.

Το παλιό και η συ­ντή­ρη­ση είναι η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση, που εφαρ­μό­ζει ευ­λα­βι­κά τα μνη­μό­νια, εγκα­τα­λεί­πο­ντας εν μια νυκτί την αρι­στε­ρο­σύ­νη της εφαρ­μό­ζο­ντας ακραί­ες νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές.

 

Ανα­λυ­τι­κά η ανα­κοί­νω­ση:

2/5/17

ΑΠΟ­ΦΑ­ΣΕΙΣ ΟΛΟ­ΜΕ­ΛΕΙΑΣ ΔΙΟΙ­ΚΗ­ΣΗΣ ΓΣΕΕ

\Συ­νε­δρί­α­σε σή­με­ρα η Ολο­μέ­λεια της Διοί­κη­σης της ΓΣΕΕ, στον από­η­χο του νέου σκλη­ρού και βάρ­βα­ρου πα­κέ­του μέ­τρων σε συ­ντά­ξεις, ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις και επι­δό­μα­τα.

Το σώμα επι­κύ­ρω­σε την από­φα­ση της συ­νά­ντη­σης στην οποία με­τεί­χαν ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ εκ­πρό­σω­ποι κοι­νω­νι­κών και επι­στη­μο­νι­κών φο­ρέ­ων και απο­φά­σι­σε την πραγ­μα­το­ποί­η­ση 24ωρης Γε­νι­κής Απερ­γί­ας για την Τε­τάρ­τη 17 Μαΐου, ημε­ρο­μη­νία απερ­για­κής κι­νη­το­ποί­η­σης που θα τρο­πο­ποι­η­θεί άμεσα σε πε­ρί­πτω­ση που η Κυ­βέρ­νη­ση επι­σπεύ­σει τις δια­δι­κα­σί­ες κα­τά­θε­σης των μέ­τρων στη βουλή.

Η Συ­γκυ­βέρ­νη­ση που εμπο­ρεύ­τη­κε την ΕΛ­ΠΙ­ΔΑ και ήλθε στην εξου­σία ακου­μπώ­ντας στους αγώ­νες των ερ­γα­ζο­μέ­νων και του μα­ζι­κού λαϊ­κού Κι­νή­μα­τος, αφού εφάρ­μο­σε με θρη­σκευ­τι­κή ευ­λά­βεια το Γ’ μνη­μό­νιο που υπέ­γρα­ψε, τώρα φέρ­νει το 4ο Μνη­μό­νιο, μετά από μια δήθεν σκλη­ρή δια­πραγ­μά­τευ­ση, απει­λώ­ντας με ισο­πέ­δω­ση την Κοι­νω­νία και ταυ­τό­χρο­να γκρε­μί­ζο­ντας  ότι έχει απο­μεί­νει, από τις κα­τα­κτή­σεις του λαϊ­κού κι­νή­μα­τος.

Πρω­το­τυ­πώ­ντας μά­λι­στα, κα­τα­λή­γει να υπο­γρά­φει ένα 4ο ΜΝΗ­ΜΟ­ΝΙΟ, παίρ­νο­ντας νέα μέτρα χωρίς νέα χρη­μα­το­δό­τη­ση!

Χωρίς ντρο­πή, συμ­φώ­νη­σαν να πε­ρι­κό­ψουν τις κύ­ριες συ­ντά­ξεις έως 18% και όσο επι­πλέ­ον χρεια­στεί από τις επι­κου­ρι­κές, ενώ κα­ταρ­γούν τη διοι­κη­τι­κή προ­έ­γκρι­ση του προ­έ­δρου του ΑΣΕ για τις ομα­δι­κές απο­λύ­σεις.

Για τις κλα­δι­κές συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας δε (επέ­κτα­ση + συρ­ροή) επα­να­νο­μο­θε­τούν την ίδια διά­τα­ξη του άρ­θρου 37 του Ν.4024/2011.

Προ­χω­ρούν ακά­θε­κτοι στην πλήρη απο­δό­μη­ση του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, της Υγεί­ας, της Παι­δεί­ας, της Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης.

Κα­θη­με­ρι­νά απο­δο­μού­νται οι ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις και η χώρα βυ­θί­ζε­ται σε κα­θε­στώς ερ­γα­σια­κού με­σαί­ω­να.

Αντί η Κυ­βέρ­νη­ση να προ­τά­ξει την ΑΝΑ­ΠΤΥ­ΞΗ και την ΑΠΑ­ΣΧΟ­ΛΗ­ΣΗ, τον ΕΚ­ΣΥΓ­ΧΡΟ­ΝΙ­ΣΜΟ της Δη­μό­σιας Διοί­κη­σης και την ΠΑ­ΡΑ­ΓΩ­ΓΙ­ΚΗ ΑΝΑ­ΣΥ­ΓΚΡΟ­ΤΗ­ΣΗ της χώρας, συ­νε­χί­ζει τον δρόμο της Λι­τό­τη­τας, της Ύφε­σης και της Ανερ­γί­ας, που οδη­γεί σε οι­κο­νο­μι­κό και κοι­νω­νι­κό αδιέ­ξο­δο.

Μια κυ­βέρ­νη­ση που κα­τα­σκευά­ζει ει­δή­σεις και εχθρούς, προ­κει­μέ­νου να υπη­ρε­τή­σει την προ­σπά­θειά της να βρει το επι­κοι­νω­νια­κό “πε­ρι­τύ­λιγ­μα” για την εφαρ­μο­γή αντι­λαϊ­κών και αντι­κοι­νω­νι­κών μέ­τρων!

Τε­λευ­ταί­ος «εκ κα­τα­σκευ­ής» εχθρός είναι το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα που δεν μπο­ρεί – όπως δεν μπό­ρε­σαν και οι προη­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις – να ελέγ­ξει.

ΟΜΩΣ, παρά τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις και τη διαρ­κή αντι­πα­λό­τη­τά μας με τις πο­λι­τι­κές και των προη­γού­με­νων Κυ­βερ­νή­σε­ων, δεν υπήρ­ξε άλλη κυ­βέρ­νη­ση την εποχή των μνη­μο­νί­ων που συ­μπε­ρι­φέρ­θη­κε στα συν­δι­κά­τα, όπως συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται η πα­ρού­σα.

ΟΛΟΙ είδαν τον Πρω­θυ­πουρ­γό, τόσο στο εσω­τε­ρι­κό, όσο και στο εξω­τε­ρι­κό να επι­τί­θε­ται με σφο­δρό­τη­τα στα Ελ­λη­νι­κά Συν­δι­κά­τα, διότι δεν “στά­θη­καν στο πλευ­ρό” της Κυ­βέρ­νη­σής του.

Το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα δεν πρό­κει­ται να στα­θεί στο πλευ­ρό κα­μί­ας κυ­βέρ­νη­σης που δια­λύ­ει την κοι­νω­νία και κα­θι­στά ερ­γα­ζό­με­νους και συ­ντα­ξιού­χους επαί­τες.

Στο πλευ­ρό των Ελ­λη­νι­κών Συν­δι­κά­των είναι και τα Ευ­ρω­παϊ­κά Συν­δι­κά­τα, τα οποία έχουν κα­τα­δι­κά­σει με συ­νε­δρια­κές τους απο­φά­σεις τις αντι­δη­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις της Κυ­βέρ­νη­σης στα Ελ­λη­νι­κά Συν­δι­κά­τα!

Απέ­να­ντι σ’ αυτή τη πο­λι­τι­κή, το Συν­δι­κα­λι­στι­κό Κί­νη­μα θα συ­νε­χί­σει να ΑΝΤΙ­ΣΤΕ­ΚΕ­ΤΑΙ.

Να υπεν­θυ­μί­σου­με για ακόμη μια φορά ότι η κυ­βέρ­νη­ση είναι αυτή που απο­δέ­χτη­κε και ετοι­μά­ζε­ται να εφαρ­μό­σει νέα σκλη­ρά και επώ­δυ­να μέτρα. Το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα παρά την επί­θε­ση λά­σπης πά­λε­ψε και πα­λεύ­ει για να απο­κρού­σει αυτές τις πο­λι­τι­κές.

Τα ελ­λη­νι­κά συν­δι­κά­τα είναι αυτά που πραγ­μα­το­ποί­η­σαν τα τε­λευ­ταία χρό­νια 42 Απερ­γί­ες.

Τα συν­δι­κά­τα είναι εκεί­να που προ­σέ­φυ­γαν στα δι­κα­στή­ρια και στα διε­θνή όρ­γα­να κατά των μνη­μο­νί­ων δια­τη­ρώ­ντας δυ­να­τή την πα­ρου­σία και τη συλ­λο­γι­κή φωνή των ερ­γα­ζο­μέ­νων στην Ελ­λά­δα.

Τα συν­δι­κά­τα προ­σέ­φυ­γαν στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας για το σύ­νο­λο των μνη­μο­νια­κών νόμων και δι­καιώ­θη­καν για τη μο­νο­με­ρή προ­σφυ­γή στη διαι­τη­σία.

Τα συν­δι­κά­τα προ­σέ­φυ­γαν στο Συμ­βού­λιο της Ευ­ρώ­πης (Επι­τρο­πή Αν­θρω­πί­νων Δι­καιω­μά­των) και δι­καιώ­θη­καν ανά­με­σα σε άλλα και για τον υπο­κα­τώ­τα­το  μισθό, για τους νέους κάτω των 24 ετών και εκ­κρε­μεί η νέα από­φα­ση για τα μνη­μο­νια­κά μέτρα, που πα­ρα­βιά­ζουν τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα.

Τα συν­δι­κά­τα προ­σέ­φυ­γαν από την πρώτη στιγ­μή το 2010, στη Διε­θνή Ορ­γά­νω­ση Ερ­γα­σί­ας, με σειρά απο­φά­σε­ων υπέρ των ερ­γα­ζο­μέ­νων, ενώ κα­τα­τέ­θη­καν ήδη και νέες προ­σφυ­γές, με την πα­ρου­σία του ILO στην Ελ­λά­δα να οφεί­λε­ται σε αυτές τις προ­σφυ­γές.

Έχου­με την δύ­να­μη, εί­μα­στε απο­φα­σι­σμέ­νοι να ανα­τρέ­ψου­με τις πα­λιές και νέες μνη­μο­νια­κές πο­λι­τι­κές και να μην αφή­σου­με να μας ισο­πε­δώ­σουν με τις νέες αντι­λαϊ­κές πο­λι­τι­κές.  Τα συν­δι­κά­τα δεν είναι το “παλιό” και η “οπι­σθο­δρό­μη­ση” όπως ισχυ­ρί­ζε­ται ο κύ­ριος Πρω­θυ­πουρ­γός.

Το ΠΑΛΙΟ και η ΣΥ­ΝΤΗ­ΡΗ­ΣΗ είναι η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση, που εφαρ­μό­ζει ευ­λα­βι­κά τα μνη­μό­νια, εγκα­τα­λεί­πο­ντας εν μια νυκτί την αρι­στε­ρο­σύ­νη της εφαρ­μό­ζο­ντας ακραί­ες Νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές.