Εφιαλτικό σενάριο για συνολική συμφωνία τον… χειμώνα

 Ποσό που είναι απα­ραί­τητό ώστε τον Ιούλιο να μην αντι­με­τω­πί­σει ένα διπλό πιστω­τικό γεγονός: Μιας αθέ­τη­σης πλη­ρω­μών προς την ΕΚΤ αλλά και μιας προς την αγορά και τους ιδιώτες επεν­δυ­τές που είχαν εμπι­στευ­θεί τη χώρα αγο­ρά­ζο­ντας το ομόλογο που είχε εκδώσει η κυβέρ­νηση Σαμαρά το 2014 και το οποίο λήγει τον Ιούλιο. Τον τελευ­ταίο καιρό μάλιστα ψιθυ­ρί­ζο­νται πρό­σθε­τες εναλ­λα­κτι­κές, όπως το ενδε­χό­μενο δια­σφά­λι­σης ενός δανείου ? γέφυρας από τα ευρω­παϊκά ταμεία, ώστε να ξεπε­ρα­στεί, με τη συναί­νεση των πιστω­τών ο κάβος των πλη­ρω­μών.

Το σενάριο ενός τέτοιου σχεδίου για συγκέ­ντρωση πόρων για την πληρωμή των 7,5 δισ. ευρώ κρύβει μεγά­λους κιν­δύ­νους, με κυρί­αρχο εκείνον του «να τινάξει στον αέρα τον ιδιω­τικό τομέα» στην Ελλάδα και να απο­τε­λέ­σει αφε­τη­ρία για μια συστη­μι­κού χαρα­κτήρα κρίση, όπως σχο­λιά­ζουν υπό καθε­στώς ανω­νυ­μίας ξένοι αξιω­μα­τού­χοι, με γνώση του παρα­σκη­νίου στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις.

Ήδη ο προ­βλη­μα­τι­σμός στον επι­χει­ρη­μα­τικό κόσμο κτυπά κόκκινο, αφού αντί να ανοίγει, κλεί­νουν το ένα μετά το άλλο τα παρά­θυρα ευκαι­ρίας για στα­θε­ρο­ποί­ηση της οικο­νο­μίας. Είτε μέσω της έναρξης της ποσο­τι­κής χαλά­ρω­σης, που όπως όλα δεί­χνουν θα καθυ­στε­ρή­σει, είτε μέσω της ανα­βο­λής των όποιων σχεδίων υπήρχαν για έξοδο στις αγορές, με στόχο να έχει οικο­δο­μη­θεί έως την άνοιξη του 2018, λίγο πριν λήξει το τρέχον πρό­γραμμα «μαξι­λάρι ασφα­λείας».

Ειδικά το τελευ­ταίο, με βάση τον αρχικό σχε­δια­σμό θα μπο­ρούσε να διευ­κο­λύ­νει, αισθητά, τη δια­πραγ­μά­τευση για το επόμενο πλαίσιο στή­ρι­ξης της Ελλάδας, μετά τη λήξη του τρέ­χο­ντος προ­γράμ­μα­τος, δια­σφα­λί­ζο­ντας ενδε­χο­μέ­νως πιο ευνοϊ­κούς όρους σε μια συζή­τηση με τους δανει­στές που είναι ανα­πό­φευ­κτη. Αντ’ αυτού, οι καθυ­στε­ρή­σεις δια­τη­ρούν ζωντανή την απειλή εκτρο­χια­σμού του φετινού προ­γράμ­μα­τος αλλά και ισχυρής επι­δεί­νω­σης σε ζωτικής σημα­σίας μεγέθη στην πραγ­μα­τική οικο­νο­μία που θα μπο­ρού­σαν να ανοί­ξουν τον ασκό του Αιόλου για πιο ριζικές εξε­λί­ξεις, όπως η αυστη­ρο­ποί­ηση των capital controls και ο κίν­δυ­νος μιας νέας ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­σης για τις ελλη­νι­κές τρά­πε­ζες.

Ρευ­στό­τητα: Όπλο υψηλού ρίσκου;

Σε μία συγκυ­ρία που όλοι «παίζουν με τη φωτιά» δια­τη­ρώ­ντας την αξιο­λό­γηση στον δρόμο των επι­κίν­δυ­νων καθυ­στε­ρή­σεων, το θέμα της ρευ­στό­τη­τας, με την Ελλάδα ούσα σε πρό­γραμμα στή­ρι­ξης, είναι θέμα με τερά­στια πολι­τική ίσως όμως και δια­πραγ­μα­τευ­τική αξία. Η πληρωμή των υπο­χρε­ώ­σεων του Ιουλίου, βρίσκει τη Γερ­μα­νία στον πυρήνα μιας ιδιαί­τε­ρης προ­ε­κλο­γι­κής εκστρα­τείας, όπου αμφι­βη­τεί­ται η υπεροχή της Αγκ. Μέρκελ. Το πλαίσιο αυτό έχει διπλή ανά­γνωση. Αφενός ενι­σχύει ενδε­χό­με­νες ειση­γή­σεις για παρά­ταση των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων προς μια πιο ευνοϊκή συμ­φω­νία υπό μια νέα κυβέρ­νηση στη Γερ­μα­νία, υπό τον Μ. Σουλτς.

Το σχέδιο αυτό θα έχει όμως βάση, μόνο εάν στο παρα­σκή­νιο υπάρ­χουν κάποιες βάσιμες ενδεί­ξεις πως ο Μ. Σουλτς θα δει με πιο ευνοϊκή διάθεση το ελλη­νικό ζήτημα, που δεν είναι καθόλου βέβαιο.

Σε μια δια­φο­ρε­τική ανά­γνωση, μια «απειλή» περί ανα­μο­νής των εκλογών του Σεπτεμ­βρίου, ακόμη και με τερά­στιο κόστος για την πραγ­μα­τική οικο­νο­μία, ίσως μπο­ρούσε να απο­δει­χθεί μοχλός πίεσης για τους πιστω­τές, για να προ­χω­ρή­σει μια συνο­λική συμ­φω­νία εγκαί­ρως. Αυτό επειδή, ενδε­χό­μενη νέα κρίση στην Ελλάδα, δύομισι μόλις μήνες πριν από τις εκλογές στη Γερ­μα­νία, δεν θα ήταν κάτι ευχά­ρι­στο. Ειδικά δε για την Αγκ. Μέρκελ που βρί­σκε­ται στον κλοιό ισχυρών πιέσεων και θα ήθελε να απο­φύ­γει ανα­τα­ρά­ξεις στην Ελλάδα, θέμα για το οποίο της ασκεί­ται ήδη ισχυρή κριτική ως προς τους χει­ρι­σμούς της στο εσω­τε­ρικό της Γερ­μα­νίας.

Ο χρόνος είναι χρήμα και δεν είναι άπειρος

Στο σύνθετο αυτό τοπίο και με τα σημε­ρινά δεδο­μένα το παι­χνίδι με τον χρόνο βρί­σκε­ται σε πλήρη εξέλιξη εν μέσω μιας πρω­τό­γνω­ρης αστά­θειας στις σχέσεις Ευρω­ζώ­νης και ΗΠΑ, μετά την έλευση του Ντ. Τραμπ, στο προ­σκή­νιο. Σε όλα τα σενάρια είμαστε πια στη ζώνη των καθυ­στε­ρή­σεων και το μεγάλο ερώτημα είναι πού θα φθάσουν αυτές τελικά και με ποιο κόστος. Στο θετικό σενάριο μια συνο­λική συμ­φω­νία θα έπρεπε να επι­σφρα­γι­στεί στο Eurogroup στις 22 Μαΐου. Αυτό όμως προ­ϋ­πο­θέ­τει να κλείσει η τεχνική συμ­φω­νία έως τα τέλη Απρι­λίου, για να είναι αυξη­μέ­νες οι πιθα­νό­τη­τες για μια συνο­λική συμ­φω­νία τον Μάιο, ο οποίος όμως μπορεί να απο­δει­χθεί για άλλους λόγους, ένας ιδιαί­τερα δύσκο­λος μήνας.

Καταρ­χήν οι όποιες συζη­τή­σεις προς ένα συνο­λικό πακέτο για χρέος και πλε­ο­νά­σματα, θα τελούν εν αναμονή του κρί­σι­μου εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος στη Γαλλία, με το δεύτερο γύρο των προ­ε­δρι­κών εκλογών να διε­ξά­γε­ται στις 23 Απρι­λίου και να είναι ιδιαί­τερα κρί­σι­μος.

Την ίδια ώρα η ένταση είναι πια ισχυρή και εντός του Eurogroup. Η καρέκλα του Ντάι­σελ­μπλουμ τρίζει, ενώ εντεί­νε­ται η ανη­συ­χία στο εξω­τε­ρικό για εκτρο­χια­σμό του ελλη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος φέτος, λόγω αισθητά χαμη­λό­τε­ρης ανά­πτυ­ξης.

Ημε­ρη­σία