Μiα φωτογραφία

Μοιάζει με σκηνή βγαλ­μένη από ταινία. Ένας άντρας, γερα­σμέ­νος, που μοιάζει χαμένος στις σκέψεις του, κάθεται σε ένα κρεβάτι και καπνί­ζει. Γύρο του χαλά­σματα και ένα πικάπ ανοιχτό.Η φωτο­γρα­φία είναι τρα­βηγ­μένη στο Χαλέπι στις 9 Μαρτίου και έκτοτε έχει γίνει viral. Δεί­χνο­ντας ένα μέρος που δεν υπάρχει πια όπως ήταν. Το Time παρου­σιά­ζει την ιστορία του άντρα της φωτο­γρα­φίας. Είναι ο Mohammed Mohiedin Anis, γνωστός επίσης ως Abu Omar και είναι -ήταν- συλ­λέ­κτης αυτο­κι­νή­των αντίκα. Στις αρχές του 2016 ο Karam al-Masri του Γαλ­λι­κού Πρα­κτο­ρείου έδειξε τη συγκι­νη­τική ιστορία του από τότε που ζούσε στη γει­το­νιά που είχαν υπό τον έλεγχό τους οι αντάρ­τες. Είχε στην κατοχή του 30 αυτο­κί­νητα αντίκες. Αλλά όσο ο πόλεμος συνε­χι­ζό­ταν, και ο έλεγχος της περιο­χής άλλαξε χέρια, από τους αντάρ­τες στις κυβερ­νη­τι­κές δυνά­μεις, μετά από μια σφοδρή μάχη, το ίδιο έπαθε και η συλλογή από τα αυτο­κί­νητά του: άλλαξαν χέρια. Ο Sammy Ketz και ο φωτο­γρά­φος Joseph Eid του Γαλ­λι­κού Πρα­κτο­ρείου, επέ­στρε­ψαν πρό­σφατα στο Χαλέπι. Και σκό­πευαν να μάθουν τι είχε γίνει με εκείνον τον συλ­λέ­κτη παλιών αυτο­κι­νή­των. Μόλις έφτασαν στη γει­το­νιά του, κάποιο τους έδειξαν ποιο είναι το σπίτι του. Το ένα τρίτο των αυτο­κι­νή­των του είχαν είτε κλαπεί είτε κατα­στρα­φεί. «Χτυ­πή­σαμε τη μεγάλη πράσινη καγκε­λό­πορτα και μας άνοιξε», λέει ο Eid στο Time. Βλέ­πο­ντας την κατά­στασή του, συμπλη­ρώ­νει, θέλαμε να μάθουμε περισ­σό­τερα για την ζωή του. Και όσο έκαναν μια… ξενά­γηση στο σπίτι του, είδαν το παλιό πικάπ. «Μας είπε ότι το χρη­σι­μο­ποιεί ακόμη. Και μάλιστα πολύ τις τελευ­ταίες ημέρες γιατί είναι μηχα­νικό και δεν χρειά­ζε­ται ηλε­κτρικό ρεύμα για να λει­τουρ­γή­σει» είπε ο Eid. «Μας υπο­σχέ­θηκε ότι θα μας έβαζε κάποιους από τους δίσκους του αλλά όπως είπε δεν μπορεί να ακούσει μουσική χωρίς να καπνί­ζει την πίπα του».Και έτσι περί­με­ναν όσο ο Omar άναβε την πίπα του, γύριζε την μανι­βέλα και καθόταν να απο­λαύ­σει τη μουσική στο κατε­στραμ­μένο του κρεβάτι, στο ρημαγ­μένο του δωμάτιο, στο ερη­μω­μένο του σπίτι, στην ξοφλη­μένη του πόλη, στη δια­λυ­μένη του χώρα.«Είναι τόσο κολ­λη­μέ­νος με το παρελ­θόν του και με τα πράγ­ματα που είχε που πάντα θα τα αγαπάει και χωρίς αυτά θα χάσει την ταυ­τό­τητά του», λέει ο Eid. «Γι’ αυτό εξα­κο­λου­θεί να μένει εκεί και να θέλει να ξανα­κερ­δί­σει τη ζωή του».Είναι μια σκηνή που ο Eid δεν θα ξεχάσει. «Κάθε φορά που νιώθω ή κάθε φορά που θα νιώθω απελ­πι­σία ή μια τάση παρά­δο­σης στα προ­βλή­ματα και τα εμπόδια (της ζωής)» εξηγεί ο Eid, «θα φέρνω στην μνήμη μου την εικόνα του Abu Omar να καπνί­ζει την πίπα του, ενώ κάθεται ανάμεσα στα ερείπια που έχουν σκε­πά­σει το σπα­σμένο του κρεβάτι, ακού­γο­ντας την αγα­πη­μένη του μουσική».