«Εθνική συνεννόηση»;

Ακούμε την παραί­νεση από πολλούς για «εθνική συνεν­νό­ηση». Το βασικό ερώτημα είναι βέβαια αν δύο ή τρία κόμματα δεν μπορούν να βγάλουν την χώρα από την κρίση- αν δεν είναι αυτά που την γέννησαν- τότε πώς θα μπο­ρέ­σουν αν συνερ­γα­σθούν; Kαι η απά­ντηση είναι πως δεν θα μπο­ρέ­σουν. Και το παρε­πό­μενο ερώτημα είναι αν τα κόμματα αυτά είναι ανα­γκαίο να συνερ­γα­σθούν γιατί πρέπει να είναι στην κυβέρ­νηση και δεν συνερ­γά­ζο­νται από τώρα. Το ζήτημα είναι απλό. Όποιος ενδια­φέ­ρε­ται για το προ­ο­δευ­τικό μέλλον της χώρας κάνει ένα βήμα πίσω για να επι­τευ­χθεί η συνεν­νό­ηση. Όποιος ενδια­φέ­ρε­ται μόνο για το μέλλον του χώρου του δεν μπορεί να κάνει ένα βήμα μπροστά γιατί γνω­ρί­ζει ότι υπάρχει γκρεμός κι έτσι μένει ακί­νη­τος και λιμνά­ζει ή βου­λιά­ζει. πολι­τι­κός μας κόσμος στον κόσμο του. Ποιος θα κυβερ­νή­σει… Εκεί. Ειδικά η αντι­πο­λί­τευση ονει­ρεύ­ε­ται σιωπηλά μια ωραιό­τατη απο­τυ­χία του ΣΥΡΙΖΑ , για να έρθει να κυβερ­νή­σει. Η κάθε αντι­πο­λί­τευση. Ποιον τόπο; Ποιος τον λογά­ριασε ποτέ τον τόπο… Μα τον καθη­μαγ­μένο τόπο που ρήμαξε από την δια­φω­νία.