Ελεύθερος με περιοριστικούς όρους ο υπάλληλος του Κτηματολογίου

Ελεύ­θε­ρος με τους περιο­ρι­στι­κούς όρους της απα­γό­ρευ­σης εξόδου από τη χώρα και της εμφά­νι­σής του την 1η και 16η ημέρα κάθε μήνα στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου κατοι­κίας του, αφέθηκε χθες, μετά την απο­λο­γία του, με ομόφωνη απόφαση του Ειδικού Ανα­κριτή για θέματα Δια­φθο­ράς και της Εισαγ­γε­λέως Υπη­ρε­σίας, επι­τε­λής του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου, κατη­γο­ρού­με­νος για απιστία στην Υπη­ρε­σία.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», ο ελεγ­χό­με­νος δεν έχει τεθεί σε προ­σω­ρινή αργία και για την συγκε­κρι­μένη υπόθεση με απόφαση, που έλαβε το Πεντα­με­λές Πει­θαρ­χικό Συμ­βού­λιο, ενώ αρνεί­ται κατη­γο­ρη­μα­τικά τα όσα του απο­δί­δο­νται.

Θυμί­ζουμε ότι στα πλαίσια των ερευνών για την πολύ­κροτη υπόθεση του σκαν­δά­λου της εκποί­η­σης δημο­σίων ακι­νή­των με την χρήση ανυ­πό­στα­των απο­φά­σεων εκποί­η­σής τους, στο πλαίσιο του Ν. 719/1977, είχαν ανα­ζη­τη­θεί αρμο­δίως στα πλαίσια της δικα­στι­κής έρευνας στοι­χεία γύρω από υπόθεση με κατη­γο­ρού­μενο έναν ιδιώτη, που απηλ­λάγη τελικώς από το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου (σε πρώτο βαθμό του είχε επι­βλη­θεί ποινή κάθειρ­ξης 8 ετών).

Στο συγκε­κρι­μένο άτομο εκποι­ή­θη­καν νοµίµως 2 τµήµατα επι­φα­νείας 9.920 τ.µ. και 22.750 τ.µ. σε κτη­μα­το­με­ρίδα στη Νότια Ρόδο δυνάµει των ΔΚ 4481/78/21-5-85 και ΔΚ 4481/78/13-4-87 απο­φά­σεων νοµάρχη Δωδ/σου. Μετά από έρευνα στο Κτηµατολόγιο Ρόδου δια­πι­στώ­θηκε ότι επ’ ονόµατί του µεταγράφηκαν µε τις προαναφερόµενες απο­φά­σεις Νοµάρχη Δωδ/σου τµήµατα επι­φα­νείας 9.920 τ.µ. νοµίµως και 26.750 τ.µ. παρα­ποιώ­ντας την απόφαση ως προς την επι­φά­νεια, 19.200 τ.µ. παρανόµως και 4.400 τ.µ. παρανόµως.

Για τα τελευ­ταία 2 τµήµατα έχει γίνει χρήση της µε αρ. πρωτ. ΔΚ 4481/78/13-4-87 από­φα­σης Νοµάρχη Δωδ/σου, η οποία είναι ανυ­πό­στατη.

Ενώ ζητή­θηκε αρμο­δίως από τον τότε Ανα­κριτή, από τον ελεγ­χό­μενο υπάλ­ληλο του Κτη­μα­το­λο­γίου να προ­σκο­μι­στεί στα πλαίσια της δικα­στι­κής έρευνας σχετική πράξη κτη­μα­το­λο­γι­κού δικαστή, που εφέρετο να έχει εκδοθεί το έτος 1996, για την μετα­γραφή της πλαστής από­φα­σης εκποί­η­σης, η απά­ντηση, που είχε δοθεί ήταν ότι δεν είχε βρεθεί.

Τελικώς η συγκε­κρι­μένη απόφαση φέρεται να βρέθηκε από τον Κτη­μα­το­λο­γικό Δικαστή στο γραφείο του.

Πιο συγκε­κρι­μένα, ενώ του ζητή­θη­καν την 20η Σεπτεμ­βρίου 2007 και 2 Ιουνίου 2010 από την Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία Δωδε­κα­νή­σου και την τότε Ανα­κρί­τρια Ρόδου φωτο­α­ντί­γραφα των με αριθμό 6105/6.8.1996 και 6435/21.08.1996 κτη­μα­το­λο­γι­κών πράξεων του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Δικαστή δεν τα προ­σκό­μισε.

Απο­λο­γού­με­νος χθες ενώπιον του Ειδικού Ανα­κριτή, με τους συνη­γό­ρους υπε­ρά­σπι­σης του κ.κ. Κ. Σαρρή και Μ. Κου­τσούκο, αφού αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά τα όσα του απο­δί­δο­νται άφησε σαφή υπαι­νιγμό ότι η συγκε­κρι­μένη απόφαση την οποία αγνο­ούσε «φυτεύ­τηκε» από άγνωστο πρόσωπο στο γραφείο του για να τον ενο­χο­ποι­ή­σει!!

Επε­σή­μανε ότι το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου, λει­τουρ­γεί χωρίς μηχα­νορ­γά­νωση και εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες πράξεις, βρί­σκο­νται στα αρχεία του Κτη­μα­το­λο­γίου, υφι­στα­μέ­νων των εγγενών κιν­δύ­νων, της κατα­στρο­φής τους, εκού­σιας ή ακού­σιας ή της ταξι­νό­μη­σής τους σε λάθος θέση, με απο­τέ­λε­σμα την αδυ­να­μία ανεύ­ρε­σής τους.

Πρό­σθεσε ακόμη ότι η υπόθεση με την κατάρ­τιση πλαστών παρα­χω­ρη­τη­ρίων δημο­σίων ακι­νή­των, για την από­κτηση κυριό­τη­τας με δόλιο τρόπο από ιδιώτες, αφο­ρούσε δεκάδες περι­πτώ­σεις, τα δε πλαστά παρα­χω­ρη­τή­ρια, καταρ­τί­στη­καν και κατα­χω­ρή­θη­καν στα κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία την δεκα­ε­τία του 1990, όταν ο ίδιος ήταν ακόμη φοι­τη­τής.

Τόνισε ότι κάποια από αυτά, που δεν βρέ­θη­καν στο Κτη­μα­το­λό­γιο είχαν εξα­φα­νι­στεί σε χρόνο πολύ προ­γε­νέ­στερο της ανά­λη­ψης της υπη­ρε­σίας του. Πρό­σθεσε ακόμη ότι τόσο η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία του Δημο­σίου όσο και οι διω­κτι­κές αρχές γνω­ρί­ζουν την συν­δρομή του στην εξι­χνί­αση του σκαν­δά­λου.

Τόνισε ότι δεν είχε γνώση για το που βρί­σκε­ται η συγκε­κρι­μένη πράξη κι ότι αν επε­δί­ωκε να ωφε­λή­σει τον φερό­μενο ως τιτλούχο, θα μπο­ρούσε να την είχε κατα­στρέ­ψει και όχι να την δια­τη­ρεί στο γραφείο του.

Ισχυ­ρί­στηκε ότι οποιοσ­δή­ποτε θα μπο­ρούσε να αφήσει οτι­δή­ποτε στο γραφείο του προ­κει­μέ­νου να θεμε­λιω­θεί σε βάρος του ευθύνη.