Γιατί η Ελλάδα αγάπησε, ξαφνικά, τον Γιάννη;

Ειδική περί των αθλη­τι­κών δεν είμαι, αλλά δεν μου πέρασε απα­ρα­τή­ρητη όλη αυτή η μανία με τον Γιάννη Αντε­το­κουν­μπο,  για τον οποίο ξαφνικά καμα­ρώ­νουν, ακόμη και όσοι δεν τον ήθελαν στην ομάδα τους, στη γει­το­νιά, στο σχολείο, στο λεω­φο­ρείο ή στο παγκάκι τους. Ως άσχετη λοιπόν, θα προ­τι­μήσω να μετα­φέρω την άποψη του Sportscaster . Απο­σπά­σματα από ένα άρθρο του στο protagon,gr στο οποίο  περι­γρά­φει την υπο­κρι­σία μας:

«Αντετοκουνμπο-μανία. Δύσκολη λέξη. Γλωσ­σο­δέ­της. Αλλά, ακόμα πιο δύσκολο είναι να χωρέσει ανθρώ­που νους, αυτό που περι­γρά­φει. Αυτό που συνέβη στη χώρα τον τελευ­ταίο μήνα, από τα Χρι­στού­γεννα που οι ιντερ­νε­τι­κές κάλπες άνοιξαν για να ψηφί­σουμε ποιούς θέλουμε στο All Star Game του ΝΒΑ, και το «Giannis Antetokounmpo #NBAvote» πλημ­μύ­ρισε τα social media. Αυτό που συμ­βαί­νει καιρό τώρα, με την Ελλάδα να ξυπνάει τρεις τέσ­σε­ρις φορές την εβδο­μάδα με τον καημό του Γιάννη. Επαιξε καλά; Νίκησε; Πόσους πόντους έβαλε το παλι­κάρι; Οπου Γιάννης, ένας μαύρος κρε­μα­ντα­λάς ο οποίος έχει ακούσει τη φράση «φύγε από ‘δω» περισ­σό­τε­ρες φορές κι από τα καλάθια που έχει βάλει. Ενας ενο­χλη­τι­κός πλα­νό­διος μικρο­πω­λη­τής, ένας ξένος που (σχεδόν) κανένας δεν ανε­χό­ταν δίπλα του. Ωσπου έγινε Giannis. Νούμερο 15 του «draft» του NBA και, πολύ σύντομα, «αστέρας» διε­θνούς ακτι­νο­βο­λίας στον ουρανό του μπάσκετ. Μικροί – μεγάλοι, άντρες και γυναί­κες ανα­γνώ­ρι­σαν στο πρόσωπό του τον «Ελληνα που τα πάντα μπορεί να κατα­φέ­ρει». Ο «ήρωας» του διπλα­νού ημι-υπόγειου απέ­κτησε υπό­σταση -και πατρίδα- 18 χρόνια αφότου βγήκε από την κοιλιά της μάνας του. Πλέον, τον καμα­ρώ­νουν (σχεδόν) όλοι. Κι αυτοί που δεν τον ήθελαν στην ομάδα τους, στη γει­το­νιά, στο σχολείο, στο λεω­φο­ρείο ή στο παγκάκι τους. Και οι αμέ­τρη­τοι σπι­το­νοι­κο­κύ­ρη­δες που είχαν πετάξει την οικο­γέ­νειά του στον δρόμο, επειδή καθυ­στε­ρούσε τα νοίκια. Αλλά και η ελλη­νική Πολι­τεία, που του ανα­γνώ­ρισε το δικαί­ωμα να φέρει την ιθα­γέ­νεια της χώρας στην οποία είδε το πρώτο φως, όταν έμαθε ότι πηδάει ψηλά και «τα βάζει». Ο Γιάννης πλη­ρούσε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να γίνει Ελληνας, όμως η νομο­θε­τική άνοιξη για την απόδοση ιθα­γέ­νειας κράτησε πολύ λίγο, κι έτσι δεν πρό­φτασε να ολο­κλη­ρώ­σει τις σχε­τι­κές δια­δι­κα­σίες. Τον νόμο 3838/2010 τον «πάγωσε» ο Αντώνης Σαμαράς, στε­ρώ­ντας από χιλιά­δες παιδιά μετα­να­στών που γεν­νή­θη­καν εδώ, το δικαί­ωμα να φέρουν ελλη­νικό δια­βα­τή­ριο. Βλέπετε, εκείνα δεν ευτύ­χη­σαν να έχουν το ύψος και το ταλέντο του νεαρού Αντε­το­κούν­μπο…

Η ιστορία του Γιάννη θα ήταν μία θλιβερή ιστορία μετα­να­στών, σαν όλες τις άλλες, αν στον Τρίτωνα δεν είχαν τοπο­θε­τη­θεί δύο μπα­σκέ­τες. Αν ο Γιάννης και ο Θανάσης (ένα από τα αδέλφια του) δεν τις… ερω­τευό­ντου­σαν. Αν ο Σπύρος Βελ­λι­νιά­της, που προ­πο­νεί ομάδες μπάσκετ κυρίως σε υπο­βαθ­μι­σμέ­νες περιο­χές της Αθήνας, δεν είχε προ­σέ­ξει τα δύο πανύ­ψηλα αγόρια με τις ασυ­νή­θι­στα καλές επι­δό­σεις. Αν δεν τα «έσπρω­χνε», στη συνέ­χεια, να υπο­γρά­ψουν δελτίο αθλητή στον Φιλα­θλη­τικό. Αν δεν τα ήθελε στην Εθνική Νέων ο ομο­σπον­δια­κός προ­πο­νη­τής. Αν δεν είχε κατα­φτά­σει μια πρό­σκληση, από την πρε­σβεία της Νιγη­ρίας, να λάβει ο Γιάννης νιγη­ριανό δια­βα­τή­ριο. Κι αν ο Δημή­τρης Μπούκας, συνερ­γά­της του τότε υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών, Ευρι­πίδη Στυ­λια­νίδη, δεν ήταν παλιός μπα­σκε­τμπο­λί­στας… Η γνωστή φάμπρικα των επι­λε­κτι­κών, κατ’ εξαί­ρεση πολι­το­γρα­φή­σεων ανέλαβε τα περαι­τέρω, και το ζήτημα λύθηκε ως δια μαγείας. Ο τότε Πρω­θυ­πουρ­γός Αντώνης Σαμαράς δέχτηκε την οικο­γέ­νεια Αντε­το­κούν­μπο στο Μέγαρο Μαξίμου. Την οικο­γέ­νεια που επί 20 χρόνια ζούσε λαθραία στη χώρα που ο ίδιος κυβερ­νούσε. Μετά τη συνά­ντηση με τα πλατιά χαμό­γελα και τις φωτο­γρα­φίες, ο Γιάννης έγραψε στο Facebook: «Θέλω να τιμήσω τη χώρα στην οποία γεν­νή­θηκα και μεγά­λωσα. Αλλά δεν είμαι μόνο εγώ, είναι χιλιά­δες παιδιά μετα­να­στών που έχουν το ίδιο πρό­βλημα, και ελπίζω να λυθεί για όλους». Δεν λύθηκε, ούτε -καν- για τα δυο μικρό­τερα αδέλφια του. Γιατί; Επειδή δεν έπαιζαν, ακόμη, «σοβαρό» μπάσκετ. Δεν τους χρεια­ζό­ταν η Εθνική ή ο… Φου­φου­τια­κός, οπότε δεν υπήρχε καμία πρε­μούρα να τους κάνουμε Ελληνες.

Ο Κώστας Αντε­το­κούν­μπο πήρε ελλη­νικό δια­βα­τή­ριο τρία χρόνια μετά, την περα­σμένη Ανοιξη, και τον Ιούνιο του 2016 κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Νέων. Στην απέ­να­ντι ακτή του Ατλα­ντι­κού κάνει «πράματα και θάματα» με την ομάδα του Dominican High School. Οσο για τον «Βενια­μίν» της οικο­γέ­νειας Αντε­το­κούν­μπο, τον Αλέξη, που έκλεισε τα 16 του χρόνια τον περα­σμένο Δεκέμ­βριο και, ήδη, προ­πο­νεί­ται σκληρά στο Μιλ­γουόκι, σύντομα θα έρθει η σειρά του. Την υπο­κρι­τική στάση της ελλη­νι­κής Πολι­τείας απέ­να­ντι στους μετα­νά­στες είχε καυ­τη­ριά­σει, τον Οκτώ­βριο του 2013, το αμε­ρι­κα­νικό δίκτυο ΝΒC: «Η Ελλάδα δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με την οικο­γέ­νεια του (Γιάννη) Αντε­το­κούν­μπο, μέχρι που το NBA παρα­τή­ρησε τη δεξιό­τητά του στο μπάσκετ. Ξαφνικά οι Ελληνες, οι οποίοι επί δυο δεκα­ε­τίες τους υπο­χρέ­ω­σαν να ζουν στα σκο­τά­δια, τους αγκά­λια­σαν σαν να ήταν παιδιά τους. Συνά­ντη­σαν τον Πρω­θυ­πουργό και, τώρα, τους αντι­με­τω­πί­ζουν σαν ήρωες. Οπως σε πολλά έθνη, όταν δυσκο­λεύ­ουν οι καιροί και η ανεργία αυξά­νε­ται, μερικοί άνθρω­ποι βρί­σκουν απο­διο­πο­μπαί­ους τράγους σε εκεί­νους που πιστεύ­ουν ότι δεν ανήκουν στον τόπο τους».

Γιατί η Ελλάδα αγάπησε, ξαφνικά, τον Γιάννη; Επειδή με τα κατορ­θώ­ματά του ικα­νο­ποιεί την ακό­ρε­στη ανάγκη μας για λίγη εθνική υπε­ρη­φά­νεια. Επειδή, σε εποχές άδοξες για το έθνος μας, συμ­βο­λί­ζει τον άξιο Ελληνα με τον καλό χαρα­κτήρα. Επειδή ο Πρό­ε­δρος Ομπάμα τον μνη­μό­νευσε, πλάι στον Πλάτωνα και τον Αρι­στο­τέλη, στην ομιλία του στην Αθήνα. Επειδή η εικόνα του έγινε εξώ­φυλλο στο Sports Illustrated και έχει κατα­κτή­σει το Δια­δί­κτυο. Ή, απλώς, επειδή η ιστορία του παιδιού με το καθαρό βλέμμα είναι η ελπίδα μας για τα δικά μας παιδιά.

Και ο Γιάννης; Γιατί ο Γιάννης αγάπησε μια χώρα που του έδειξε περι­φρό­νηση και αδια­φο­ρία – το πιο σκληρό της πρόσωπο; Επειδή την έβαλαν στην ψυχή του, μια οικο­γέ­νεια, μια ηλι­κιω­μένη κυρία, η Εκκλη­σία της γει­το­νιάς, ένας προ­πο­νη­τής στον Φιλα­θλη­τικό, ένας δάσκα­λος στο σχολείο και λιγο­στοί συμ­μα­θη­τές του. Ανθρω­ποι που τα ονόματά τους δεν τα μάθαμε ποτέ, γιατί οι ίδιοι δεν γύρεψαν να προ­βλη­θούν και να καμα­ρώ­σουν για τις ευερ­γε­σίες τους. Ετσι κι αλλιώς, η Ελλάδα είναι η μονα­δική πατρίδα που γνώ­ρι­σαν ο Γιάννης και τα τρία από τα τέσσερα αδέλφια του (ο Φράνσις, ο ποδο­σφαι­ρι­στής, έμεινε πίσω στη Νιγηρία). Παρά­ξενη πατρίδα, είναι αλήθεια. Την ώρα που μαθαί­ναμε το απο­τέ­λε­σμα της ψηφο­φο­ρίας για τον πρώτο All Star Ελληνα, στο Πέραμα γινόταν σαματάς, για να μη φοι­τή­σουν «λαθρο­με­τα­νά­στες» στο σχολείο του. Κι αν ανάμεσα σε αυτά τα παιδιά βρί­σκε­ται ο επό­με­νος «αστέρας» του NBA; Ε, τότε, βλέ­πουμε. Μπορεί και να τον ψηφί­σουμε…