Ελληνόπουλα «αιχμάλωτα» στο Διαδίκτυο

Ομη­ρι­κοί τσα­κω­μοί, ατέ­λειω­τες αντι­πα­ρα­θέ­σεις, πλήθος ερω­τη­μά­των και έκδηλη ανη­συ­χία, ακόμα και βίαιες αντι­δρά­σεις, ανα­στα­τώ­νουν πολλές ελλη­νι­κές οικο­γέ­νειες, καθώς «κάποιος» έχει μπει ανάμεσά τους, επα­να­κα­θο­ρί­ζο­ντας σχέσεις, συμπε­ρι­φο­ρές και αντι­λή­ψεις: ο λόγος για το Δια­δί­κτυο και το μεγάλο στοί­χημα της σχέσης των παιδιών με το Ιντερ­νετ, της πρώτης γενιάς που μεγα­λώ­νει με την οθόνη αγκαλιά.

«Το 40% πλέον από τα 1.800 τηλε­φω­νή­ματα που λαμ­βά­νουμε το έτος αφορά συμπε­ρι­φο­ρές εξάρ­τη­σης. Υπάρχει μια σαφής αυξη­τική τάση», λέει στην «Κ» ο κ. Γιώργος Κορμάς, υπεύ­θυ­νος της Γραμμής Βοή­θειας του Ελλη­νι­κού Κέντρου Ασφα­λούς Δια­δι­κτύου (210-60.07.686).

Η επέ­κταση του φαι­νο­μέ­νου είναι διπλή: Κατ’ αρχάς αφορά όλο και μικρό­τε­ρες ηλικίες. «Παλιό­τερα ξεκι­νού­σαμε από 14-15 ετών, τώρα το πρό­βλημα αγγίζει και μαθητές της Ε΄ και της ΣΤ΄ Δημο­τι­κού! Δεύ­τε­ρον, υπάρχει πλέον γενί­κευση της χρήσης του Δια­δι­κτύου σε όλη τη χώρα», σημειώ­νει ο κ. Κορμάς.

Μάλιστα, η Ελλάδα είναι πρώτη στην Ευρώπη στις ανα­φο­ρές προ­βλη­μά­των εξάρ­τη­σης στις αντί­στοι­χες τηλε­φω­νι­κές γραμμές. Πώς εκδη­λώ­νε­ται όμως η τάση εξάρ­τη­σης σε παιδιά και εφήβους; Με παρα­μέ­ληση των μαθη­μά­των και των δρα­στη­ριο­τή­των τους. Με κακό και λίγο ύπνο που οδηγεί σε υπνηλία, ειδικά στο σχολείο. Με επι­θε­τι­κό­τητα και θλιμ­μένη συμπε­ρι­φορά, τάση από­συρ­σης από άλλες δρα­στη­ριό­τη­τες, από την έξοδο και τη ζωντανή επαφή με φίλους/ες.

Βολικός κόσμος

«Το Δια­δί­κτυο είναι ένας βολικός κόσμος για τα παιδιά που το ερω­τεύ­ο­νται. Μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και συνήθως έχουν επι­τυ­χίες, σχετικά εύκολα. Τα παι­χνί­δια είναι δομη­μένα έτσι, που να επι­βρα­βεύ­ο­νται σχεδόν όλοι. Το Ιντερ­νετ τους αγαπάει όλους, η πραγ­μα­τική ζωή δεν είναι έτσι, είναι πολύ πιο απαι­τη­τική», σημειώ­νει ο κ. Κορμάς.

«Δυστυ­χώς, το Δια­δί­κτυο βολεύει και τους γονείς, που συχνά είναι ψηφιακά αναλ­φά­βη­τοι και νομί­ζουν πως “παρ­κά­ρουν” με ασφά­λεια τα παιδιά τους», συμπλη­ρώ­νει.

Σύμφωνα με την πιο πρό­σφατη «Πανελ­λή­νια Ερευνα στον Μαθη­τικό Πλη­θυ­σμό για τη Χρήση Εξαρ­τη­σιο­γό­νων Ουσιών και άλλες Εξαρ­τη­τι­κές Συμπε­ρι­φο­ρές», η οποία διε­ξή­χθη το 2015 μεταξύ 3.202 μαθητών της Α΄ Λυκείου (16 ετών), το 15,1% (περίπου ένας στους έξι μαθητές) ήταν –με βάση τις απα­ντή­σεις τους– ψηλά στην κλίμακα των συμπε­ρι­φο­ρών παθο­λο­γι­κής χρήσης του Δια­δι­κτύου. Πιο μεγάλο ήταν το ποσοστό στα κορί­τσια (19%), που ασχο­λού­νται κυρίως με τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, ενώ τα αγόρια (11%) παίζουν κυρίως ηλε­κτρο­νικά παι­χνί­δια. Το 40,5% των 16άρηδων απά­ντησε πως συχνά ή πολύ συχνά «μπαίνει στο Δια­δί­κτυο όταν νιώθει άκεφος/η», το 35,9% «για να ξεφύγει από τις στε­νο­χώ­ριες», ενώ ένα 20,8% παρα­δέ­χε­ται πως του «συμ­βαί­νει να δυσκο­λεύ­ε­ται να βγει από το Δια­δί­κτυο».

«Βασική αιτία της προ­βλη­μα­τι­κής χρήσης του Δια­δι­κτύου είναι το ανε­παρ­κές επίπεδο προ­σω­πι­κών σχέσεων. Συχνά εκφρά­ζει και ένα άτομο που βιώνει μειο­νε­ξίες και ανα­ζη­τεί τρόπους να καλυ­φθεί και να προ­βά­λει ένα μη πραγ­μα­τικό πρόσωπο. Στην ανω­νυ­μία του Δια­δι­κτύου αισθά­νε­ται συναι­σθη­μα­τικά προ­φυ­λαγ­μένο», λέει στην «Κ» ο κ. Αχιλ­λέας Ρούσσος, υπεύ­θυ­νος της Ειδικής Μονάδας Προ­βλη­μα­τι­κής Χρήσης Δια­δι­κτύου του ΚΕΘΕΑ (τηλ. 210-92.12.961). Τον ρωτάμε εάν έχει αλλάξει κάτι τα τελευ­ταία χρόνια. «Αυτό που έχει αλλάξει είναι η πολύ μεγάλη κρίση που αντι­με­τω­πί­ζει η οικο­γέ­νεια, σε συνάρ­τηση με τη γενι­κό­τερη κρίση. Οι γονείς είναι πολύ απορ­ρο­φη­μέ­νοι με την επι­βί­ωση, έχει ατο­νή­σει ο γονεϊ­κός έλεγχος. Για πρώτη φορά, γονείς που παρα­κο­λου­θούμε, μας λένε πως δεν έχουν ούτε το εισι­τή­ριο της αστικής συγκοι­νω­νίας για να έρθουν στο ραντε­βού, αν μπορεί ας έρθει το παιδί μόνο του! Σε σπίτια με άνεργο γονιό ή γονιούς, συχνά τσα­κώ­νο­νται με το παιδί τους, ποιος θα πρω­το­πά­ρει το λάπτοπ…», μας λέει αφο­πλι­στικά ο κ. Ρούσσος.

Το 2016 η Μονάδα βοήθησε 264 γονείς και 18 παιδιά/νέους, καθώς τα παιδιά έρχο­νται πιο δύσκολα.

«Δεν μιλάμε για απα­γό­ρευση χρήσης, μιλάμε για σωστή χρήση του Δια­δι­κτύου. Οι γονείς με υπομονή, επιμονή, χωρίς θυμό ή υπο­χω­ρή­σεις, θέτο­ντας όρια και συζη­τώ­ντας γι’ αυτά, μπορεί να αντι­με­τω­πί­σουν το φαι­νό­μενο, που δεν είναι τόσο επι­κίν­δυνο όσο οι εξαρ­τή­σεις από ουσίες», σημειώ­νει ο κ. Ρούσσος. Στην προ­σπά­θεια αυτή, η βοήθεια των ειδικών τμη­μά­των είναι χρήσιμη.

Καθη­με­ρινή