Σε δύο στρατόπεδα χωρίστηκε το τοπικό εμπόριο λόγω της εξάπλωσης των εμπορευμάτων «μαϊμού»

Γράφει ο

Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Τα εμπο­ρεύ­ματα «μαϊμού» ζητεί­ται να τεθούν φέτος στο στό­χα­στρο όλων των ελέγχων και εξαι­τίας τους ο εμπο­ρι­κός κόσμος του νησιού έχει αρχίσει να χωρί­ζε­ται σε δυο «στρα­τό­πεδα». Από τη μία πλευρά βρί­σκο­νται εκείνοι που εμπο­ρεύ­ο­νται επώνυμα είδη και από την άλλη είναι όλοι οι άλλοι που απο­λαμ­βά­νουν τα οφέλη από τις πωλή­σεις αντι­γρά­φων μεγάλων οίκων.

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, έχουν κατα­τε­θεί καταγ­γε­λίες από Ροδίτες κατα­στη­μα­τάρ­χες που θεωρούν ότι ζημιώ­νο­νται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις πωλή­σεις «μαϊμού» εμπο­ρευ­μά­των.

Οι καταγ­γε­λίες αυτές εστά­λη­σαν απευ­θείας προς την γενική γραμ­μα­τεία Εμπο­ρίου του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μίας και Ανά­πτυ­ξης. Στις καταγ­γε­λίες δεν γίνεται συγκε­κρι­μένη αναφορά σε κατα­στή­ματα που πωλούν τέτοιου είδους εμπο­ρεύ­ματα, ωστόσο σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής» σημειώ­νε­ται ξεκά­θαρα ότι «κάθε φορά που διε­νερ­γού­νται έλεγχοι, κάποιος ειδο­ποιεί τους κατα­στη­μα­τάρ­χες, κλεί­νουν τα μαγαζιά τους κι έτσι η παρα­νο­μία τους δεν εντο­πί­ζε­ται». Είναι η πρώτη φορά που Ροδίτες κατα­στη­μα­τάρ­χες παρα­κάμ­πτουν τα τοπικά όργανα (Εμπο­ρι­κός Σύλ­λο­γος, Διεύ­θυνση Εμπο­ρίου) και στρέ­φο­νται απευ­θείας προς το Υπουρ­γείο. Ισως και αυτό να δείχνει διάθεση για «ανοικτό πόλεμο» καταγ­γε­λιών στη διάρ­κεια της του­ρι­στι­κής περιό­δου.

Πρέπει να σημειω­θεί ότι στη διάρ­κεια της σεζόν του 2016 είχαν γίνει αρκετοί έλεγχοι στην αγορά της Ρόδου, είχαν εντο­πι­στεί κατα­στή­ματα με αντί­γραφα μεγάλων οίκων και είχαν γίνει κατα­σχέ­σεις μεγάλων ποσο­τή­των εμπο­ρευ­μά­των. Πάρα ταύτα οι καταγ­γέλ­λο­ντες θεωρούν ότι η καρδιά του προ­βλή­μα­τος παρα­μέ­νει ανέγ­γι­χτη.

Εκείνοι που γνω­ρί­ζουν καλά την αγορά της Ρόδου συμ­φω­νούν ωστόσο ότι τα εμπο­ρεύ­ματα  που είναι χωρίς επω­νυ­μία, παρα­μέ­νουν στα αζήτητα, ενώ εκείνα που παρα­πέ­μπουν σε κάποιο οίκο μόδας που­λιού­νται εύκολα, έστω κι αν η ποιό­τητά τους είναι από χαμηλή έως κάκιστη. Ακόμα και οι αγο­ρα­στές είναι ενή­με­ροι για την επιλογή που κάνουν, όμως φαί­νε­ται ότι μπροστά στη «φιγούρα» η ποιό­τητα δεν έχει αξία.

Το όλο θέμα παρου­σιά­ζει εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον, καθώς οι δύο πλευρές θα παρα­μεί­νουν αμε­τα­κί­νη­τες στη θέση τους. Οι «επώ­νυ­μοι» θα επι­μεί­νουν με τις καταγ­γε­λίες και οι «άλλοι» θα συνε­χί­σουν τις πωλή­σεις, μιας και τη θεωρούν ως μόνη επιλογή επι­βί­ω­σης στο σκληρό αντα­γω­νι­σμό.

Από την πλευρά τους οι ελεγ­κτι­κές αρχές θα είναι εξαι­ρε­τικά δύσκολο να μπο­ρέ­σουν να αντε­πε­ξέλ­θουν και σε αυτές τις απαι­τή­σεις. Το πρό­βλημα, όπως έχει δια­πι­στω­θεί, δεν βρί­σκε­ται μόνο στην υπο­στε­λέ­χωση των αστυ­νο­μι­κών υπη­ρε­σιών που καλού­νται να συν­δρά­μουν στην προ­σπά­θεια, αλλά εντο­πί­ζε­ται κυρίως στη μέθοδο δημιουρ­γίας των «μαϊμού» εμπο­ρευ­μά­των.

Οι «επαγ­γελ­μα­τίες» αυτού του κλάδου έχουν μάθει να φυλάσ­σουν καλά τα νώτα τους και τελικά κατα­φέρ­νουν να έχουν απο­θή­κες ολό­κλη­ρες με ανώνυμα εμπο­ρεύ­ματα και σε άλλες περιο­χές να δια­τη­ρούν τις ετι­κέ­τες με και τα δια­κρι­τικά σήματα.

Με τον τρόπο αυτό η παρα­γωγή παρα­μέ­νει διαρκής, όσο κι αν κατά­σχο­νται εμπο­ρεύ­ματα από μεμο­νω­μένα κατα­στή­ματα.