«Με χαράτσια και φόρους επί φόρων καμιά ανάπτυξη δεν θα έρθει ποτέ»

Σε μια χει­μαρ­ρώδη – συνέ­ντευξη, σαν έτοιμη από καιρό, ο πρό­ε­δρος της Ενωσης Ξενο­δό­χων Ρόδου κ. Αντώνης Καμπου­ρά­κης, θέτει τον δάκτυ­λον επί τον τύπον των ήλων, λέει τα πράγ­ματα με το όνομά τους, σε ό,τι αφορά τον ροδιακό του­ρι­σμό και καταρ­ρί­πτει με στοι­χεία μύθους και μυθο­πλα­σίες.

Κατ’ αρχήν τονίζει ότι μπορούν να ευη­με­ρούν οι αφίξεις, αλλά το ταμείο είναι μείον, για να συμπλη­ρώ­σει ότι «αν δεν αλλάξει κάτι στην προ­σέγ­γιση του του­ρι­σμού, θα αρχί­σουμε να βου­λιά­ζουμε».

Ανα­φε­ρό­με­νος στην εξαί­ρεση της Ρόδου και της Καρ­πά­θου από την μείωση του ΦΠΑ, τονίζει ότι: «απο­δει­κνύ­ε­ται ότι η έννοια της νησιω­τι­κό­τη­τας είναι για τους κεντρικά κυβερ­νώ­ντες, που­κά­μισο αδειανό», ενώ ειδικά για τη Ρόδο, σημειώ­νει: «Τιμω­ρεί­ται για τη σοβα­ρό­τητα, τη φιλο­πα­τρία, την υπευ­θυ­νό­τητα, τον υψηλό επαγ­γελ­μα­τι­σμό και τους… ευπρε­πείς χαμη­λούς τόνους».

Στο ερώτημα, «αν υπάρχει ελπίδα», τονίσει: «Η ελπίδα στα λόγια είναι εύκολη. Αλλά δεν έχει καμία απο­λύ­τως αξία. Το “εμπόριο ελπίδας” μας έφερε εδώ που είμαστε. Ελπίδα μπορούν να φέρουν μόνο οι πράξεις».

Ανα­λυ­τικά, η συνέ­ντευξη του προ­έ­δρου του ΕΞΡ κ. Αντ. Καμπου­ράκη:

• Στην ανα­σκό­πηση αυτής της χρονιάς, κυριαρ­χεί η εντύ­πωση πως ο του­ρι­σμός πήγε καλά και το 2016. Αυτό το επι­βε­βαιώ­νετε κι εσείς τώρα που κάνετε «ταμείο»;

Με τις εντυ­πώ­σεις μπορεί να ζουν οι πολι­τι­κοί που έχουμε αυτή τη στιγμή. Οι επι­χει­ρη­μα­τίες όμως, όπως και οι εργα­ζό­με­νοι στον του­ρι­σμό, δεν ζουν με εντυ­πώ­σεις. Ζουν από το τι μένει στο ταμείο του ξενο­δο­χείου, του εστια­το­ρίου, του μαγα­ζιού.

Αυτά που μένουν, δεν δικαιο­λο­γούν καμιά αισιο­δο­ξία. Και για να γίνω πιο συγκε­κρι­μέ­νος σας λέω ευθέως, πως απο­δεί­χτηκε λάθος ο συλ­λο­γι­σμός πως οι αφίξεις συνε­πά­γο­νται και ευη­με­ρία για τους ξενο­δό­χους, για τα ξενο­δο­χεία, και κυρίως για την κοι­νω­νία που ζει και ανα­πνέει, χάρις σ’ αυτά. Είδαμε τελικά ανάποδα απο­τε­λέ­σματα. Να ευη­με­ρούν οι αφίξεις, αλλά το ταμείο να είναι μείον στα ξενο­δο­χεία μας.

Προ­σω­πικά για μένα αυτό δεν είναι έκπληξη. Τα έλεγα χρόνια και γινό­μουν ο «κακός». Αλλά αυτό έκανα πάντα, κι αυτό θα συνε­χίσω να κάνω. Να λέω τα πράγ­ματα με τ’ όνομά τους.

Τα βάρη που πέφτουν πάνω μας, δεν μπορούν πλέον να τα αντέ­ξουν, οι πλάτες του του­ρι­σμού. Φτάσαμε στο όριό μας. Από δω και πέρα, αν δεν αλλάξει κάτι στην προ­σέγ­γιση του του­ρι­σμού, θα αρχί­σουμε να βου­λιά­ζουμε.

Και αν βου­λιά­ξει ο του­ρι­σμός δεν θα βου­λιά­ξουν μόνον οι ξενο­δό­χοι. Δυστυ­χώς οι πάντες θα μπουν σε περι­δί­νηση. Και οι εργα­ζό­με­νοί μας, και οι προ­μη­θευ­τές μας, και όλα τα επαγ­γέλ­ματα που ζουν από τον του­ρι­σμό και τα δημόσια έσοδα και πάει λέγο­ντας σε μια αλυσίδα συνε­πειών, που θα σκο­τώ­σει την τοπική οικο­νο­μία. Και που θα συνιστά τη χαρι­στική βολή στην ημιθανή εθνική οικο­νο­μία. Ο ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω…

• Πάντως στο θέμα της ανα­στο­λής στην αύξηση του ΦΠΑ δεν ακού­στηκε η φωνή μας και η Ρόδος δεν συμπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στα νησιά που θα ισχύσει το μέτρο. Πως το σχο­λιά­ζετε;

Είναι ένα θέμα που πονάει, αυτό. Απο­δει­κνύ­ε­ται ότι η έννοια της νησιω­τι­κό­τη­τας, είναι για τους κεντρικά κυβερ­νώ­ντες,που­κά­μισο αδειανό. Γιατί μη γελιέ­στε, δεν είναι μόνο η Ρόδος που έμεινε απέξω. Ένα κακο­στη­μένο πολι­τικό παι­χνίδι είναι αυτός ο δια­χω­ρι­σμός, ανάμεσα στα νησιά μας. Εξάλλου η ίδια η κυβέρ­νηση έσπευσε να ξεκα­θα­ρί­σει στην περί­φημη επι­στολή Τσα­κα­λώ­του, ότι η απαλ­λαγή από την αύξηση του ΦΠΑ θα ισχύσει μόνο για ένα χρόνο. Μετά τα νησιά μας, στο σύνολό τους, θα πλη­ρώ­σουν βαρύ τίμημα.

Υπάρ­χουν μεγάλες πολι­τι­κές ευθύνες για αυτό το τίμημα, όλων αυτών που κατήρ­γη­σαν τους μειω­μέ­νους συντε­λε­στές. Αυτών που μας έταζαν αντι­σταθ­μι­στικά, για να κατευ­νά­σουν τις αντι­δρά­σεις μας, που εξ αρχής ήταν οξύ­τα­τες, καθώς ξέρουμε πόσο κατα­στρο­φική θα απο­δει­χθεί αυτή η παρά­λογη αύξηση. Η οποία στο τέλος θα απο­δει­χθεί πως δεν έχει και κανένα δημο­σιο­νο­μικό όφελος.

Παρ’ όλα αυτά, φθάσαμε στο σημείο να υπο­στη­ρί­ζουν σοβαρά, πως ….αν συμπε­ρι­λαμ­βα­νό­ταν η Ρόδος στα νησιά που έχουν σηκώσει το βάρος των προ­σφυ­γι­κών ροών, τότε θα έπεφτε έξω το πρό­γραμμα….! Μιλάμε για το θέατρο του παρα­λό­γου. Η Ρόδος έδωσε τον καλύ­τερο εαυτό της, για να υπο­δε­χθεί μέχρι σήμερα 36.000 νομίμως κατα­γε­γραμ­μέ­νους πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες, και τιμω­ρεί­ται γι’ αυτό. Τιμω­ρεί­ται για τη σοβα­ρό­τητα, τη φιλο­πα­τρία, την υπευ­θυ­νό­τητα, τον υψηλό επαγ­γελ­μα­τι­σμό και τους …ευπρε­πείς χαμη­λούς τόνους; Τιμω­ρεί­ται, γιατί δεν κατα­φύ­γαμε στις κραυγές της «επα­να­στα­τι­κής γυμνα­στι­κής». Φαί­νε­ται πως γι’ αυτούς που λαμ­βά­νουν τέτοιες απο­φά­σεις, αυτό το ακέραιο ήθος που επι­δεί­ξαμε πρέπει να τιμω­ρη­θεί. Τους αφή­νουμε στην κρίση της κοι­νω­νίας.

• Πιστεύ­ετε πως αυτό που έγινε με τον ΦΠΑ είναι ένα ανη­συ­χη­τικό και απει­λη­τικό μήνυμα για τον τόπο μας;

Σαφέ­στατα. Διότι η γεω­γρα­φική μας απο­μό­νωση, συνο­δεύ­ε­ται πλέον και από την πολι­τική απο­μό­νωση… Δεν μέτρησα αρκε­τούς φίλους των νησιών μας, όταν μας κατήρ­γη­σαν τους μειω­μέ­νους συντε­λε­στές. Ούτε αρκε­τούς φίλους της Ρόδου, στο πρό­σφατο λογικό και δίκαιο αίτημά μας. Ούτε αρκε­τούς φίλους της Καρ­πά­θου μας, μέτρησα. Από τα Θεο­φά­νια του 2005….., έως σήμερα, τι άλλαξε για την Κάρπαθο; Τι άλλαξε από τις σαφείς θέσεις του τότε πρω­θυ­πουρ­γού μας, για …..«την ανάγκη να φέρουμε την ελλη­νική περι­φέ­ρεια στο κέντρο της πολι­τι­κής, να φτάσει η ανά­πτυξη σε κάθε νησί και γωνιά της πατρί­δας μας, στο πιο απο­μα­κρυ­σμένο σημείο, ώστε να απο­λαύ­σουν οι κάτοι­κοι της περι­φέ­ρειας, αυτό που δικαιού­νται ως Ευρω­παίοι πολίτες: Καλύ­τερη υγεία, παιδεία και μετα­φο­ρές.»….; Φαί­νε­ται να είναι εξαι­ρε­τικά αδύναμη η εκπρο­σώ­πησή μας στο κέντρο, εκεί που λαμ­βά­νο­νται οι απο­φά­σεις. Κι αυτό πρέπει να μας προ­βλη­μα­τί­ζει. Διότι κάποτε θα πρέπει να γίνεται και μια αξιο­λό­γηση όλων. Εδώ μιλάμε για τη ζωή μας. Δεν είναι «παίξε γέλασε», το πόσο δυνατά ακού­γε­ται η φωνή μας. Και πρέπει ενω­μέ­νοι οι Ροδίτες, ενω­μέ­νοι οι νησιώ­τες, να κάνουμε ό,τι πρέπει να κάνουμε, για να αρχί­σουν να μας παίρ­νουν επι­τέ­λους στα σοβαρά.

• Μπορεί η χρονιά που έρχεται να είναι καλύ­τερη για τα νησιά μας;

Δυστυ­χώς, το «κάθε πέρσι και καλύ­τερα» έχει γίνει πλέον ο κανόνας. Δεν μου αρέσει να είμαι μάντης κακών, αλλά δεν έχει και νόημα να ωραιο­ποιούμε την κατά­στασή μας, όταν είμαστε με το ένα πόδι στο γκρεμό.

Το ευρύ­τερο περι­βάλ­λον, μέσα στο οποίο καλού­μα­στε να δου­λέ­ψουμε και να μεί­νουμε όρθιοι, για να συνε­χί­σουν να έχουν ψωμί οι οικο­γέ­νειες και οι εργα­ζό­με­νοί μας, χρόνο με το χρόνο γίνεται χει­ρό­τερο. ….Πολύ χει­ρό­τερο.

Η οικο­νο­μία της χώρας, έχει τα μαύρα της τα χάλια. Η ανά­πτυξη έχει κατα­ντή­σει να είναι …το πιο σύντομο ανέκ­δοτο, που το λένε οι συμπο­λί­τες μας στα καφε­νεία, και γελάνε. Με χαρά­τσια και φόρους επί φόρων, καμιά ανά­πτυξη δεν θα έρθει ποτέ. Και οι Ξένοι …μεγα­λο­ε­πεν­δυ­τές παίρ­νουν δρόμο, «μακριά από την Ελλάδα». Μα και εμείς οι ενα­πο­μεί­να­ντες Έλληνες ξενο­δό­χοι για πρώτη φορά στη ζωή μας ανα­ρω­τιό­μα­στε το τι …κακό πράξαμε, και μας ….τιμω­ρούν έτσι. Σε αυτό το πλαίσιο καμιά ανά­πτυξη δεν θα έρθει ποτέ. Ανά­πτυξη τέτοια που ο Ροδίτης αξίζει, και … τέτοια που κατα­νοεί…

Ειδικά για τον του­ρι­σμό, στη γει­το­νιά μας υπάρχει γεω­πο­λι­τική αστά­θεια, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να προ­κα­λέ­σει πολύ μεγάλη ζημιά. Καθώς ξέρουμε ότι ο του­ρι­σμός είναι εξαι­ρε­τικά ευαί­σθη­τος σε γεγο­νότα εντά­σεων, οποιασ­δή­ποτε μορφής. Βλέπετε την ένταση που έχουμε με την Τουρκία. Εξα­κο­λου­θούμε κι έχουμε σοβα­ρό­τατο πρό­βλημα, και με το προ­σφυ­γικό και το μετα­να­στευ­τικό και κανείς δεν μπορεί να προ­ε­ξο­φλή­σει, το πως θα εξε­λι­χθεί.

Αλλά και σε άλλα, πιο καθη­με­ρινά ζητή­ματα, δεν βλέ­πουμε φως. Έρχεται κι από το 2018 και το τέλος δια­νυ­κτέ­ρευ­σης… Το τερ­μα­τί­ζουν! Και σε εθνικό και σε τοπικό επίπεδο. Διότι και σε τοπικό επίπεδο παρα­μέ­νει κυρί­αρχη η αντί­ληψη περί αγε­λά­δων για άρμεγμα. Αλλά οι αγε­λά­δες είναι από καιρό, ισχνές…

Για ποια αντα­γω­νι­στι­κό­τητα του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού μπο­ρούμε να μιλάμε, υπό αυτές τις συν­θή­κες; Και μάλιστα μέσα σε μια παγκό­σμια αγορά, που γίνεται ολοένα και πιο απαι­τη­τική. Ολοένα και πιο αντα­γω­νι­στική. Κι αντί να βρίσκει ένα χέρι βοή­θειας ο του­ρι­σμός, δέχεται σπρώ­ξιμο να πάει κάτω… Ανή­συ­χος είμαι. Πολύ.

• Ελπίδα δηλαδή δεν βλέπετε πουθενά;

Η ελπίδα στα λόγια είναι εύκολη. Αλλά δεν έχει καμία απο­λύ­τως αξία. Το «εμπόριο» ελπίδας, μας έφερε εδώ που είμαστε.

Ελπίδα μπορούν να φέρουν μόνον οι πράξεις. Οι πράξεις, που θα κατα­φέρ­νουν θετικά απο­τε­λέ­σματα, χει­ρο­πια­στά και μετρή­σιμα. Από λόγια, χορ­τά­σαμε… Τη ζωή μας όμως, τη δια­μορ­φώ­νουν οι πράξεις. Για να γεν­νη­θεί πραγ­μα­τικά η ελπίδα, πρέπει:

Πρώτον, όλοι να κάνουμε αυτό που μας ανα­λο­γεί. Να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας. Εμείς οι επι­χει­ρη­μα­τίες τον αγώνα μας. Το δημόσιο και η τοπική αυτο­διοί­κηση επι­τέ­λους το χρέος τους! Δεν είναι δουλειά των ξενο­δό­χων να τρέχουν πότε για να εξα­σφα­λί­σουν νερό …πόσιμο, στη Νότια Ρόδο, πότε για να απο­χε­τεύ­σουν στα Κολύ­μπια. Να …παρ­φου­μά­ρουμε την ύπαιθρο…, για να μην …ασθμαί­νουν οι πελάτες μας, από τις οσμές των αντλιο­στα­σίων του βιο­λο­γι­κού. Και σε ποιες τιμές και με τι κόστη. Πότε για να μαζεύ­ουν τα σκου­πί­δια, πότε για να σκου­πί­ζουν τους δρόμους, και πότε για να εξεύ­ρουν …μέσα δια­φή­μι­σης και προ­βο­λής, του του­ρι­σμού της Ρόδου μας. Για να κλεί­σουμε λακ­κού­βες, και να απο­λο­γη­θούμε στον επι­σκέ­πτη μας, λες και φταίμε εμείς… Δεν είναι δουλειά των ξενο­δό­χων να τρέχουν για να εξα­σφα­λί­σουν ρεύμα με κοστο­βό­ρες γεν­νή­τριες, συχνά κάθε τόσο που γίνο­νται πολύωρα μπλα­κά­ουτ. Άλλοι είναι επι­φορ­τι­σμέ­νοι με αυτά τα καθή­κο­ντα, και θα πρέπει να αντα­πο­κρί­νο­νται σε αυτά. Εμπρό­θε­σμα, απρο­βλη­μά­τι­στα, με επάρ­κεια και συνέ­χεια. Σε υπο­φερτό κόστος. Χωρίς εντά­σεις και δια­πλη­κτι­σμούς.

Δεύ­τε­ρον, αντί να ψάχνουν κάποιοι, «Ιφι­γέ­νειες» και θύματα για να φορ­τώ­σουν τα λάθη και την ανι­κα­νό­τητά τους, να ψάξουν λύσεις. Η στο­χο­ποί­ηση και η δημιουρ­γία εντυ­πώ­σεων, για «ταξική κατα­νά­λωση», είναι ο λάθος δρόμος. Ανά­πτυξη, δεν θα φέρει ο λαϊ­κι­σμός. Την ανά­πτυξη μπορεί να τη φέρουν μόνον, όσοι έχουν απο­δεί­ξει ότι μπορούν να λύσουν προ­βλή­ματα. Να παρά­ξουν πλούτο, και θέσεις δου­λειάς.

Τρίτον, να σηκώ­σουμε αυτόν που γονα­τί­ζει. Πρέπει να στα­θούμε στον διπλανό μας. Όχι μόνον πρέπει να απαλ­λα­γούμε από την κακή νοο­τρο­πία του «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Αλλά ακόμη κι αν «ψοφήσει», να τον βοη­θή­σουμε να απο­κτή­σει ξανά «κατσίκα». Διότι μακρο­πρό­θε­σμα αυτό, είναι και δικό μας όφελος. Στην οικο­νο­μία, όλοι σχε­τι­ζό­μα­στε με όλους. Αυτό πρέπει επι­τέ­λους να το συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε, και αντί να πιστεύ­ουμε στο «ο σώζον εαυτόν σωθείτο», να κρα­τη­θούμε όλοι μαζί χέρι–χέρι, για να ξανα­βγούμε στο φως.

Έτσι θα έρθει για μένα η Ελπίδα, και για αυτά θα συνε­χίσω να αγω­νί­ζο­μαι την νέα χρονιά.

Καλή Χρονιά σε όλους!