Πρόσωπο της χρονιάς: Ο εφημέριος του Αγ. Παντελεήμονος!

Εχει χαρα­κτη­ρι­στεί απ’ όλους ως «ο προ­στά­της των φτωχών» και όχι αδίκως. Γιατί, εδώ και χρόνια έχει ανα­λώ­σει την ζωή του, βοη­θώ­ντας τους πάσχο­ντες συναν­θρώ­πους μας. Η Ενορία του, του Αγίου Παντε­λε­ή­μο­νος, έχει ταυ­τι­στεί με την φιλαν­θρω­πία, καθώς δεν περνά μέρα, που να μην πλημ­μυ­ρί­ζει από συναν­θρώ­πους, που «δεν έχουν, που την κεφαλήν κλίναι».

Ιδιαί­τερα τις μεγάλες γιορτές εκα­το­ντά­δες ανθρώ­πων σιτί­ζο­νται στην Ενορία του Αγίου Παντε­λε­ή­μο­νος.

Ο Παπα­χρή­στος, φρο­ντί­ζει για όλα, έχοντας την συμπα­ρά­σταση της Μητρο­πό­λεως αλλά και δεκάδων συναν­θρώ­πων.

Για το όλο ανι­διο­τε­λές έργο του, που σπανίως έχει να επι­δεί­ξει το νησί, η «δημο­κρα­τική» ανα­δει­κνύει τον Παπα­χρή­στο Σιάνα, Εφη­μέ­ριο του Ιερού Ναού του Αγίου Παντε­λε­ή­μο­νος, ως «πρόσωπο της χρονιάς».

Πότε άρχισε, όμως, το έργο του ο σεμνός ιερέας και σε τι συνί­στα­ται αυτό κατά κανόνα;

Ας αφή­σουμε τον ίδιο, να περι­γρά­ψει σε αδρές γραμμές πολύ λίγα, από τα πολλά:

«Το φιλαν­θρω­πικό έργο εδώ στον Άγιο Παντε­λε­ή­μονα ξεκί­νησε το 1996. Είναι μεγάλο και αξιο­ζή­λευτο. Πάντα με τις ευλο­γίες του Μητρο­πο­λί­του Ρόδου Κυρίου Κυρίλ­λου ξεκι­νή­σαμε τις δρα­στη­ριό­τη­τες, αρχί­σαμε με εκδη­λώ­σεις στην πλατεία του Αγίου Παντε­λε­ή­μονα για όλη την Ενορία μηδενός εξαι­ρου­μέ­νου. Αρχί­σαμε με τα ψάρια, που τρεις φορές και τέσ­σε­ρις δίναμε στον κόσμο χάρη στην μεγάλη προ­σφορά του φίλου μου καπετάν Καρα­ο­σμάν, που κάθε χρόνο μας προ­σφέ­ρει 4.000 κιλά ψάρια. Άρχισα να κατα­γράφω την κατά­σταση στην ενορία σπίτι-σπίτι. Πήγα να τους γνωρίσω και να κατα­γράψω τα προ­βλή­ματά τους, που είναι πολλά. Αρχί­σαμε να κάνουμε μπαζάρ με την μικρή κόρη του γνωστού επι­χει­ρη­μα­τία Γιάννη Πάππου, την Νάντια, μαθή­τρια τότε, που έφτια­χνε διάφορα δωράκια με την μητέρα και την θεία της. Μπαζάρ με μεγάλη επι­τυ­χία. Την πρώτη χρονιά μαζέ­ψαμε 2.400 ευρώ που κατόπιν εγώ, η μητέρα της Ελένη και η μικρή πήγαμε και δώσαμε τα χρήματα σε αυτούς που είχαν μεγάλη ανάγκη. Την ερχό­μενη χρονιά πάλι έγινε το μπαζάρ. Μαζέ­ψαμε 2.000 ευρώ και έγινε το ίδιο με δια­φο­ρε­τι­κούς παρα­λή­πτες.  Μαζεύ­ουμε διάφορα τρόφιμα, πρώτης ανάγκης και καλύ­πτουμε τις ανάγκες πολλών συναν­θρώ­πων μας. Πρω­το­τυ­πί­σαμε και ξεκι­νή­σαμε κάτι που κανείς άλλος δεν έκανε. Την Τσι­κνο­πέμ­πτη ταϊ­ζουμε γύρω στα 1.000 άτομα μπρι­ζό­λες, λου­κά­νικα, σου­βλά­κια, ανα­ψυ­κτικά, κρασί, όλα δωρεάν για τους ανθρώ­πους που έχουν ανάγκη. Την Κυριακή της Τυρο­φά­γου πάλι ταϊ­ζουμε 1.000 μερίδες μακα­ρό­νια με σάλτσα και τυρί, άφθονα ανα­ψυ­κτικά και κρασί. Κυριακή των Βαϊων προ­σφέ­ρουμε ψάρια 1.000-1.500 κιλά δωρεάν, 1.000 καρ­βέ­λια ψωμί, αυγά, λάδι και τρόφιμα. Μεγάλη Τρίτη 1.200 κιλά κρέας κατσίκι. Το καλο­καίρι εκδη­λώ­σεις με σου­βλά­κια και χορούς. Το πιο σημα­ντικό, ωστόσο, είναι το συσίτιο μας. 50 άτομα την ημέρα, εδώ και 6 χρόνια. Ακόμη αντέ­χουμε μέχρι σήμερα. Τα προ­βλή­ματα όλο και μεγα­λώ­νουν. Η Ιερά Μητρό­πολη κάνει ένα πολύ μεγάλο έργο, βοηθάει πάρα πολύ τον κόσμο με τρόφιμα, με φάρμακα, με αερο­πο­ρικά εισι­τή­ρια για Πειραιά και Αθήνα. Πλη­ρώ­νει λογα­ρια­σμούς νερού καθώς και της ΔΕΗ. Γενικά βοηθάει κάθε μέρα το ίδιο.  Ξεχνούν όμως πολλοί πως η εκκλη­σία δεν είναι τράπεζα και δεν μπο­ρούμε να καλύ­ψουμε όλους και όλα τα έξοδα γιατί κάποιες φορές η συμπε­ρι­φορά τους είναι απα­ρά­δε­κτη και απαι­τη­τική.

Πάντα όποιος περάσει για βοήθεια από το φιλό­πτωχο σε τρόφιμα τους καλύ­πτουμε είτε από τον Άγιο Παντε­λε­ή­μονα. Το έργο είναι μεγάλο και θα συνε­χί­ζουμε να βοηθάμε».

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ;

Ποιός είναι, όμως, ο Παπα­χρή­στος και από που έρχεται;

Γεν­νή­θηκε 25-12-1953 στο Άργος Αργο­λί­δος από  ευσε­βείς γονείς, τον Γεώργιο και την Γεωργία Σιάνα και είναι το τρίτο από τα 6 παιδιά της οικο­γε­νείας. Παρέ­μεινε στην γενέ­τειρα του μέχρι το 20ο έτος της ηλικίας του, όπου βοήθησε ποι­κι­λο­τρό­πως την φτωχική οικο­γέ­νεια του. Στην πατρίδα του διδά­χθηκε τα πρώτα γράμ­ματα και εκεί εκπλή­ρωσε τις στρα­τιω­τι­κές του υπο­χρε­ώ­σεις. Οικο­νο­μι­κός μετα­νά­στης στις δύσκο­λες εκείνες εποχές και μη βρί­σκο­ντας εργασία, βρέθηκε στον Καναδά, όπου εργα­ζό­ταν σκληρά για να βοη­θή­σει την πολυ­μελή οικο­γέ­νεια του αλλά και για να επι­βιώ­σει ο ίδιος.  Εργα­ζό­με­νος εκεί σκληρά ζούσε με το όνειρο της επι­στρο­φής του στην πατρίδα Ελλάδα. Αλλά το βαθύ­τερο όνειρο του ήταν η εκπλή­ρωση του τάματος του στην Υπε­ρα­γία Θεοτόκο για την Ιερο­σύνη. Το όνειρο του ήταν να επι­στρέ­ψει στην Ελλάδα και να αφιε­ρω­θεί στην Μητέρα Εκκλη­σία ως ταπει­νός και ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νος κλη­ρι­κός. Ο Άγιος Τρια­δι­κός μας Θεός και η ουράνια μητέρα μας η Υπε­ρα­γία Θεο­τό­κος εισά­κου­σαν την προ­σευχή του και όταν νυμ­φεύ­θηκε και απέ­κτησε μια θυγα­τέρα, την Μαρίνα, τότε δόθηκε στα χέρια της εκκλη­σίας και χει­ρο­το­νή­θηκε ιερο­διά­κο­νος και πρε­σβύ­τε­ρος από τον ευσεβή και ενάρετο Μητρο­πο­λίτη Ρόδου Από­στολο Διμέλη. Διάκος, 17-7-1995, στον ιερό ναό Αγίας Μαρίνης Απο­λακ­κιάς και Πρε­σβύ­τε­ρος, 26-7-1995, στον Ιερό Ναό Αγ. Παρα­σκευής Κατ­τα­βιάς Ρόδου. Για δέκα συναπτά έτη διη­κό­νησε την ενορία του Άγιου ενδόξου Απο­στό­λου και Ευαγ­γε­λι­στου Ιωάννου του Θεο­λό­γου στο Γεννάδι Ρόδου. Στην συνέ­χεια, η εκκλη­σία τον κάλεσε να υπη­ρε­τή­σει την ενορία του Αγίου ενδόξου Μεγα­λο­μάρ­τυ­ρως Παντε­λε­ή­μο­νος, πόλεως Ρόδου, από τον Ιούνιο του 2005. Στην πολυετή εκκλη­σια­στική δια­κο­νία του δια­κρί­θηκε για την αφο­σί­ωση του στην εκκλη­σία και την δια­κο­νία του πάσχο­ντος συναν­θρώ­που του. Στην ενορία Γεν­να­δίου τελούσε επ’ακριβώς τις Ιερές ακο­λου­θίες της εκκλη­σίας, αλλά επι­δό­θηκε και στην συντή­ρηση και εξω­ραϊ­σμό όλων των παρε­κλη­σιών της ενορίας.  Στην ενορία του Αγίου Παντε­λε­ή­μο­νος τελεί επ’ακριβώς τις ιερές ακο­λου­θίες κατά το τυπικό της Αγίας Εκκλη­σίας. Επίσης ανα­καί­νισε τον Ιερό Ναό κάνο­ντας πλα­κό­στρωση και μαρ­μα­ρό­στρωση εσω­τε­ρικά και εξω­τε­ρικά του Ναού. Δημιούρ­γησε παρεκ­κλή­σιον εντός του Ναού Αφιε­ρω­μένο στον Άγιον Ιερο­μάρ­τυρα Ερμόλαο και την Αγία Ανα­στα­σία, την Ρωμαία. Ανα­καί­νισε το πνευ­μα­τικό κέντρο μέσα στο οποίο τελεί­ται πλούσιο φιλαν­θρω­πικό και κοι­νω­νικό έργο.  Ο πατέρας Χρήστος ζει στην ιερο­σύνη με δύο σκοπούς. Πρώτος η μυστη­ριακή ζωή της εκκλη­σίας, να τελεί­ται συχνά, όπως ορίζει η ορθό­δοξη εκκλη­σία και να συμ­με­τέ­χουν όσο το δυνατόν περισ­σό­τε­ροι πιστοί διότι με την μυστη­ριακή ζωή της διο­χε­τεύ­ε­ται η Αγια­στική και σωστική χάρις του Θεού στον άνθρωπο. Δεύ­τε­ρος σκοπός του είναι η φιλαν­θρω­πία και η απά­λυνση του ανθρώ­πι­νου πόνου.

Ευχή όλως μας είναι, το παρά­δειμά του να ακο­λου­θή­σουν και άλλοι πολλοί.

Ο Θεός, ας του δίνει δύναμη και κου­ρά­γιο.