«… Όταν αυτοί που νομοθετούν δεν έχουν ιδέα του τι σημαίνει νησιωτικότητα…»

Ιδιαί­τε­ρα επι­κρι­τι­κός είναι ο Το­με­άρ­χης Του­ρι­σμού της Ν.Δ. και Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου, κ. Μάνος Κόν­σο­λας, για τις δια­τά­ξεις του νο­μο­σχε­δί­ου, που προ­βλέ­πει υπη­ρε­σί­ες μιας στά­σης για τη δυ­να­τό­τη­τα δη­μιουρ­γί­ας μιας επι­χεί­ρη­σης εξ απο­στά­σε­ως, χωρίς, όμως, να λαμ­βά­νει υπό­ψιν τα ιδιαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά νη­σιω­τι­κών πε­ριο­χών.

Ο Μάνος Κόν­σο­λας, σε δή­λω­σή του το­νί­ζει:

«Αυτοί που νο­μο­θε­τούν απο­δει­κνύ­ε­ται ότι δεν έχουν ιδέα του τι ση­μαί­νει νη­σιω­τι­κό­τη­τα. Υπη­ρε­σί­ες μιας στά­σης μπο­ρούν να δη­μιουρ­γη­θούν σε με­γά­λα νησιά, όπως η Ρόδος και η Κως.

Για τα υπό­λοι­πα νησιά, όμως, τι θα γίνει; Τι θα γίνει με αυ­τούς που θέ­λουν να δη­μιουρ­γή­σουν μια επι­χεί­ρη­ση σε ένα μι­κρό­τε­ρο νησί;

Θα ανα­γκα­στούν να τα­ξι­δέ­ψουν σε άλλο νησί για να κά­νουν χρήση των υπη­ρε­σιών μιας στά­σης. Είναι δώρον – άδω­ρον.

Φυ­σι­κά και υπήρ­χε λύση σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση. Μόνο που η κυ­βέρ­νη­ση έχει κλει­στά τα αυτιά της.

Ποια ήταν αυτή η λύση;

Απλού­στα­τα, η πι­στο­ποί­η­ση φο­ρέ­ων ή φυ­σι­κών προ­σώ­πων σε νησιά προ­κει­μέ­νου να πα­ρέ­χουν υπη­ρε­σί­ες μιας στά­σης. Γιατί, δια­φο­ρε­τι­κά, αν ο κά­τοι­κος ενός μι­κρού νη­σιού πρέ­πει να τα­ξι­δέ­ψει και να χάσει μια ολό­κλη­ρη μέρα ή μέρες για να κάνει χρήση της υπη­ρε­σί­ες μιας στά­σης, αυτό δεν έχει νόημα.

Στα νησιά υπάρ­χει η με­γα­λύ­τε­ρη ανα­γκαιό­τη­τα υπη­ρε­σιών μιας στά­σης, όχι μόνο για την ίδρυ­ση επι­χει­ρή­σε­ων, αλλά και για τη διοι­κη­τι­κή εξυ­πη­ρέ­τη­ση του πο­λί­τη σε όλες τις συ­ναλ­λα­γές του με το δη­μό­σιο.

Έπρε­πε να υπάρ­χουν ει­δι­κές δια­τά­ξεις στο νο­μο­σχέ­διο για τη λει­τουρ­γία και την πι­στο­ποί­η­ση των ΥΜΣ που να λαμ­βά­νουν υπό­ψιν τους τα ιδιαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της νη­σιω­τι­κό­τη­τας.

Οφεί­λω, επί­σης, να δια­τυ­πώ­σω μια ακόμα έντα­ση ή πα­ρα­τή­ρη­ση σχε­τι­κά με τη δυ­να­τό­τη­τα των υπη­ρε­σιών μιας στά­σης, να προ­χω­ρούν σε εγ­γρα­φή στον οι­κείο ορ­γα­νι­σμό κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, ακόμα και σε με­γα­λύ­τε­ρα νησιά, όπως η Ρόδος και η Κως. Το γε­γο­νός ότι αυτή τη στιγ­μή δεν υπάρ­χει δια­σύν­δε­ση των πλη­ρο­φο­ρια­κών συ­στη­μά­των ανά­με­σα στην Υπη­ρε­σία Μιας Στά­σης και τους ασφα­λι­στι­κούς ορ­γα­νι­σμούς πάει πίσω τη δια­δι­κα­σία.

Ναι μεν το νο­μο­σχέ­διο προ­βλέ­πει ότι οι ενέρ­γειες της Υπη­ρε­σί­ας Μιας Στά­σης, ως προς την ενη­μέ­ρω­ση του φορέα κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, απο­τε­λούν ου­σια­στι­κό συ­στα­τι­κό της δια­δι­κα­σί­ας σύ­στα­σης της εται­ρί­ας και νό­μι­μης λει­τουρ­γί­ας της Εται­ρεί­ας, ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας, όμως, πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νει την έγκρι­ση του οι­κεί­ου ορ­γα­νι­σμού κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης για να κάνει χρήση των άλλων δι­καιω­μά­των του (ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη).

Εκτός, βέ­βαια, από το γε­γο­νός ότι αν κα­θυ­στε­ρή­σει η αντα­πό­κρι­ση του ορ­γα­νι­σμού κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, θα συσ­σω­ρευ­τούν ει­σφο­ρές που, εν­δε­χο­μέ­νως, θα είναι δύ­σκο­λο να απο­πλη­ρω­θούν. Άρα, πρέ­πει άμεσα να υπάρ­ξει δια­σύν­δε­ση των πλη­ρο­φο­ρια­κών συ­στη­μά­των».