Α-τυπος και υπογραμμός: Το χρέος

Οι άν­θρω­ποι δεν είναι αριθ­μοί… Πα­γκό­σμια Ημέρα Θυ­μά­των Τρο­χαί­ων Ατυ­χη­μά­των σή­με­ρα, για όσους ευ­τύ­χη­σαν να μην έχουν θύμα τρο­χαί­ου στο σπίτι τους. Γιατί, όσες οι­κο­γέ­νειες έχουν μέλος με ανα­πη­ρία εξαι­τί­ας τρο­χαί­ου ή ακόμα χει­ρό­τε­ρα, έχα­σαν δικό τους άν­θρω­πο, δεν χρειά­ζε­ται μια ημέρα τον χρόνο για να θυ­μη­θούν. Δεν ξε­χνούν, δεν θα ξε­χά­σουν ποτέ, κάθε μέρα είναι ίδια μέρα, ανυ­πό­φο­ρη…

Πα­ρα­τη­ρώ­ντας τα στα­τι­στι­κά στοι­χεία της ΕΛ.ΑΣ για τα τρο­χαία, βλέ­πει κα­νείς μόνον αριθ­μούς. Μα­θη­μα­τι­κές πρά­ξεις, προ­σθα­φαι­ρέ­σεις, άθροι­σμα, πότε εί­χα­με πε­ρισ­σό­τε­ρους, πότε λι­γό­τε­ρους νε­κρούς. Πίσω από τους αριθ­μούς υπάρ­χουν άν­θρω­ποι, υπάρ­χουν μη­τέ­ρες που έχα­σαν τα παι­διά τους, παι­διά που έχα­σαν τους γο­νείς τους, σύ­ντρο­φοι που έχα­σαν τους συ­ντρό­φους τους, υπάρ­χουν μάτια που δεν στε­γνώ­νουν ποτέ. Μέχρι να κλεί­σουν.

Πίσω από τους αριθ­μούς υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που έμει­ναν κα­θη­λω­μέ­νοι σε ανα­πη­ρι­κό αμα­ξί­διο, υπέ­στη­σαν ακρω­τη­ρια­σμούς, άν­θρω­ποι που από ανε­ξάρ­τη­τοι έγι­ναν εξαρ­τώ­με­νοι, άν­θρω­ποι που η ζωή τους άλ­λα­ξε σε μια στιγ­μή. Σε μια κακιά στιγ­μή. Και ο λο­γι­σμός τους όλο και γυ­ρί­ζει σε εκεί­νη την κακιά στιγ­μή… Αν φο­ρού­σα κρά­νος, αν φο­ρού­σα ζώνη, αν δεν είχα πιεί, αν δεν είχε πιει αυτός που με χτύ­πη­σε, αν δεν είχα πε­ρά­σει με κόκ­κι­νο, αν δεν είχε πε­ρά­σει ο άλλος με κόκ­κι­νο, αν είχα στα­μα­τή­σει στο STOP, αν δεν χρη­σι­μο­ποιού­σα το κι­νη­τό μου εγώ, αν δεν το χρη­σι­μο­ποιού­σε ο άλλος, αν, αν, αν…. Αν εί­χα­με σωστή οδική συ­μπε­ρι­φο­ρά, αν δεν πι­στεύ­α­με ότι τα τρο­χαία δεν αφο­ρούν εμάς αλλά τους άλ­λους, αν δεν ήμα­σταν τόσο σί­γου­ροι για τον εαυτό μας όταν κρα­τά­με τι­μό­νι ή όταν οδη­γού­με δί­κυ­κλο, πολλά θύ­μα­τα τρο­χαί­ων ατυ­χη­μά­των θα ήταν ακόμα εδώ, πολλά θύ­μα­τα θα στέ­κο­νταν στα πόδια τους.

Οποιος κρατά στα χέρια του τι­μό­νι, είναι ευά­λω­τος, είναι εν δυ­νά­μει θύμα και θύτης τρο­χαί­ου. Η μόνη άμυνα είναι η σωστή οδική συ­μπε­ρι­φο­ρά, η σωστή εκ­παί­δευ­ση και ο πα­ρα­δειγ­μα­τι­σμός.

Αρκεί να ρίξει κα­νείς μια ματιά στους δρό­μους, για να αντι­λη­φθεί ότι δεν ξέ­ρου­με να οδη­γού­με. Οι πα­ρα­βά­σεις του ΚΟΚ είναι σύ­νη­θες φαι­νό­με­νο, ανα­βά­τες χωρίς κρά­νος, παι­διά στα μπρο­στι­νά κα­θί­σμα­τα, κι­νη­τό στο χέρι, πα­ρα­βιά­σεις ση­μα­το­δό­τη και προει­δο­ποι­η­τι­κών πι­να­κί­δων, βια­σύ­νη, άγχος, τα­χύ­τη­τα… Όλα αυτά σε συν­δυα­σμό με το προ­βλη­μα­τι­κό οδικό δί­κτυο, απο­τε­λούν θα­νά­σι­μες πα­γί­δες για τους οδη­γούς και για τους πε­ζούς.

Είναι στο χέρι μας, να φρο­ντί­σου­με οι επό­με­νες γε­νιές να έχουν σωστά πρό­τυ­πα για να γί­νουν σω­στοί και υπεύ­θυ­νοι οδη­γοί. Το σχο­λείο και η οι­κο­γέ­νεια μπο­ρούν να παί­ξουν κα­τα­λυ­τι­κό ρόλο στην δια­μόρ­φω­ση της επό­με­νης γε­νιάς οδη­γών ώστε να σω­θούν ζωές, πολ­λές ζωές. Οι κακοί οδη­γοί γο­νείς, με­γα­λώ­νουν κα­κούς μελ­λο­ντι­κούς οδη­γούς, νο­μο­τε­λεια­κά. Οι επό­με­νες γε­νιές πρέ­πει να μά­θουν πώς θα είναι υπεύ­θυ­νοι οδη­γοί και υπεύ­θυ­νοι πεζοί, πώς δεν θα παί­ζουν κα­θη­με­ρι­νά την ζωή τους κο­ρώ­να-γράμ­μα­τα στην άσφαλ­το, πώς δεν θα γί­νουν γί­νουν αριθ­μοί στα στα­τι­στι­κά της τρο­χαί­ας.

Αυτό είναι το χρέος μας απέ­να­ντι σε εκεί­νους που έφυ­γαν και σε εκεί­νους που έρ­χο­νται…