ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Φούμαρα και πράσινα άλογα… – Γράφει ο Κώστας Λαμπριανός

news room 5 λεπτά ανάγνωση
Λαμπριανός Κώστας

Με πορδές δεν βάφο­νται αυγά, λέει ο θυμό­σο­φος λαός μας και αυτό ισχύει και για το δια­χρο­νικά επί­καιρο, ζήτημα των νησιω­τι­κών πολι­τι­κών που ανέ­δειξε, για μιαν ακόμα φορά, προ ημερών , το συνέ­δριο της Περι­φε­ρεια­κής Ένωσης Δήμων δηλαδή των Κυκλά­δων και της Δωδε­κα­νή­σου.

Πρό­κει­ται για επα­να­λαμ­βα­νό­μενο αφήγημα-κοινώς παρα­μύθι – των εκά­στοτε κυβερ­νώ­ντων που , αντί να συγκι­νεί τους άμοι­ρους νησιώ­τες, προ­κα­λεί θυμηδία και οργή.

Στου ανι­στό­ρη­τους και πολ­λά­κις παρα­μυ­θια­σμέ­νους και παρα­μυ­θιά­ζο­ντες αιρε­τούς της κεντρι­κής εξου­σίας , αλλά και της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης , θαρρώ πως είναι χρήσιμο να υπεν­θυ­μίσω ότι οι σκέψεις για την ανάγκη οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής θωρά­κι­σης του ελλη­νι­κού νησιω­τι­κού χώρου , κυρίως όμως του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου , δια­τυ­πώ­θη­καν από την πρώτη κυβέρ­νηση του Ανδρέα Παπαν­δρέου , το 1982, με το περί­φημο «αμυ­ντικό δόγμα» Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος.

Στη φιλο­σο­φία του το «αμυ­ντικό δόγμα» είχε δύο πυλώνες · την αμυ­ντική θωρά­κιση των νησιών του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου μέσω των ανα­γκαίων οπλικών συστη­μά­των και παράλ­ληλα την οικο­νο­μική ευρω­στία τους , διότι όταν κανείς είναι εύρω­στος , οικο­νο­μικά, κοι­νω­νικά, προ­βάλ­λει τη μεγα­λύ­τερη δυνατήν αντί­σταση απέ­να­ντι σε όποιον επι­βου­λεύ­ε­ται την περιοχή του –  εν προ­κει­μένω τους «γκρί­ζους λύκους».

Ως ιδέα , οι «νησιω­τι­κές πολι­τι­κές» καθιε­ρώ­νο­νται από την Ελλάδα, για πρώτη φορά, στη Διά­σκεψη Κορυφής, τον Δεκέμ­βριο του 1988, εδώ στη Ρόδο, πάλιν από τον Ανδρέα Παπαν­δρέου.

Ωστόσο, η συνταγ­μα­τική «κατο­χύ­ρωση» τους άργησε δεκα­τρία ολό­κληρα χρόνια.

Στη συνταγ­μα­τική ανα­θε­ώ­ρηση του 2001, στο άρθρο 101 περι­λαμ­βά­νε­ται «ερμη­νευ­τική δήλωση» , σύμφωνα με την οποία ο κοινός νομο­θέ­της και η Διοί­κηση όταν δρα κανο­νι­στικά έχουν υπο­χρέ­ωση να λαμ­βά­νουν υπόψη τις ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες των νησιω­τι­κών περιο­χών.

Στην ανα­θε­ώ­ρηση του 2008 καταρ­γεί­ται η «ερμη­νευ­τική δήλωση» και ρητά, στο ίδιο άρθρο, ορί­ζε­ται ότι «ο κοινός νομο­θέ­της και η Διοί­κηση όταν δρουν κανο­νι­στικά , υπο­χρε­ού­νται να λαμ­βά­νουν υπόψη τις ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες των νησιω­τι­κών και ορεινών περιο­χών , μερι­μνώ­ντας για την ανά­πτυξη τους».

Όμως , η συνταγ­μα­τική επιταγή στην ουσία της έχει καταρ­γη­θεί με τις αλλε­πάλ­λη­λες συμ­φω­νίες με τους δανει­στές –κοινώς Μνημόνια- καθώς υπε­ρι­σχύ­ουν και αυτού ακόμα του Συντάγ­μα­τος.

Συνεπώς, η επί­κληση του άρθρου 101 από εκπρο­σώ­πους της Βουλής  και της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης είναι άνευ αξίας, απο­προ­σα­να­το­λι­στική και , άρα, το παρα­μύθι των νησιω­τι­κών πολι­τι­κών πρέπει να στα­μα­τή­σει.

Στις εθνικές εκλογές (Μάρτιος 2004) μιλώ­ντας ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής , ο νεό­τε­ρος , από τη Ρόδο είχε χαρα­κτη­ρί­σει τα νησιά της χώρας «ευλογία Θεού»

Στο προ­χθε­σινό συνέ­δριο της ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου ο Μητρο­πο­λί­της Ρόδου, παρου­σία του υπουρ­γού Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής κ. Κου­ρου­μπλή και του υφυ­πουρ­γού κ. Σαντο­ρι­νιού χαρα­κτή­ρισε τα νησιά «ευλογία και κατάρα» μαζί και μάλλον έχει δίκιο.

Ναι, ο νησιω­τι­κός χώρος , κυρίως αυτός του Αρχι­πε­λά­γους αντι­με­τω­πί­ζε­ται από το άθλιο αθη­νο­κε­ντρικό πολι­τικό σύστημα ως «κατάρα», όταν πρέπει να πάρει απο­φά­σεις για το μέλλον των νησιών και των ανθρώ­πων τους αλλά ως «ευλογία» όταν πρό­κει­ται για τις δια­κο­πές πρω­θυ­πουρ­γών , υπουρ­γών, βου­λευ­τών και μεγα­λο­σχη­μό­νων  της πολι­τι­κής και οικο­νο­μι­κής ζωής.

Και όμως, τα νησιά και οι ανα­ρίθ­μη­τες βρα­χο­νη­σί­δες αυτής της έρμης πατρί­δας είναι οι κυριό­τε­ρες πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κές πηγές της. Μόνον τα Δωδε­κά­νησα και οι Κυκλά­δες –συνο­λικά 48 κατοι­κη­μένα νησιά- μαζί με την Κρήτη και τα Επτά­νησα συγκε­ντρώ­νουν το 70% και πλέον των εκα­τομ­μυ­ρίων του­ρι­στών , που επι­σκέ­πτο­νται ετησίως την Ελλάδα. Στην ουσία είναι αυτά τα νησιά, που κατά κύριο λόγο στη­ρί­ζουν τον δημόσιο κορβανά με τα του­ρι­στικά έσοδα ,τα έσοδα από φορο­λο­γία , και συνει­σφέ­ρουν τα μέγιστα στην απα­σχό­ληση διότι χωρίς αυτά η πραγ­μα­τική ανεργία θα ξεπερ­νούσε το 50%.

Με άλλα λόγια , τα νησιά είναι οι παχιές αγε­λά­δες που τις αρμέ­γουν, άπληστα, οι υπη­ρέ­τες του άθλιου πολι­τι­κού συστή­μα­τος, σε όλες τις γκρίζες απο­χρώ­σεις του.

Και αν πράγ­ματι οι αιρετοί της περι­φε­ρεια­κής και τοπικής αυτο­διοί­κη­σης επι­διώ­κουν ν’ αλλά­ξουν  τα πράγ­ματα, πρέπει οι ίδιοι ν’ αλλά­ξουν ρότα ως προς τις διεκ­δι­κή­σεις τους , προ­κα­λώ­ντας τη δική τους ειρη­νική επα­νά­σταση.

Οφεί­λουν, πρω­τί­στως , να απαλ­λα­γούν από κομ­μα­τι­κές εξαρ­τή­σεις και δεσμεύ­σεις , να αφο­σιω­θούν απο­κλει­στικά στην υπη­ρε­σία των κοι­νω­νιών που τους επέ­λε­ξαν , υπο­χρε­ώ­νο­ντας την Κεντρική Διοί­κηση, το κεντρικό κράτος να περιο­ρι­στεί στον καθαρά επι­τε­λικό ρόλο του , όπως συμ­βαί­νει στις περισ­σό­τε­ρες ευρω­παϊ­κές  χώρες , με παρά­δοση στους ελεύ­θε­ρους , δημο­κρα­τι­κούς θεσμούς.

Το Σύνταγμα προ­βλέ­πει την διοι­κη­τική αυτο­τέ­λεια της περι­φε­ρεια­κής και τοπικής αυτο­διοί­κη­σης, όχι όμως και την οικο­νο­μική, και αυτό ακριβώς απο­τε­λεί τον Γόρδιο Δεσμό που πρέπει να κόψουν για την ανά­πτυξη τους.

Δεν αντι­λαμ­βά­νο­μαι γιατί οι περι­φε­ρειάρ­χες και οι δήμαρ­χοι πρέπει να φιλάνε κατου­ρη­μέ­νες ποδιές για να υλο­ποι­ή­σουν ένα στοι­χειώ­δες τεχνικό πρό­γραμμα.

Δεν αντι­λαμ­βά­νο­μαι , τέλος , γιατί πρέπει ο εκά­στοτε δήμαρ­χος Ρόδου να ζητια­νεύει , κάθε φορά, ψίχουλα από τα έσοδα που εισπράτ­τει το αδηφάγο κεντρικό κράτος από τους αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους του νησιού, ενώ βλέπει τα τείχη της Μεσαιω­νι­κής Πόλης να καταρ­ρέ­ουν και ανε­κτί­μη­της αξίας μνημεία σε πλήρη εγκα­τά­λειψη.

Κοντο­λο­γίς, αν οι τοπικές κοι­νω­νίες δεν ανα­λά­βουν πρω­τεύ­ο­ντα ρόλο στη δια­χεί­ριση των δικών τους ζητη­μά­των , η εικόνα τους δεν θ’ αλλάξει  ποτέ, όσο το ελεεινό πολι­τικό σύστημα κρατά και το πεπόνι και το μαχαίρι για τον εαυτό του.

Σίγουρα, δεν είναι νησιω­τική πολι­τική, η υπερ­φο­ρο­λό­γηση των μικρο­με­σαίων επι­χει­ρή­σεων του νησιω­τι­κού χώρου.

Σίγουρα, δεν είναι νησιω­τική πολι­τική, η κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών και η αύξηση του Φ.Π.Α στις θαλάσ­σιες μετα­φο­ρές στο 24%, όταν το υψηλό μετα­φο­ρικό κόστος απο­τε­λεί το σοβα­ρό­τερο αντι­κί­νη­τρο για τις νησιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις.

Ασφαλώς, δεν είναι νησιω­τική πολι­τική, η κατάρ­γηση ή διάλυση των περι­φε­ρεια­κών ιατρείων, των Κέντρων Υγείας, των νησιω­τι­κών νοσο­κο­μείων, η κατάρ­γηση ή η ισο­πέ­δωση των διοι­κη­τι­κών υπη­ρε­σιών, η κατάρ­γηση ή η συγ­χώ­νευση σχο­λι­κών μονάδων, γεγο­νότα τα οποία απο­δυ­να­μώ­νουν επι­κίν­δυνα τις νησιω­τι­κές κοι­νω­νίες, και ειδι­κό­τερα αυτές που νιώθουν τη θανά­σιμη αναπνοή του κακού γείτονα.

Τα χρόνια που έρχο­νται προ­βλέ­πο­νται ακόμα πιο δύσκολα για τα νησιά που, ήδη, φυλ­λορ­ρο­ούν σε ανθρώ­πινο δυνα­μικό, με τους νέους τους, επι­στή­μο­νες και μη, να ανα­κα­λύ­πτουν τους δρόμους της οικο­νο­μι­κής μετα­νά­στευ­σης, τους δρόμους των παπ­πού­δων τους στη δεκα­ε­τία 1950-1960.

Στον αστε­ρι­σμό των Μνη­μο­νίων οι «νησιω­τι­κές πολι­τι­κές» δεν είναι παρά… φούμαρα και πράσινα άλογα.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 1 σχόλιο

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

  1. Anagnostis

    κάθε συζήτηση για νησιωτική πολιτική θα πρέπει να ξεκινάει πως το 13% έγινε 24% και οι νησιώτες είπαν ευχαριστω Εκεί η συζήτηση τερματίζεται αυτόματα !