Εργασιακό σοκ από την τρόικα με «ψαλίδι» για τον κατώτατο μισθό

Στην πρώτη της συ­νά­ντη­ση που θα έχει σή­με­ρα η κ. Αχτσιό­γλου ως υπουρ­γός Ερ­γα­σί­ας με τους δα­νει­στές, δεν θα πα­ρου­σιά­σει το πε­ρί­φη­μο κεί­με­νο-αφή­γη­μα για την επα­να­φο­ρά των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων σε επο­χές προ μνη­μο­νί­ου που είχε προ­α­ναγ­γεί­λει σχε­δόν ως την «κο­ρω­νί­δα» των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων ο προ­κά­το­χός της Γ. Κα­τρού­γκα­λος, καθώς, σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες, μια τέ­τοια κί­νη­ση κρί­θη­κε πε­ριτ­τή γιατί πε­ριεί­χε θέ­σεις και προ­τά­σεις που η τρόι­κα τις έχει απορ­ρί­ψει ενώ­πιον του πρώην υπουρ­γού.

Στό­χος…

Στο τρα­πέ­ζι από ελ­λη­νι­κής πλευ­ράς η νέα υπουρ­γός Ερ­γα­σί­ας -όπως ανέ­φε­ραν χθες στε­νοί συ­νερ­γά­τες της- σκο­πεύ­ει να επι­κε­ντρώ­σει τη συ­ζή­τη­ση σε 4 θέ­μα­τα:

* Στην επα­να­φο­ρά των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων σε επί­πε­δο κοι­νω­νι­κών εταί­ρων με στόχο να δια­μορ­φώ­νο­νται οι αμοι­βές των ερ­γα­ζο­μέ­νων, και κυ­ρί­ως ο κα­τώ­τα­τος μι­σθός, χωρίς νο­μο­θε­τι­κή κρα­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση.

* Στην επα­να­φο­ρά της ρή­τρας επε­κτα­σι­μό­τη­τας των συμ­βά­σε­ων, με στόχο να ισχύ­ουν αυ­τό­μα­τα οι όροι μιας σύμ­βα­σης και για τις επι­χει­ρή­σεις που δεν με­τέ­χουν στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις.

* Στην «προ­στα­σία» των ερ­γα­ζο­μέ­νων από τα όρια των ομα­δι­κών απο­λύ­σε­ων.

* Στη μη επα­να­φο­ρά του «λοκ άουτ», δη­λα­δή του δι­καιώ­μα­τος των ερ­γο­δο­τών σε «αντα­περ­γία» με πά­γω­μα πλη­ρω­μών και στους ερ­γα­ζό­με­νους που δεν συμ­με­τέ­χουν σε απερ­γία, και κλεί­σι­μο ου­σια­στι­κά της επι­χεί­ρη­σης ενόσω υπάρ­χει απερ­γία. Το οξύ­μω­ρο είναι ότι η αντα­περ­γία υπήρ­χε στην ερ­γα­σια­κή νο­μο­θε­σία ως το 1983 και όταν κα­ταρ­γή­θη­κε στην Ελ­λά­δα, τότε άρ­χι­σαν να την εφαρ­μό­ζουν άλλες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες!

Το πό­ρι­σμα

Πυ­ξί­δα δια­πραγ­μά­τευ­σης για την υπουρ­γό θα είναι, σύμ­φω­να με τον Ελεύ­θε­ρο Τύπο, το πό­ρι­σμα που πα­ρέ­δω­σε στο τέλος Σε­πτεμ­βρί­ου η ανε­ξάρ­τη­τη επι­τρο­πή εμπει­ρο­γνω­μό­νων απο­τε­λού­με­νη από έναν Ελ­λη­να (τον κα­θη­γη­τή ερ­γα­τι­κού δι­καί­ου Ι. Κου­κιά­δη) και επτά ξέ­νους ει­δι­κούς επί των ερ­γα­σια­κών (με­τα­ξύ αυτών και δύο συ­νερ­γα­τών του ΔΝΤ).

Η πρό­τα­ση που πε­ρι­γρά­φει το πό­ρι­σμα προ­σι­διά­ζει σε συμ­βά­σεις με μο­ντέ­λο Γαλ­λί­ας, όπου προ­βλέ­πε­ται μεν η δυ­να­τό­τη­τα σύ­να­ψης κλα­δι­κών συμ­φω­νιών για ωρά­ρια και αμοι­βές, πλην όμως το «γαλ­λι­κό μο­ντέ­λο» προ­βλέ­πει την εμπλο­κή και ανε­ξάρ­τη­του ορ­γά­νου που θέτει ή προ­τεί­νει τα όρια εντός των οποί­ων θα κι­νη­θούν οι διεκ­δι­κή­σεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων για αυ­ξή­σεις ενώ μπαί­νουν φραγ­μοί σε επι­διώ­ξεις των ερ­γο­δο­τών για γε­νι­κευ­μέ­νες μειώ­σεις μι­σθών. Πέραν αυτών στο γαλ­λι­κό μο­ντέ­λο πάνω στο οποίο βα­σί­ζε­ται η πλειο­ψη­φού­σα θέση της επι­τρο­πής εμπει­ρο­γνω­μό­νων, δίνει και διέ­ξο­δο στις επι­χει­ρή­σεις που έχουν προ­βλή­μα­τα, επι­τρέ­πο­ντας να πα­γώ­νουν ή να μειώ­νουν μι­σθούς, με ρήτρα από­κλι­σης από τους όρους που πε­ρι­λαμ­βά­νει μια κλα­δι­κή συμ­φω­νία.

enikonomia.gr