Η ιστορία που (δεν) διδάσκει

Καθόλου εμπνευ­σμένη η ιδέα του κ. Φίλη να επιρ­ρί­ψει ευθύνες στην εκκλη­σία για τη στάση της την περίοδο της κατοχής και της χούντας. Ο υπουρ­γός οφείλει να σέβεται όλες τις θρη­σκείες, άρα και  τις εκκλη­σίες και  τους παπάδες που τις εκπρο­σω­πούν. Το να τις προ­σβά­λει είναι τερά­στιο λάθος. Εάν η ιδιο­συ­γκρα­σία σου δεν σου επι­τρέ­πει να μετράς τα λόγια σου, απλά δεν κάνεις για υπουρ­γός. Μπορείς να μείνεις ένας σχο­λια­στής και να έχεις πλήρη ελευ­θε­ρία να σχο­λιά­σεις ότι θέλεις χωρίς να έχει σημασία ποιος θίγεται. Στοι­χειω­δώς εάν ο κ. Φίλης είχε δια­βά­σει έστω και μια σειρά από την ιστορία της Εθνικής Αντί­στα­σης, θα γνώριζε πως η συμ­με­τοχή του κλήρου ήταν έντονη και θα γνώριζε επίσης και τις απόψεις του αρχηγού του ΕΛΑΣ Αρη Βελου­χιώτη για την εκκλη­σία και τους ιερείς της. Όταν έλεγε κατά τον ιστο­ρικό του λόγο στην απε­λευ­θε­ρω­μένη Λαμία:

«Θα γδά­ρουμε τους παπάδες; Μα γιατί; Εμείς βλέ­πουμε, ότι χιλιά­δες παπάδες βρί­σκο­νται τώρα στην πρω­το­πο­ρία του κινή­μα­τός μας και η συμβολή του κλήρου, που στάθηκε στο πλευρό μας, υπήρξε ανε­κτί­μητη. Μήπως συμ­βαί­νει το αντί­θετο; Γιατί αυτοί που εμφα­νί­ζο­νται σαν προ­στά­τες της εκκλη­σίας, γκρε­μί­σανε μαζί με τους Γερ­μα­νούς και γδέρ­νουνε παπάδες. Ο κομ­μου­νι­σμός, λένε, θα καταρ­γή­σει την θρη­σκεία. Μα η θρη­σκεία είναι ζήτημα συνεί­δη­σης. Πώς θα καταρ­γη­θεί, λοιπόν; Η κατάρ­γηση της θρη­σκευ­τι­κής συνεί­δη­σης είναι πράμα αδύνατο, έστω κι αν ακόμα οι κομ­μου­νι­στές θέλανε να την καταρ­γή­σουν. Η θρη­σκευ­τική συνεί­δηση δεν καταρ­γεί­ται με απλές δια­τα­γές. Αν συνέ­βαινε ένα τέτοιο πράμα, αυτό θα έμοιαζε με την διαταγή πού έβγαλε κάποτε ένας αστυ­νό­μος στην Ανάφη, με την οποία απα­γό­ρευε την πάλη των τάξεων! Το τι θα γίνει στο πολύ μακρινό μέλλον, το πώς θα σκέ­πτο­νται οι άνθρω­ποι τότε, είναι άλλο πρό­βλημα. Και κανένας πολι­τι­κός δε μπορεί να βγάλει νόμο για το τι θα πρέπει να γίνει ύστερα από 200 ή 500 χρόνια. Ούτε λοιπόν κι εμείς θα βγά­λουμε τέτοιο νόμο. Μας ενδια­φέ­ρει το πώς θα προ­κό­ψει ο λαός μας σήμερα κι όχι το τι φιλο­σο­φι­κές πεποι­θή­σεις θα έχει ύστερα από 500 χρόνια. Συνεπώς, κατα­λα­βαί­νετε τώρα, ότι αυτοί που δια­δί­δουν αυτές τις συκο­φα­ντίες επι­διώ­κουν άλλους σκοπούς, προ­σπα­θώ­ντας με το μέσο αυτό της συκο­φα­ντίας να εξα­πα­τή­σουν το λαό και να διαιω­νί­σουν την κυριαρ­χία τους πάνω του. Αν μάλιστα εξε­τά­σουμε βαθύ­τερα το πράμα αυτό, θα δούμε ότι αυτοί είναι άθρη­σκοι, γιατί σε αυτούς δεν υπάρχει ούτε ίχνος θρη­σκευ­τι­κής συνεί­δη­σης κι ο μόνος που λατρεύ­ουν είναι ο Θεός Μαμ­μω­νάς, ο Θεός του χρή­μα­τος…»

Υ.Γ. Πέραν τούτου  το συμπέ­ρα­σμα για τον «θρη­σκευ­τικό» πόλεμο που έχει ξεσπά­σει με αφορμή την διδα­σκα­λία των θρη­σκευ­τι­κών,  είναι, πως τον τρόπο με τον οποίο διδά­σκο­νται τα μαθή­ματα, σε μια κανο­νική χώρα τον ορίζουν επι­στη­μο­νικά όργανα όπως το Ινστι­τούτο εκπαι­δευ­τι­κής πολι­τι­κής. Ούτε ο υπουρ­γός, ούτε η αντι­πο­λί­τευση, ούτε η εκκλη­σία.