Ρόδος-Μπανγόγκ 1-0

Παρα­κο­λου­θώ­ντας σχόλια και ακού­γο­ντας εντυ­πώ­σεις γνωστών που βρέ­θη­καν στο δρώμενο «street food» με τις… «γκουρ­με­διές» κατά τους διορ­γα­νω­τές (άκου «γκουρ­με­διές») τα καθόλου κολα­κευ­τικά έως και οργι­σμένα, θα διαλέξω εκείνο του κ.  Νίκου Παπα­στα­μα­τίου : «Απο­τε­λέ­σματα Πρω­τα­θλή­μα­τος Street Food: Ρόδος-Μπανγόγκ 1-0 ή αλλιώς και μη χει­ρό­τερα!!!!! Ελεος!!»

Νομίζω τα λέει όλα.

Ολως τυχαίως, την ίδια ημέρα, διάβαζα ένα άρθρο του καθη­γητή Χρήστου Γιαν­ναρά, σχετικό με το χούι μας, αυτό του μιμητισμού-επαρχιωτισμού, υιο­θε­τώ­ντας άκριτα διάφορα προ­σλήμ­ματα εκ της Εσπε­ρίας, χωρίς καν να μπούμε στη βάσανο να τα εντά­ξουμε στις δικές μας ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, στις δικές μας ανάγκες , με απο­τέ­λε­σμα να «παρά­γουμε κωμικά εξαμ­βλώ­ματα του προ­τύ­που». Χωρίς καν να σκε­φτούμε εάν σε κάποια πράγ­ματα δεν έχουμε ανάγκη (καλή ώρα) τέτοιου είδους προ­σλήμ­ματα, καλά και άγια για άλλες χώρες με άλλες ιδιαι­τε­ρό­τη­τες και άλλες ανάγκες.

Αντι­γράφω από το άρθρο του Χρ. Γιαν­ναρά

«…Eμείς οι Nεοέλληνες, πώς τα κατα­φέ­ραμε να παγι­δευ­τούμε, δια­κό­σια χρόνια τώρα, στην παι­δα­ριώδη εκδοχή του εκσυγ­χρο­νι­σμού ως αυτα­ξίας; Προ­σλαμ­βά­νουμε ταχύ­τατα και σχεδόν με ομο­θυ­μία ό,τι πανευ­ρω­παϊκά (του­λά­χι­στον) κατα­ξιώ­νε­ται ως και­νούρ­γιο, σύγ­χρονο, προ­ο­δευ­τικό. Kαι πολύ σύντομα το μετα­μορ­φώ­νουμε σε κωμικό (αλλά βασα­νι­στικό για μας τους ίδιους) εξάμ­βλωμα του πρω­το­τύ­που. (… )Μια από τις συλ­λο­γι­κές ανα­πη­ρίες που προ­κα­λεί η χρόνια καθή­λωση στον επαρ­χιω­τι­σμό και στον απο­τυ­χη­μένο μετα­πρα­τι­σμό, είναι ότι στη σημε­ρινή Eλλάδα όλοι τα ξέρουμε όλα. Kαι τα ξέρουμε με αρά­γι­στη βεβαιό­τητα. Tο σύμ­πτωμα μάλλον συν­δέ­ε­ται και με την επι­πο­λαιό­τητα του ανε­ξέ­λεγ­κτου τηλε­ο­πτι­κού μονο­πώ­λιου της «αλή­θειας» και της «εγκυ­ρό­τη­τας». Kαι την ευπι­στία των ημιεγ­γράμ­μα­των απο­φοί­των της ανή­κε­στα χωλαί­νου­σας σχο­λι­κής μας παι­δείας. Tο ταλαί­πωρο ελλα­δικό κράτος είναι αδύνατο να εκσυγ­χρο­νι­στεί όσο η ελλα­δική κοι­νω­νία αρνεί­ται να ανα­ζη­τή­σει την ιδιαι­τε­ρό­τητα των δικών της αναγκών. Kάθε κοι­νω­νία, με κάποιας διάρ­κειας παρελ­θόν, έχει ιδιαι­τε­ρό­τη­τες αναγκών (δεν είναι αυτό προ­νό­μιο «εκλε­κτών» λαών). Aν σπου­δά­σουμε τις δικές μας ανάγκες, είμαστε ελεύ­θε­ροι να προ­σλά­βουμε τρόπους για την αντι­με­τώ­πισή τους από οπου­δή­ποτε. Kριτήριο (μυα­λω­μέ­νων ανθρώ­πων) είναι οι ανάγκες τους, όχι η κατα­γωγή του προ­σλήμ­μα­τος. Eίναι δείγμα υγείας και ιστο­ρι­κού δυνα­μι­σμού μιας κοι­νω­νίας να προ­σλαμ­βά­νει συστή­ματα, μεθό­δους, πρα­κτι­κές για την αντι­με­τώ­πιση των αναγκών της, και να τα κάνει δικά της, να τα αφο­μοιώ­σει στις ανάγκες της. Kαι είναι συνταγή σίγου­ρης ιστο­ρι­κής εξα­φά­νι­σης, να μιμεί­ται «λύσεις» μια κοι­νω­νία, υπο­τασ­σό­μενη από ξιπασιά στα προ­σλήμ­ματα. Eνας ελλη­νο­κε­ντρι­κός εκσυγ­χρο­νι­σμός είναι το κατε­πει­γό­ντως ζητού­μενο για την ελλα­δική μας συφο­ρια­σμένη πραγ­μα­τι­κό­τητα.»