Αλήθεια ποιος νοιάζεται;

Το βλέπω παντού. Οχι μόνον στα λαϊφ­στα­λί­στικα sites, αλλά και σε έγκριτα και τα απο­κα­λού­μενα σοβαρά ΜΜΕ. «Που πήγε ο Κώστας Καρα­μαν­λής». Για αγνώστους- του­λά­χι­στον σε εμένα- λόγους πάντα είχαν ένα ειδικό βάρος οι εκδρο­μές Καρα­μανλή. Δεν περ­νούσε τρι­ή­μερο, γιορτές και πανη­γύ­ρεις που να μην είχαμε λεπτο­μερή ενη­μέ­ρωση που πήγε, τι έφαγε στην τοπική ταβέρνα, ποιους συνά­ντησε, που περ­πά­τησε κι άλλες βου­κο­λι­κές λεπτο­μέ­ρειες. Αντε να υποθέσω ότι η «είδηση», είχε να κάνει με το γενι­κό­τερο κλίμα χαλα­ρό­τη­τας των τρι­η­μέ­ρων όλων μας, τις εποχές που δέναμε τα σκυλιά με τα λου­κά­νικα. Τώρα όμως,  τι νόημα έχει να μαθαί­νουμε ότι ο Κώστας Καρα­μαν­λής πήρε βαρ­κά­κια στη σειρά, να φέρει γύρα τα νησιά Μύκονο, Τήνο, Πάρο, να  ψάξει σε ακρο­για­λιές σ’ Αλόν­νησο και Σκιάθο, να πετα­χτεί μέχρι την Ψέριμο, όπου έφαγε κατσι­κάκι, θαλασ­σινά  και φανου­ρό­πιτα; Οτι συνα­ντή­θηκε με κάποιους προ­σω­πι­κούς του φίλους; Οτι έδειχνε ιδιαί­τερα ευδιά­θε­τος; Προ­φα­νώς, όπως λέει και ο φίλος Α. Ζαμπού­κας, γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με το απόλυτο ιδανικό πρότυπο του Νεο­έλ­ληνα! Δεν είναι απλά κάποιος που βρέθηκε εκεί τυχαία. Είναι ο πιο αυθε­ντι­κός Ελληνας καλο­φα­γάς! Είναι  αυτός που ξέρει πού τρώει, πώς τρώει και μετά, πώς να μην μιλάει πολύ για να απο­λαύ­σει την χώνεψη!

Με μουσικό χαλί «Στη Σέριφο ήσουν πουλί, στη Ρόδο ήσουν παγώνι, στη Σαντο­ρίνη άσπρο σκαλί, στην Άνδρο ανεμώνη»