Τα καλοκαίρια

Με μεγάλη ταχύ­τητα περνά ο χρόνος κι η ζωή από μπροστά μας κι ολοένα ταχύ­τερα φεύγουν άπραγες οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Πάει κι αυτός ο  Αύγου­στος. Τελειώ­νει άλλο ένα καλο­καίρι. Ισως κάποτε να γράψω για τα καλο­καί­ρια. Για τα ζεστά. Για ‘κείνα με τον θόρυβο των πολλών ή εκείνα των σιωπών. Για τα παλιά καλο­καί­ρια της ζωής μας. Για τα καλο­καί­ρια των παι­δι­κών και εφη­βι­κών μας χρόνων, εκείνα με τα ερω­τευ­μένα ποδή­λατα τα γεμάτα άμμο, ηλιο­βα­σι­λέ­ματα κι αστέρια, Ισως κάποτε γράφω  για τα καλο­καί­ρια. . Πώς στο­λί­ζουν οι αχι­βά­δες τις ακρο­για­λιές, πώς τα κύματα χορεύ­ουν στην ακτή .  Για τις απο­χρώ­σεις του μπλε της θάλασ­σας. Για  σού­ρουπο που γίνεται μοβ , κόκκινο, πορ­το­καλί, κίτρινο. Για μια αυλή με βασι­λι­κούς , Για  Μια βεράντα, ένα βιβλίο, για μια γαρ­δέ­νια που κολυμπά σ’ ένα μπολάκι κι ένα δειλινό. Για τις  νύχτες που θα φλέ­γο­νται από επι­θυ­μία για μια πιο δροσερή ζωή. Με όνειρα μικρά για την επόμενη χρονιά. Για τις κου­ρα­σμέ­νες αντοχές, για τις αμή­χα­νες παρου­σίες, για τις ανα­πλη­ρω­μέ­νες όπως-όπως απου­σίες. Για τις βαθιές ανάσες πολλών καλο­και­ριών. Ισως κάποτε γράψω για τα καλο­καί­ρια…