Ν’ αλλάξεις δρόμο

Η οικο­νο­μική κρίση και η ανεργία έχουν πλήξει χιλιά­δες οικο­γέ­νειες που ιδίως τούτες τις μέρες δοκι­μά­ζο­νται σκληρά. Είναι καθήκον όλων μας να τις στη­ρί­ξουμε και να ενι­σχύ­σουμε την κοι­νω­νική αλλη­λεγ­γύη».  Η δήλωση είναι του Πρω­θυ­πουρ­γού ο οποίος εξα­κο­λου­θεί να λέει και να χει­ρί­ζε­ται την κρίση και την ανεργία ακριβώς όπως και οι προη­γού­με­νοι.  Σαν να είναι φυσικά φαι­νό­μενα, από τις συνέ­πειες των οποίων πρέπει να προ­στα­τευ­θούμε. Στα κατα­φύ­για λοιπόν! Της Εκκλη­σίας, του Δήμου, των Κοι­νω­νι­κών Παντο­πω­λείων. Μαζεύ­ουμε τρόφιμα από κοινού οι θύτες και τα θύματα, επι­στρα­τεύ­ο­ντας απο­κλει­στικά την ατομική μας συνεί­δηση, για να τα προ­σφέ­ρουμε σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη.  Ζούμε μια πρω­το­φανή κατά­σταση στην οποία καλού­μα­στε να χτί­σουμε απ’ την αρχή νέες κοι­νω­νι­κές δομές, κανόνες, να οργα­νώ­σουμε νέες παρα­γω­γι­κές δια­δι­κα­σίες, τρόπους κάλυψης των αναγκών. Είμαστε σαν μια ομάδα ναυαγών σε ένα ακα­τοί­κητο νησί που πρέπει να οργα­νώ­σουν την επι­βί­ωσή , αντι­με­τω­πί­ζο­ντας ταυ­τό­χρονα και τα εμπόδια που βάζουν οι  δομές και κανόνες της πολι­τείας.  Οι κύριοι με τις γρα­βά­τες και τα κου­στού­μια που επαν­δρώ­νουν το μηχα­νι­σμό δια­χεί­ρι­σης της κοι­νω­νίας, είναι αυτοί που  μας οδή­γη­σαν εδώ που βρι­σκό­μα­στε και είναι ανόητο να σκε­φτό­μα­στε ότι θα αλλά­ξουν κατεύ­θυνση. Όσο συμ­με­τέ­χουμε στο παι­χνίδι, είμαστε κατα­δι­κα­σμέ­νοι να εξα­φα­νι­στούμε. Απ’ την άλλη, έτσι όπως είναι τα πράγ­ματα, μοιάζει αυτο­κτο­νία να βγούμε από το σύστημα αν προη­γου­μέ­νως δεν εξα­σφα­λί­σουμε τρόπους αξιο­πρε­πούς κοι­νω­νι­κής δια­βί­ω­σης. Πως θα γίνει αυτό; Με αλλη­λεγ­γύη.  Αλλά όχι αυτή την μπερ­δε­μένη με την ελε­η­μο­σύνη και την φιλαν­θρω­πία. Η αλλη­λεγ­γύη είναι μια πράξη αντί­στα­σης και αγώνα που κιν­δυ­νεύει η σημασία της να χαθεί από την πολύ χρήση. Με αυτή την αλλη­λεγ­γύη. Ως πράξη αντί­στα­σης! Ας αρχί­σουμε να ανα­πτύσ­σουμε ένα άλλο σύστημα, ξεκομ­μένο από το γνωστό, με ανε­ξάρ­τητη πορεία, ικανό να καλύ­πτει την Ανάγκη. Κάθε ανάγκη!  Μέσα από κάθε γει­το­νιά, κάθε χωριό. Μέσα από ομάδες και μακριά από «καπε­λώ­ματα». Μακριά από τις επι­κλή­σεις τους περί «εθε­λο­ντι­σμού» και «αλλη­λεγ­γύης» με σκοπό να καλύ­ψουν ανάγκες τις οποίες το ίδιο το σύστημα δημιούρ­γησε και χάσκει ανίκανο τώρα να δια­χει­ρι­σθεί. Ας συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε ότι έχουμε μπροστά μας δύο επι­λο­γές. Η μία είναι αυτή του συστή­μα­τος που μας θέλει να ζούμε εξα­θλιω­μέ­νοι, τρέ­χο­ντας σαν ποντί­κια για να καλύ­ψουμε τις βασικές ανάγκες μέσα από την «αλλη­λεγ­γύη» των κοι­νω­νι­κών παντο­πω­λείων. Η άλλη επιλογή είναι να βγούμε από το στημένο παι­χνίδι του συστή­μα­τος για να επι­ζή­σουμε μέσα από την κοι­νό­τητα των ανθρώ­πων μέσα από την ανάγκη και την ομορφιά της δημιουρ­γι­κής ζωής. Κι εμείς, που ακούμε από παντού ότι δεν μπο­ρούμε να αλλά­ξουμε τα πράγ­ματα, ή ότι είμαστε άξιοι της τύχης μας, αν δεν το ανα­κα­λύ­ψουμε πολύ γρήγορα αυτό, αν αφή­σουμε να κακο­ποιούν την πραγ­μα­τική έννοια της λέξης αλλη­λεγ­γύη με γεύματα για αστέ­γους , θα είμαστε στο έλεος της «αλλη­λεγ­γύης» τους με σπόν­σορα τον ΣΚΑΪ και λοιπών ευαγών ιδρυ­μά­των. Α… και των Ξυδά­κη­δων. Που θα μας συμπο­νούν και θα υπο­φέ­ρουν μαζί μας. «Είναι δύσκολα τα πράγ­ματα, κανείς δεν μπορεί να αμφι­σβη­τή­σει παρά μόνο να συμπο­νέ­σει αυτό που συμ­βαί­νει στους συμπο­λί­τες μας, να υπο­φέ­ρει μαζί τους και να προ­σφέ­ρει μορφές ανα­κού­φι­σης» Ανα­τρι­χιά­σατε κι εσείς από τη συγκί­νηση;  Γι’ αυτό σου λέω : «Αν ζητάς ανθρω­πιά και δίκιο νόμο, δεν είν’ εκεί που πας. Ν’ αλλά­ξεις δρόμο!» (K.Βάρ­να­λης)