ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Η θελκτική οδός της μετανάστευσης και όλες οι γνώσεις για ένα καινούργιο ξεκίνημα στη γερμανική κοινωνία

news room 9 λεπτά ανάγνωση
germania1

Γράφει

ο Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Θελ­κτι­κός είναι ξανά ο δρόμος της  μετα­νά­στευ­σης για τους Ελληνες που πια έχουν αρχίσει να χάνουν την εμπι­στο­σύνη τους στο κράτος και να αντι­λαμ­βά­νο­νται πως δεν υπάρ­χουν πολι­τι­κοί ικανοί να οδη­γή­σουν τη χώρα σε μια ολι­γό­τερο οδυνηρή «ανά­πτυξη». Οι βαλί­τσες γεμί­ζουν σιγά – σιγά με λιγοστά υπάρ­χο­ντα και ο υπό­λοι­πος χώρος καλύ­πτε­ται από τις ελπίδες για μια σχετικά εύκολη, νέα αρχή στον τόπο που είναι ανε­χτι­κός σε ευρω­παί­ους μετα­νά­στες· τη Γερ­μα­νία. Εκείνοι που φεύγουν  είναι ιδιώτες, άνεργοι, νεαροί πτυ­χιού­χοι και παλιοί επαγ­γελ­μα­τίες που στά­θη­καν στη δουλειά τους με αξιο­πρέ­πεια και δεν έτρεξαν σαν λιγού­ρια στο τραπέζι του «μαζί τα φάγαμε». Η «δημο­κρα­τική» στο σημε­ρινό της αφιέ­ρωμα στέ­κε­ται στις συν­θή­κες που θα βρουν οι νέοι μετα­νά­στες στη χώρα της Μέρκελ, στις πρώτες δυσκο­λίες, στις ευκαι­ρίες, αλλά και στις λάθος επι­λο­γές. Σύμ­βου­λος στην προ­σπά­θεια αυτή είναι ένας επι­φα­νής, Ελληνας επι­στή­μο­νας, που έλκει την κατα­γωγή του από τις Φάνες της νήσου Ρόδου, διδά­κτο­ρας στον κλάδο της Βιο­χη­μείας, με μετα­δι­δα­κτο­ρι­κούς τίτλους στη Μοριακή Βιο­λο­γία, επί χρόνια ερευ­νη­τής στην πανε­πι­στη­μιακή κλινική Μάινς και στέ­λε­χος στη βιο­μη­χα­νία ανά­πτυ­ξης δια­γνω­στι­κών τεστ καρ­κί­νου, οστε­ο­πό­ρω­σης και άλλων σοβαρών προ­βλη­μά­των υγείας. Ο κ. Από­στο­λος Κυρια­τσού­λης, μετά από τέσ­σε­ρις δεκα­ε­τίες σπουδών και μεγάλης στα­διο­δρο­μίας στη Γερ­μα­νία, μοι­ρά­ζε­ται τις γνώσεις του με τους ανα­γνώ­στες μας.

«Το μετα­να­στευ­τικό ρεύμα προς τη Γερ­μα­νία έχει αυξηθεί σημα­ντικά τα τελευ­ταία πέντε χρόνια και σε αριθ­μούς έχει ξεπε­ρά­σει ακόμα και εκεί­νους στις αρχές της δεκα­ε­τίας του ‘70», εξήγησε στη «δημο­κρα­τική» ο κ. Κυρια­τσού­λης και περιέ­γραψε ότι «στα έτη 1970 – ’71 σε όλες τις γερ­μα­νι­κές πόλεις υπήρχαν περίπου 350.000 Ελληνες μετα­νά­στες. Ο αριθμός αυτός μειώ­θηκε σε 270.000 στη δεκα­ε­τία του 1990 και εκτι­νά­χθηκε πάνω από τις 400.000 τα τελευ­ταία έξι χρόνια».  Ο ίδιος ξεκα­θά­ρισε ότι τα μεγέθη αυτά απο­τε­λούν εκτι­μή­σεις των ελλη­νι­κών παροι­κια­κών συλ­λό­γων, που παρα­κο­λου­θούν από κοντά τα μέλη των ελλη­νι­κών κοι­νο­τή­των και προ­σπα­θούν να βοη­θή­σουν σε κάθε τους πρό­βλημα.

Η αύξηση του αριθμού των μετα­να­στών απο­τε­λούν μόνο τη μία διά­σταση του φαι­νο­μέ­νου, καθώς η πιο σημα­ντική του διά­σταση βρί­σκε­ται στη δια­πί­στωση ότι η ζήτηση επαγ­γελ­μα­τι­κών διε­ξό­δων προς τη χώρα αυτή αυξά­νε­ται μέρα με τη μέρα. Αντι­θέ­τως, η προ­ο­πτική για επι­στροφή στις «ρίζες» φαντά­ζει ως απίθανη. «Σε όλα αυτά τα χρόνια είδαμε πολλές φορές Ελληνες να λένε ότι εγκα­τα­λεί­πουν ορι­στικά τη Γερ­μα­νία για να επι­στρέ­ψουν στα πάτρια εδάφη. Πολύ σύντομα, αρκετοί από τους παλιν­νο­στού­ντες, επέ­στρε­ψαν ξανά στη Γερ­μα­νία, καθώς δεν μπό­ρε­σαν να εναρ­μο­νι­στούν με το ελλη­νικό σύστημα».

Ποιοι βρί­σκουν δουλειά στη Γερ­μα­νία

Βασική προ­ϋ­πό­θεση εργα­σίας είναι η γνώση της γερ­μα­νι­κής γλώσσας. Χωρίς αυτό το εφόδιο είναι αδύ­να­τον να ξεκι­νή­σει οποια­δή­ποτε μορφής εργασία, αντι­θέ­τως η κατοχή του  μπορεί να ανοίξει πολλές πόρτες. Μέσα από τη συνο­μι­λία με τον κ. Από­στολο Κυρια­τσούλη έγινε ξεκά­θαρο ότι σήμερα η Γερ­μα­νία απο­τε­λεί μια χώρα επαγ­γελ­μα­τι­κών ευκαι­ριών. Για εκεί­νους που είναι απο­φα­σι­σμέ­νοι να δου­λέ­ψουν και να είναι συγκρα­τη­μέ­νοι στις δαπάνες τους υπάρχει προ­ο­πτική για μια αξιο­πρεπή ζωή.

«Υπάρχει μεγάλη ζήτηση σε ελαιο­χρω­μα­τι­στές και τεχνί­τες γυψο­σα­νί­δας. Αυτοί, εφόσον ξέρουν τη γλώσσα, μπορούν αμέσως να πιάσουν δουλειά. Σε εξαι­ρε­τικά υψηλή ζήτηση βρί­σκο­νται οι κηπου­ροί, αρκεί να είναι καλοί στη δουλειά τους. Αυτοί, σιγά – σιγά μπορούν να γίνουν γνωστοί και να δημιουρ­γή­σουν ακόμα και δικές τους εται­ρείες. Μεγάλη ανάγκη υπάρχει επίσης για υπη­ρε­σίες φύλαξης ηλι­κιω­μέ­νων στα σπίτια. Οι νοση­λευ­τές είναι οι πιο κατάλ­λη­λοι για τη δουλειά αυτή, όμως μπορεί να την ασκήσει οποιο­δή­ποτε άτομο, αρκεί να εμπνέει και να απο­δει­κνύει με τις πράξεις του ότι είναι πρόσωπο εμπι­στο­σύ­νης».

Σε ό,τι αφορά τους επι­στή­μο­νες, εκεί τα δεδο­μένα ποι­κί­λουν. Οι γιατροί είναι εκείνοι που βρί­σκουν πιο εύκολα δουλειά. Μπορούν εύκολα να μπουν σε μια κλινική, ή σε κάποιο ιδιω­τικό ιατρείο. «Υπάρχει δουλειά για τους για­τρούς και συνήθως οι Ελληνες  επι­λέ­γουν να κάνουν και τη βάρδια Παρα­σκευή – Κυριακή, που αμεί­βε­ται καλύ­τερα», λέει ο κ. Κυρια­τσού­λης και ανα­φε­ρό­με­νος στους απο­φοί­τους πολυ­τε­χνι­κών σχολών υπο­στή­ριξε ότι «οι μηχα­νι­κοί και οι αρχι­τέ­κτο­νες συνήθως βρί­σκουν δουλειά σε μελε­τη­τικά γραφεία, αλλά σε αυτά θα πρέπει να ξεχά­σουν το ωράριο εργα­σίας. Εάν μια δουλειά πρέπει να βγει μέσα σε 48 ώρες, θα πρέπει να δου­λέ­ψεις για να βγει, έστω κι αν χρεια­στεί να μην κοι­μη­θείς». Βέβαια, η αμοιβή στο τέλος και η εξέλιξη στο χώρο εργα­σίας είναι ανάλογη της προ­θυ­μίας και των προ­σό­ντων. Για όλους, ωστόσο, η εκκί­νηση της επαγ­γελ­μα­τι­κής στα­διο­δρο­μίας γίνεται από χαμηλά.

Στην ανεργία βρί­σκο­νται οι φυσικοί, οι χημικοί και οι βιο­λό­γοι. Οι επι­στή­μο­νες αυτών των κλάδων είναι εξαι­ρε­τικά δύσκολο να βρουν απα­σχό­ληση. Κάπως καλύ­τερα τα δεδο­μένα είναι για εκεί­νους που ασχο­λού­νται με την πλη­ρο­φο­ρική, καθώς στον κλάδο αυτό δια­δρα­μα­τί­ζει σημα­ντικό ρόλο η γνώση της αγγλι­κής γλώσσας.

Τέλος, εκεί­νους που μετα­να­στεύ­ουν με τη σκέψη να εργα­στούν ως σερ­βι­τό­ροι, βοηθοί κου­ζί­νας και σε άλλα τέτοια συναφή επαγ­γέλ­ματα, τους περι­μέ­νει σκληρή δουλειά. «Αυτοί οι μετα­νά­στες δου­λεύ­ουν τις περισ­σό­τε­ρες ώρες και είναι οι πιο χαμηλά αμει­βό­με­νοι, διότι τους εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται οι ίδιοι οι Ελληνες».

Η ζωή στη χώρα

της Μέρκελ

Ο κ. Από­στο­λος Κυρια­τσού­λης είναι μόνιμος κάτοι­κος στην περιοχή Βάιν­χαϊμ, που βρί­σκε­ται 55 χιλιό­με­τρα νότια του Μονάχου. «Στην όλη περιοχή υπάρ­χουν περίπου 35.000 με 45.000 Ελληνες, με πολλούς τοπι­κούς συλ­λό­γους και την Εκκλη­σία να δια­δρα­μα­τί­ζει σημα­ντικό, ενωτικό ρόλο». Ο ίδιος μας εξηγεί ότι «τα 2/3 των Ελλήνων ζουν καλά και οι υπό­λοι­ποι απλώς ζουν αξιο­πρε­πώς».

Πολλοί  είναι εκείνοι που δου­λεύ­ουν σε εργο­στά­σια, άλλοι έχουν συμ­βά­σεις ως επι­στή­μο­νες, αρκετοί είναι εκείνοι που έχουν μικρο­ε­πι­χει­ρή­σεις, εστια­τό­ρια, μπα­κά­λικα και όλοι μαζί δου­λεύ­ουν για το καλύ­τερο. Βασική προ­ϋ­πό­θεση για την εξα­σφά­λιση της επι­βί­ω­σης στη Γερ­μα­νία είναι η ειλι­κρι­νής διάθεση για δουλειά και η αυτο­συ­γκρά­τηση στις δαπάνες.

Η σχέση των Ελλήνων

με τους Γερ­μα­νούς

Ανέ­κα­θεν οι Ελληνες απο­τε­λού­σαν την αγα­πη­μένη φυλή των Γερ­μα­νών. Σύμφωνα με τις περι­γρα­φές του Ελληνα, επι­στή­μονα, από το χωριό Φάνες «μέχρι το έτος 2009 ήμασταν οι καλύ­τε­ροι όλων. Είχαμε πολι­τι­σμό, κουλ­τούρα, άνθρω­ποι που δεν δημιουρ­γούν φασα­ρίες και κυρίως καλοί δου­λευ­τές. Μετά το ξέσπα­σμα της ελλη­νι­κής κρίσης όλα άλλαξαν. Οι Γερ­μα­νοί έγιναν εχθρι­κοί και αρκετοί έφτασαν σε σημείο να πιστεύ­ουν ότι οι Ελληνες ζουν με τα λεφτά τους. Ολο αυτό ήταν εξαι­ρε­τικά δύσκολο να το  ζεις και να το δια­χει­ρι­στείς. Τώρα, σιγά σιγά τα πράγ­ματα αλλά­ζουν».

Εξίσου ενδια­φέ­ρο­ντα είναι και τα γεγο­νότα  που άλλαξαν τη συμπε­ρι­φορά της γερ­μα­νι­κής κοινής γνώμης. Φαί­νε­ται, όπως περιέ­γραψε στη «δημο­κρα­τική» ο κ. Κυρια­τσού­λης, «στην αρχή της κρίσης, οι ελλη­νι­κές εφη­με­ρί­δες έγραφαν διάφορα για τις σπα­τά­λες του ελλη­νι­κού δημο­σίου και οι γερ­μα­νι­κές εφη­με­ρί­δες απλώς ανα­δη­μο­σί­ευαν τα άρθρα  αυτά. Η ανα­δη­μο­σί­ευση γινόταν χωρίς άλλα σχόλια, μέχρι που κάποια στιγμή δημο­σιεύ­τηκε ότι οι ελλη­νι­κές συντά­ξεις είναι από τις υψη­λό­τε­ρες στην Ευρώπη. Τότε για πρώτη φορά οι γερ­μα­νι­κές εφη­με­ρί­δες ανα­δη­μο­σί­ευ­σαν τα ρεπορ­τάζ με σχο­λια­σμό και ο σχο­λια­σμός αυτός άρχισε να καλ­λιερ­γεί αντι­δρά­σεις. Τότε ήταν που αντι­στρά­φη­καν οι όροι και οι γερ­μα­νι­κές εφη­με­ρί­δες έγραφαν ρεπορ­τάζ, σχο­λί­α­ζαν την ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα και οι ελλη­νι­κές εφη­με­ρί­δες ανα­δη­μο­σί­ευαν τον γερ­μα­νικό Τύπο». Επί χρόνια μερίδα του Τύπου ανα­δη­μο­σί­ευε τα όσα εγρά­φο­ντο στην Bild και στην Züddeutsche Zeitung, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ταυ­τό­χρονα βαρείς χαρα­κτη­ρι­σμούς όπως «ναζι­στές», γεγονός που εξόρ­γισε ακόμα και τους πιο ψύχραι­μους Γερ­μα­νούς.

Ολο αυτό οδήγησε στο περι­θώ­ριο όλους τους Ελληνες της Γερ­μα­νίας. Ολοι βρέ­θη­καν σε δύσκολη θέση, ακόμα και οι πιο επι­φα­νείς, οι πιο κατηρ­τι­σμέ­νοι και οι πιο γνωστοί. «Χρειά­στηκε να δου­λέ­ψουμε πολύ σκληρά για να ανα­τρέ­ψουμε αυτό το αρνη­τικό κλίμα, που εξα­κο­λου­θεί μεν να υπάρχει, όμως δεν έχει σχέση με εκείνο που βιώσαμε πριν από μερικά χρόνια».

Βέβαια, επειδή τώρα πια ο γερ­μα­νι­κός Τύπος έχει δια­πι­στώ­σει ότι η γενι­κό­τερη οικο­νο­μική κρίση στο Νότο, δίνει τροφή στα ταμεία του ευρω­παϊ­κού βορρά (και κυρίως της Γερ­μα­νίας), οι σχέσεις ξανά αλλά­ζουν.

Ο Γερ­μα­νός του­ρί­στας

Δεν είναι λίγοι  οι έμποροι στην αγορά της Ρόδου που αντι­με­τω­πί­ζουν τους Γερ­μα­νούς του­ρί­στες με αδια­φο­ρία, καθώς τους θεωρούν αδύ­να­μους ως προς το να κάνουν αγορές. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Στις εποχές προ ευρώ, τους Γερ­μα­νούς, όπως και τους Αμε­ρι­κα­νούς, τους υπο­δε­χό­ντου­σαν στα κατα­στή­ματα με κόκκινα χαλιά. Τι έχει αλλάξει;

Το ερώτημα τέθηκε προς τον κ. Κυρια­τσούλη, που μετά από 40 (και πλέον) χρόνια στη Γερ­μα­νία έχει δει όλες τις μετα­βο­λές στην οικο­νο­μία της συγκε­κρι­μέ­νης χώρας.  Στην απά­ντησή του ο ομο­γε­νής μίλησε για το πόσο άλλαξε η χώρα μετά τη πτώση του Βερο­λί­νου και πόσο σημα­ντικό ποσοστό του πλη­θυ­σμού δου­λεύει για έναν μισθό και με αυτόν προ­σπα­θεί να έχει μια αξιο­πρεπή ζωή. «Ο Γερ­μα­νός πάει πάντα δια­κο­πές δυο φορές το χρόνο και επι­λέ­γει τους προ­ο­ρι­σμούς ανάλογα με τα οικο­νο­μικά του».

«Η Ρόδος σήμερα είναι ένας εύκολος προ­ο­ρι­σμός γιατί με το all inclusive έρχο­νται όλοι εκείνοι που τους λένε “ελάτε φάτε”. Όμως, ο ευκα­τά­στα­τος Γερ­μα­νός, εκείνος που θέλει ποιό­τητα δεν θα έρθει στη Ρόδο. Οι υπο­δο­μές εδώ δεν είναι στα επίπεδα που θέλει».

Και τι θέλει ο ευκα­τά­στα­τος Γερ­μα­νός για να έρθει στη Ρόδο; «Θέλει καθα­ριό­τητα, που δεν τη βλέ­πουμε στη Ρόδο. Θέλει σεβασμό στον πολι­τι­σμό και την ιστορία, θέλει να νιώθει ότι δεν τον κοροϊ­δεύ­ουν, θέλει η υψηλή τιμή να έχει την αξία που της ανα­λο­γεί».

Ο κ. Κυρια­τσού­λης έχει δια­πι­στώ­σει ότι με το all inclusive οι ξενο­δό­χοι δεν κερ­δί­ζουν, αλλά απλώς συντη­ρού­νται και αυτό έχει επι­πτώ­σεις στην ποιό­τητα όπως και σε όλα τα υπό­λοιπα που αφορούν στο του­ρι­στικό οικο­δό­μημα. Μάλιστα, ο ίδιος θεωρεί ότι μακρο­πρό­θε­σμα, το σύστημα αυτό θα προ­κα­λέ­σει ακόμα περισ­σό­τερα προ­βλή­ματα, γι’ αυτό και είναι καλό να αρχίσει να αντι­κα­θί­στα­ται από μια και­νούρ­για υπη­ρε­σία, προτού είναι πολύ αργά.

Εξοδος από την κρίση;

«Η Γερ­μα­νία μόλις πρό­σφατα βρέθηκε στο μέσο μιας σοβαρής οικο­νο­μι­κής κρίσης και χρειά­στηκε να ληφθούν σοβαρές απο­φά­σεις, με σκληρά μέτρα για να ξεφύγει η χώρα από το πρό­βλημα. Οι Γερ­μα­νοί υιο­θέ­τη­σαν τα μέτρα γιατί αγαπούν όχι μόνο τη χώρα τους, αλλά και το κράτος», υπο­στή­ριξε ο κ. Κυρια­τσού­λης και καλεί τους Ελληνες να ξεκι­νή­σουν μια σοβαρή συζή­τηση γύρω από το ερώτημα «τι είναι κρίση για την Ελλάδα;».

Ο ίδιος θεωρεί ότι η οικο­νο­μική κρίση στην Ελλάδα είναι βαθιά κοι­νω­νική, καθώς δεν υπάρχει καμία μέριμνα για την νέα γενιά ώστε να ξεκι­νή­σει τη ζωή της σε υγιείς βάσεις. «Τα παιδιά σπου­δά­ζουν, γίνο­νται επι­στή­μο­νες για να βγουν μετά στην ανεργία. Ως πότε θα συνε­χί­ζε­ται όλο αυτό; Στη Γερ­μα­νία έχουμε ανα­λά­βει οι μεγα­λύ­τε­ροι σε ηλικία να εκπαι­δεύ­ουμε τους πιο νέους, να τους εξη­γούμε για τις επαγ­γελ­μα­τι­κές ευκαι­ρίες, για τη ζωή, για όλα εκείνα που μπορούν να κάνουν με γνώμονα τις δυνα­τό­τη­τές τους. Με τον τρόπο αυτό, όταν βγαί­νουν από τα σχολεία ή τα πανε­πι­στή­μια, έχουν πάντα δουλειά και πάντα ξεκινά κάτι και­νούρ­γιο. Το ίδιο πρέπει να γίνει και στην Ελλάδα».

Η οικο­νο­μική κρίση θα έχει μεγάλο χρονικό βάθος και αυτή δεν πρό­κει­ται να τελειώ­σει εάν η ίδια η κοι­νω­νία δεν μπει στη λογική να ξεφύγει από τις χιλιο­περ­πα­τη­μέ­νες, επαγ­γελ­μα­τι­κές οδούς και δεν ανα­ζη­τή­σει και­νούρ­γιους ορί­ζο­ντες για τις γενιές που έρχο­νται.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.