Για την αλόγιστη εκμετάλλευση του πανηγυριού της Κρεμαστής γράφει ο κ. Μιχάλης Τεχνίτης

Η πο­λυ­ε­τής πρα­κτι­κή των το­πι­κών αρχών να μι­σθώ­νουν σε μι­κρο­πω­λη­τές κοι­νό­χρη­στους χώ­ρους όπως πλα­τεί­ες, πε­ζο­δρό­μια, δρό­μους, στην πε­ριο­χή της Κρε­μα­στής την πε­ρί­ο­δο του Δε­κα­πε­νταύ­γου­στου, έχει απα­σχο­λή­σει κατά και­ρούς όχι μόνο τα το­πι­κά ΜΜΕ και τα πο­λι­τευό­με­να πρό­σω­πα, αλλά κυ­ρί­ως τους ίδιους τους κα­τοί­κους της πε­ριο­χής και   τους ευ­σε­βείς πι­στούς που κάθε χρόνο συρ­ρέ­ουν για το ιερό προ­σκύ­νη­μα της ει­κό­νας της Πα­να­γί­ας της Κα­θο­λι­κής.

Γιατί οι μεν κά­τοι­κοι ανα­γκά­ζο­νται να ανέ­χο­νται και να προ­σαρ­μό­ζο­νται στις διευ­θε­τή­σεις των το­πι­κών αρχών, οι δε πι­στοί  να μην έχουν άλλη επι­λο­γή παρά να πε­ρά­σουν κατά την εί­σο­δο τους στο χώρο της λα­τρεί­ας, μέσα από τις ανα­θυ­μιά­σεις του ψητού κρέ­α­τος, του τη­γα­νι­τού λα­διού και άλλα πα­ρό­μοια –στην πε­ρί­ο­δο μά­λι­στα της νη­στεί­ας τους- αλλά και από τα κρε­μά­με­να εσώ­ρου­χα και λοι­πές πρα­μά­τειες που φι­λο­ξε­νού­νται από τις αυ­το­σχέ­διες κα­τα­σκευ­ές των μι­κρο­πω­λη­τών.

Εύ­λο­γα, ωστό­σο, θα ει­πω­θεί από κά­ποιους ότι η κα­τά­στα­ση ετού­τη, απο­τε­λεί πα­ρά­δο­ση κλασ­σι­κής ελ­λη­νι­κής πα­νυ­γή­ρε­ως, η οποία απο­τε­λεί,  μά­λι­στα, χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό στοι­χείο κάθε  εορ­τής. Η δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα  όμως με άλλα πα­ρό­μοια πα­νη­γύ­ρια είναι τε­ρά­στια, διότι πρώ­τον είναι η Με­γα­λύ­τε­ρη Θε­ο­μη­το­ρι­κή Εορτή του χρό­νου και δεύ­τε­ρον έχει τη με­γα­λύ­τε­ρη χρο­νι­κή διάρ­κεια από όλες τις άλλες(άρ­χε­ται τη 1^η Αυ­γού­στου και τε­λειώ­νει στις 23 Αυ­γού­στου). Όλοι γνω­ρί­ζουν  ότι το τι­μώ­με­νο Πρό­σω­πο στους απα­ντα­χού της επι­κρά­τειας Ιε­ρούς Ναούς και τις πε­ριο­χές όπου ευ­ρί­σκο­νται, είναι η Ιδία η Πα­να­γία, προς Αυτήν λοι­πόν πρω­τί­στως πρέ­πει να πέ­μπε­ται σε­βα­σμός και τιμή. Η Συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία, φρονώ, των επι­σκε­πτών στην Κρε­μα­στή τού­τες τις μέρες δεν έρ­χο­νται για τα πα­νη­γύ­ρια, αλλά να απο­τί­σουν φόρο Σε­βα­σμού, Αγά­πης και Πα­ρα­κλή­σε­ως στην Πα­να­γία. Συ­νε­πώς η  αλό­γι­στη εκ­με­τάλ­λευ­ση του πα­νη­γυ­ριού που κατά την άποψη των πε­ρισ­σό­τε­ρων, χρόνο με το χρόνο οδεύ­ει προς το χει­ρό­τε­ρο και ολο­έ­να χάνει τον θρη­σκευ­τι­κό του χα­ρα­κτή­ρα, φέρει αντί­θε­τα απο­τε­λέ­σμα­τα. Και τούτο απο­τυ­πώ­νε­ται στην άσχη­μη ει­κό­να που αντι­κρί­ζει ο επι­σκέ­πτης με τη θέα της κα­τά­λη­ψης των πε­ζο­δρο­μί­ων, των δρό­μων, των πλα­τειών έμπρο­σθεν της Εκ­κλη­σί­ας, των πρό­χει­ρων πα­ρα­πηγ­μά­των, στις έρι­δες και τους δια­πλη­κτι­σμούς των μι­κρο­πω­λη­τών που στο όνομα του οι­κο­νο­μι­κού τους κέρ­δους κάθε χρο­νιά γί­νο­νται εντο­νό­τε­ροι με απρό­βλε­πτα ίσως και δυ­σά­ρε­στα στο μέλ­λον  απο­τε­λέ­σμα­τα.  Φαί­νε­ται ότι η πρα­κτι­κή, που ακο­λου­θή­θη­κε  τα τε­λευ­ταία έτη, από τις το­πι­κές αρχές όχι μόνο την πα­ρά­δο­ση δεν δια­τη­ρεί, αλλά θα έλεγα πως την κα­τα­πα­τά και την υπερ­βαί­νει με τρόπο κα­τά­φο­ρο και πολ­λές φορές χυ­δαίο. Και τούτο, γιατί η πρα­κτι­κή ξε­περ­νά το μέτρο του εύ­λο­γου και του θε­μι­τού, κα­θι­στώ­ντας το πα­ρα­δο­σια­κό, εν τέλει απα­ρά­δε­κτο.

Η χωρίς σχε­δια­σμό  χω­ρο­θέ­τη­ση των θέ­σε­ων των μι­κρο­πω­λη­τών, ο υπέρ­με­τρος αριθ­μός αυτών, η προ­χει­ρό­τη­τα των κα­τα­σκευών-πα­ρα­πηγ­μά­των, η εν γένει συ­μπε­ρι­φο­ρά ορι­σμέ­νων εξ αυτών,    έχει δυ­στυ­χώς με­τα­τρέ­ψει κε­ντρι­κά ση­μεία της Κρε­μα­στής και κυ­ρί­ως τον πε­ρι­βάλ­λο­ντα της Εκ­κλη­σί­ας Ιερό χώρο σε κα­κέ­κτυ­πο μα­χα­λά αρ­χέ­γο­νων κοι­νω­νιών  και έχει δη­μιουρ­γή­σει συ­νέ­πειες που λει­τουρ­γούν ανά­στρο­φα στους σκο­πούς της ίδιας της πα­νυ­γή­ρε­ως.

Ει­δι­κό­τε­ρα, από ηθι­κής και θρη­σκευ­τι­κής πλευ­ράς, ο πι­στός ούτε σε θέση είναι ούτε και σε διά­θε­ση να μπο­ρεί να υπο­μέ­νει τις οσμές  των ψητών και των λοι­πών  εδε­σμά­των την πε­ρί­ο­δο της νη­στεί­ας του όταν περνά την εί­σο­δο της Εκ­κλη­σί­ας,  που υπερ­κα­λύ­πτουν εκεί­νες της ευω­δί­ας  του θείου λι­βα­νιού,  ούτε έχει την υπο­χρέ­ω­ση να ακού­ει τις φω­να­σκί­ες των μι­κρο­πω­λη­τών αντί τους Ιε­ρούς Πα­ρα­κλη­τι­κούς ψαλ­μούς προς τιμή της Υπε­ρα­γί­ας Θε­ο­τό­κου.

Έτσι, εύ­λο­γα κα­νείς αντι­λαμ­βά­νε­ται, ότι η όλη   κα­τά­στα­ση  απο­τε­λεί  προ­σβο­λή  για τη Με­γά­λη Θρη­σκευ­τι­κή μας Εορτή  και θίγει ατο­μι­κά δι­καιώ­μα­τα κα­τοί­κων και επι­σκε­πτών, αφού στη δεύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση ούτε τα κοι­νό­χρη­στα μπο­ρεί να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν (όπως το πε­ζο­δρό­μιο, οδοί-διε­λεύ­σεις πεζών) όπως απαι­τεί ο Αστι­κός Κώ­δι­κας ούτε το δι­καί­ω­μα τους στην προ­σω­πι­κό­τη­τα προ­στα­τεύ­ε­ται κατ’ επι­τα­γή του άρ­θρου 5 του Συ­ντάγ­μα­τος μας. Η δε, πρα­κτι­κή της Το­πι­κής Εξου­σί­ας να πα­ρέ­χει αλό­γι­στα θέ­σεις μι­κρο­πω­λη­τών  χωρίς καν να φρο­ντί­ζει για την αι­σθη­τι­κή κα­τα­σκευή και  χω­ρο­θέ­τη­ση τους, οδη­γεί σε μία ει­κό­να μάλ­λον ντρο­πια­στι­κή και ατι­μω­τι­κή για τον ίδιο τον τόπο, που παρά τις δι­καιο­λο­γη­μέ­νες δια­μαρ­τυ­ρί­ες του εφη­μέ­ριου του Ιερού Ναού αρ­χι­μαν­δρί­τη Με­λί­τω­νος, εξα­κο­λου­θεί μέχρι σή­με­ρα να πα­ρα­μέ­νει ίδια.

Εύ­χο­μαι ει­λι­κρι­νά οι το­πι­κές αρχές σε­βό­με­νες πάνω από όλα την Θρη­σκευ­τι­κό­τη­τα των ημε­ρών που είναι αφιε­ρω­μέ­νες στην Πα­να­γία την Κα­θο­λι­κή και κατ’ επέ­κτα­ση στους χι­λιά­δες επι­σκέ­πτες που συρ­ρέ­ουν για την Χάρη της στη Το­πι­κή μας Κοι­νό­τη­τα, την επό­με­νη χρο­νιά  να  επι­δεί­ξουν την ευαι­σθη­σία που αρ­μό­ζει ώστε να δούμε και να ζή­σου­με  μια άλλη ει­κό­να  στον πε­ρι­βάλ­λο­ντα Ιερό χώρο της Εκ­κλη­σί­ας και κατ’ επέ­κτα­ση στη Κρε­μα­στή, αυτόν που πραγ­μα­τι­κά της αξί­ζει.

Κρε­μα­στή 16 Αυ­γού­στου 2016

Μι­χά­λης Τε­χνί­της

Δι­κη­γό­ρος