Οι μακριά νυχτωμένοι

Ανα­ρω­τιό­ταν προ ημερών βου­λευ­τής της αντι­πο­λί­τευ­σης  (ικανής οικο­νο­μι­κής επι­φά­νειας σύμφωνα με το «έσχες»)  που είναι άραγε όλα όσα κατήγ­γει­λαν  οι βου­λευ­τές του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ήταν στα έδρανα της αντι­πο­λί­τευ­σης. Δηλαδή, τα παιδιά που λιπο­θυ­μού­σαν στα σχολεία, οι ουρές στα συσ­σί­τια, οι άστεγοι στις γωνιές των δρόμων. Και προ­σπα­θούσε να πείσει 1. Ότι η προη­γού­μενη κοι­νω­νική πολι­τική ήταν καλύ­τερη κι ότι προ­σπα­θού­σαν να περιο­ρί­σουν εκείνοι, ήρθαν οι άλλοι και το φού­ντω­σαν 2. Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, προ­κει­μέ­νου να λαϊ­κί­σει έβγαινε και κατήγ­γειλε λιπο­θυ­μίες που ως μεμο­νω­μένα περι­στα­τικά συνέ­βαι­ναν  επί παντο­κρα­το­ρίας της δικής του κυβέρ­νη­σης.

Για να του απα­ντή­σει ο παρευ­ρι­σκό­με­νος στο πάνελ βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ, πως η κοι­νω­νική πολι­τική της κυβέρ­νη­σης του,  όλα όσα συνέ­βαι­ναν -και ορθώς κατήγ­γει­λαν,  τα περιό­ρισε με την κάρτα  «αλλη­λεγ­γύης» (σ.σ.έτσι την λένε την δια­χεί­ριση της φτώ­χειας μας)  και εξα­κο­λου­θεί να το πράττει μέχρι εξα­φα­νί­σεως όλων αυτών των φαι­νο­μέ­νων μπλα…μπλα…μπλα…

Και οι δύο πτωχοί τω πνεύ­ματι, νομί­ζο­ντας πως απευ­θύ­νο­νται σε ηλι­θί­ους που δεν ξέρουν πως όταν είσαι αντι­πο­λί­τευση βλέπεις και όταν μετα­πη­δή­σεις στα κυβερ­νη­τικά έδρανα κάνεις πως δεν βλέπεις.

Είστε μακριά νυχτω­μέ­νοι και οι ΔΥΟ. Μας βλέπετε ακόμη όρθιους να περ­πα­τάμε και νομί­ζετε ότι ζούμε σαν εσάς. Με τη σιγου­ριά των 8.000-10.000 ευρώ (το λιγό­τερο), με τα σπίτια μας ( πλη­θυ­ντι­κός αριθμός) με τους «υδα­το­συλ­λέ­κτες» μας, με τα παιδιά μας στο εξω­τε­ρικό να σπου­δά­ζουν, με τα αυτο­κι­νητά μας ( πλη­θυ­ντι­κός αριθμός) με τη δεξα­μενή γεμάτη πετρέ­λαιο, με τις Φιλιπ­πι­νέ­ζες να γεμί­ζουν καλάθια με του πουλιού το γάλα, με τις καβάν­τζες της απο­τα­μί­ευ­σης χρόνων σκληρής πολι­τι­κής καριέ­ρας ( και όχι μόνον…), με τις δια­κο­πές μας.

Είναι αδια­νό­ητο  και σε σας και στους περισ­σό­τε­ρους συνα­δέλ­φους σας, να αντι­λη­φθείτε, ότι πολλοί  έχουν περάσει από τη σχετικά άνετη δια­βί­ωση ( για την οποία μας εγκα­λείτε και μας τιμω­ρείτε)  στη στέρηση, από τη συμ­μα­ζε­μένη και μετρη­μένη  ζωή,  στη φτώχεια, από την ένδεια στην εξα­θλί­ωση, με πολλές οικο­γέ­νειες να μην  έχουν ούτε αυτόν τον έναν εργα­ζό­μενο -που ήταν το όραμα του γνωστού σωτήρα ΓΑΠ  ( που πολύ τον έχουμε παρε­ξη­γή­σει λέει).

Βλέπετε πολλούς ακόμη μέσα από τα τζάμια του υπουρ­γι­κού σας αυτο­κι­νή­του, να πηγαι­νο­ερ­χό­μα­στε όρθιοι, αλλά με τα τζάμια κλειστά που να αντι­λη­φθείτε ότι «Μέσα  στο  φόβο  και  στες  υποψίες,με  ταραγ­μένο  νου  και  τρο­μαγ­μένα  μάτια,  λυώ­νουμε  και  σχε­διά­ζουμε  το  πως  να  κάνουμε  για  ν’  απο­φύ­γουμε  τον  βέβαιο τον  κίνδυνο  που  έτσι  φρικτά  μας  απειλεί.» (Κ.Π.Καβάφης) Οτι  η φτώχεια, μας ανα­γκά­ζει  να απο­δυ­θούμε  σε ένα νυχτο­ή­μερο σισύ­φειο αγώνα για τα ζωτικώς ανα­γκαία και δεν μας αφήνει το περι­θώ­ριο να προ­βλη­μα­τι­στούμε για τον εκούσιο πολι­τικό απο­κλει­σμό μας, που μας μετα­τρέ­πει από πολίτες σε υπη­κό­ους.

Μόνο καλό είναι να έχετε κατά νου, ότι όταν δεν σέβεστε τον πολίτη, να φοβάστε τον όχλο…