Tο «σκοτεινό παρελθόν» Γιούνκερ-Μπαρόζο

Ανα­λαμ­βά­νει την ηγεσία του εργα­τι­κού κόμ­μα­τος (MRPP). Ο ίδιος δηλώνει για εκείνη την εποχή ότι : «Διάλεξα τους μαοϊ­κούς γιατί ήταν οι πιο αντι­κο­μου­νι­στές».

Τον Νοέμ­βριο του 1975, μια ετε­ρό­κλητη συμ­μα­χία που πήγαινε από την άκρα δεξιά ως τους σοσια­λι­στές κυνη­γούσε τους αρι­στε­ρούς στην κυβέρ­νηση με τη στήριξη του κόμ­μα­τος του Μπαρόζο (MRPP). Ο ίδιος γι΄ αυτό δηλώνει αργό­τερα «ξυπνούσα από ένα όνειρο ή έναν εφιάλτη, επα­νερ­χό­μουν στον φυσικό μου χώρο, αυτόν των μικρο­α­στών».

Η αλήθεια για εκείνον σηκώνει πολλές διευ­κρι­νί­σεις: Ο τότε πρε­σβευ­τής των ΗΠΑ στη Πορ­το­γα­λία Franck Carlucci, που είχε εντολή από την Ουά­σιγ­κτον να φέρει στον σωστό δρόμο τον Μπαρόζο, δεν είναι άσχετος με αυτή τη μετα­στροφή.

Υψηλού επι­πέ­δου πρά­κτο­ρας της CIA, ο Carlucci χει­ρα­γω­γούσε και χρη­μα­το­δο­τούσε το κόμμα του Μπαρόζο. Έβλεπε στον νέο Mανουέλ έναν ταλα­ντούχο πολι­τικό με μέλλον. Ακο­λου­θώ­ντας τις συμ­βου­λές του προ­στάτη του ο Μπαρόζο μπήκε στο σοσιαλ­δη­μο­κρα­τικό κόμμα το (PSD) και ανέβηκε όλα τα σκα­λο­πά­τια της ιεραρ­χίας.

Έφτασε να γίνει και πρω­θυ­πουρ­γός. Η ΕΕ μπορεί λοιπόν να συγ­χα­ρεί τον εαυτό της που είχε για επι­κε­φα­λής μέχρι σήμερα έναν πολι­τικό φτιαγ­μένο και προ­ω­θη­μένο κατευ­θείαν από τη CIA.

Ο Γιούν­κερ πάλι ο αμε­τα­κί­νη­τος πρω­θυ­πουρ­γός του Λου­ξεμ­βούρ­γου από το 1995 έως το 2013, λυσ­σα­λέος προ­στά­της της χώρας του ως φορο­λο­γι­κού παρα­δεί­σου, υπο­χρε­ώ­θηκε σε παραί­τηση υστέρα από την εμπλοκή του σε μια απίθανη υπόθεση κατα­σκο­πείας.

Ωστόσο, οι περισ­σό­τε­ροι/ες μάρ­τυ­ρες έχασαν τη λαλιά τους, όταν διαρ­ροές στον Τύπο άφηναν να εννοη­θεί ότι αμε­ρι­κα­νι­κές ειδικές δυνά­μεις, μεταξύ των οποίων και η δια­βό­ητη Υπη­ρε­σία Εθνικής Ασφά­λειας των ΗΠΑ, (ΝSA) δια­τη­ρού­σαν και εξα­κο­λου­θούν να δια­τη­ρούν δια­κρι­τι­κές σχέσεις με τον Γιούν­κερ, ο οποίος κατά δήλωση του φλέρ­ταρε στο παρελ­θόν με τη 4η διεθνή και το τρο­τσκι­στικό κίνημα.