Ο Σκανδαλίδης για το νέο κόμμα του Θεοχάρη: Μου θυμίζει την παλιά Ένωση Κέντρου… όλοι ήταν αρχηγοί

«Πα­ρό­τι τον κ. Θε­ο­χά­ρη τον σέ­βο­μαι, είχε μία καλή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πα­ρου­σία, όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι ανα­λαμ­βά­νουν να σώ­σουν τη χώρα. Εξαγ­γέλ­λουν κόμ­μα­τα, κι­νή­σεις, δί­κτυα… Όλοι στο όνομα της ανα­νέ­ω­σης, του νέου ενα­ντί­ον του πα­λιού», είπε ο Κώ­στας Σκαν­δα­λί­δης μι­λώ­ντας στον Realfm 97,8  με αφορ­μή τη νέα πο­λι­τι­κή κί­νη­ση της οποί­ας ηγεί­ται ο ανε­ξάρ­τη­τος βου­λευ­τής, Χάρης Θε­ο­χά­ρης, και απα­ντώ­ντας στο ερώ­τη­μα αν τε­λι­κά αντί για ενό­τη­τα στον ευ­ρύ­τε­ρο χώρο του κέ­ντρου και της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς έχου­με πε­ραι­τέ­ρω κα­τα­κερ­μα­τι­σμό και πο­λυ­διά­σπα­ση.

«Όλοι ετοι­μά­ζο­νται να φέ­ρουν το και­νούρ­γιο. Εν τω με­τα­ξύ η Βουλή κάθε φορά ανα­νε­ώ­νε­ται κατά του­λά­χι­στον 60-70% σε επί­πε­δο προ­σώ­πων», τό­νι­σε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο βου­λευ­τής της Δη­μο­κρα­τι­κής Συ­μπα­ρά­τα­ξης. Και ση­μεί­ω­σε: «Γί­νε­ται μία δια­στρέ­βλω­ση της ιστο­ρί­ας. Να σας πω ένα πα­ρά­δειγ­μα: λέει ας πούμε ο κ. Θε­ο­δω­ρά­κης “ο κ. Ση­μί­της είναι εθνι­κό κε­φά­λαιο για τη χώρα”. Ολοι εμείς που κυ­βερ­νή­σα­με με τον κ. Ση­μί­τη εί­μα­στε “πα­λιοί”, “να φύ­γου­με”, “δεν έχου­με να πούμε τί­πο­τα”, λες και το έργο το έκανε ο κ. Ση­μί­της μόνος του. Ή τώρα όλοι νο­σταλ­γούν τον Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου και τη δε­κα­ε­τία του ’80, αλλά όλοι εμείς εί­μα­στε αυτοί που έχου­με κα­τα­στρέ­ψει τη χώρα τότε. Δεν δι­καιο­λο­γώ το παλιό, αλλά νο­μί­ζω ότι αυτή είναι υπο­κρι­τι­κή συ­ζή­τη­ση. Αντί να γί­νε­ται πάνω στην ουσία των ιδε­ο­λο­γι­κών, των πο­λι­τι­κών θέ­σε­ων, των από­ψε­ων, των προ­γραμ­μά­των, των δια­φο­ρών και της ανα­γκαί­ας σύν­θε­σης των από­ψε­ων και της ανα­γκαί­ας ενό­τη­τας και συ­νεν­νό­η­σης των πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων, γί­νε­ται πάντα γύρω από μια δια­δι­κα­σία όπου επί­δο­ξοι σω­τή­ρες θέ­λουν να σώ­σουν τη χώρα. Δε γί­νε­ται αυτό πια να συ­νε­χι­στεί».

Ανα­φε­ρό­με­νος στις διερ­γα­σί­ες στον ευ­ρύ­τε­ρο χώρο του Κέ­ντρου ο κ. Σκαν­δα­λί­δης, ση­μεί­ω­σε:

«Ο χώρος είναι κο­νιορ­το­ποι­η­μέ­νος, όχι απλά δια­σπα­σμέ­νος. Δεν έχει ερω­τη­θεί ποτέ η βάση του για τί­πο­τα. Όλοι είναι αυ­τό­κλη­τοι στον χώρο. Υπάρ­χουν σχή­μα­τα, κόμ­μα­τα, με ιστο­ρία, με δια­δρο­μές, με λάθη. Κόμ­μα­τα που μπο­ρεί να κλεί­σουν τον κύκλο της ζωής τους, άλλα που να ανοί­ξουν τώρα. Ό,τι ελ­πί­δα γεν­νιέ­ται πε­θαί­νει από αυτή την κο­νιορ­το­ποί­η­ση, τη διά­λυ­ση. Την προ­σω­πο­ποί­η­ση της πο­λι­τι­κής. Αυτό νο­μί­ζω ότι είναι το με­γά­λο πρό­βλη­μα του χώρου. Πολύ μου θυ­μί­ζει την παλιά Ένωση Κέ­ντρου. Την πολύ παλιά Ένωση Κέ­ντρου. Όταν όλοι ήθε­λαν να είναι αρ­χη­γοί.

Και τό­νι­σε: «Γιατί πρέ­πει να είναι όλοι αρ­χη­γοί; Να κά­νου­με ένα βήμα πίσω, να βρού­με μία συ­νεν­νό­η­ση. Ας κρί­νου­με το παλιό και το και­νούρ­γιο με βάση αυτό που λέει ο κα­θέ­νας μας. Ας βρού­με ένα δρόμο, δια­φο­ρε­τι­κό, να προ­τεί­νου­με για τη χώρα που πάει στα βρά­χια. Και πάνω εκεί να χτί­σου­με και κόμμα. Και­νούρ­γιο κόμμα και ό,τι θέ­λε­τε. Αλλά όχι ο κα­θέ­νας μόνος του, τη ση­μαία και τον σταυ­ρό του να κάνει την σταυ­ρο­φο­ρία του, να πάει στους Αγί­ους Τό­πους. Δεν είναι έτσι τα πράγ­μα­τα».

real.gr