Η υγεία των Ελλήνων στα χρόνια της κρίσης-Στοιχεία ΟΟΣΑ

Με τα… δόντια κρατάμε ως λαός την υγεία μας σε καλά ή ανεκτά επίπεδα.

Πρό­κει­ται προ­φα­νώς για σχήμα λόγου, καθώς η ποιό­τητα της στο­μα­τι­κής μας υγείας δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στον άθλο που συντε­λεί­ται στην Ελλάδα της κρίσης. Τα ελλη­νικά νοι­κο­κυ­ριά παρα­με­λούν τη στο­μα­τική τους υγιεινή προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λί­σουν τη νοσο­κο­μειακή και εξω­νο­σο­κο­μειακή περί­θαλψη των μελών τους.

Το απο­τέ­λε­σμα της προ­σπά­θειας δεν είναι αμε­λη­τέο, όπως προ­κύ­πτει από τα ανα­νε­ω­μένα στοι­χεία του Οργα­νι­σμού Οικο­νο­μι­κής Συνερ­γα­σίας και Ανά­πτυ­ξης (ΟΟΣΑ). Κρί­σι­μοι δείκτες, όπως το προσ­δό­κιμο επι­βί­ω­σης, παρα­μέ­νουν σε αξιο­πρεπή επίπεδα, ενώ έχουν αυξηθεί οι φτωχοί Έλληνες, οι οποίοι δηλώ­νουν πως έχουν «καλή έως πολύ καλή» υγεία!

Στο «θαύμα» αυτό δεν συμ­με­τέ­χει ιδιαί­τερα το κράτος, το οποίο… απο­σύ­ρε­ται στα­διακά από τη χρη­μα­το­δό­τηση του συστή­μα­τος Υγείας. Τα στοι­χεία δεί­χνουν ότι οι δημό­σιες δαπάνες Υγείας έχουν μειωθεί στο μισό, καθώς το 2009 ήταν 16,1 δισ. ευρώ, για να υπο­χω­ρή­σουν πέρυσι στα 8,74 δισε­κα­τομ­μύ­ρια.

Το επι­χεί­ρημα που μπορεί να αντι­πα­ρα­θέ­σει κάποιος είναι ότι η μείωση είναι δικαιο­λο­γη­μένη, καθώς στα χρόνια της κρίσης μειώ­θηκε το εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) περισ­σό­τερο από 30%. Ας συγκρί­νουμε, λοιπόν, τις δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ…

Τα κον­δύ­λια

 

 

Το 2009, τα χρήματα που διέθετε το κράτος για την Υγεία των πολιτών ανέρ­χο­νταν στο 6,8% του ΑΕΠ, για να υπο­χω­ρή­σουν πέρυσι στο 5%. Το ίδιο διά­στημα, οι δαπάνες των νοι­κο­κυ­ριών για την Υγεία ανέρ­χο­νταν στο 3%, για να αυξη­θούν στο 3,2%. Σε πραγ­μα­τι­κούς όρους, δηλαδή, οι Ελληνες πλη­ρώ­νουμε περισ­σό­τερα και το κράτος πολύ λιγό­τερα.

Επεν­δύ­ο­ντας στην υγεία, οι Ελληνες κατορ­θώ­νουμε να έχουμε μια σχετικά καλή ζωή. Στα χρόνια της κρίσης, το προσ­δό­κιμο επι­βί­ω­σης έχει αυξηθεί από 83,3 σε 84,1 έτη για τις γυναί­κες και από 77,5 σε 78,9 έτη για τους άνδρες. Δεν είναι από τα υψη­λό­τερα του κόσμου, αλλά κρατούν τη χώρα μας πάνω από την Τουρκία, η οποία έχει προσ­δό­κιμο επι­βί­ω­σης 80,7 έτη για τις γυναί­κες και 75,3 για τους άνδρες, και την Πορ­το­γα­λία (μόνο στους άνδρες). Υστερεί, όμως, σε σύγκριση με το προσ­δό­κιμο της Ισπα­νίας (86,2 και 80,4 έτη) και της Ιταλίας (85,6 και 80,7 έτη).

Προ­τε­ραιό­τη­τες

Η κρίση δεν περνά χωρίς απώ­λειες για την υγεία του ελλη­νι­κού λαού. Τα στοι­χεία της Ελλη­νι­κής Στα­τι­στι­κής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) δεί­χνουν αύξηση κατά 25,2% στον αριθμό των πολιτών που δηλώ­νουν ότι πάσχουν από χρόνιο νόσημα (από 39,7% σε 49,7%). Αύξηση κατά 80,8% κατα­γρά­φε­ται και στα κρού­σματα κατά­θλι­ψης.

Για να καλυ­φθούν οι άμεσες ανάγκες, τα ελλη­νικά νοι­κο­κυ­ριά ανα­γκά­στη­καν να βάλουν αυστη­ρές προ­τε­ραιό­τη­τες στις ανάγκες τους. Ανα­γκά­στη­καν, δηλαδή, να πλη­ρώ­σουν περισ­σό­τερα για φάρμακα (από 19,2% το 2009 σε 33,3%), προ­κει­μέ­νου να καλύ­ψουν τις αυξη­μέ­νες συμ­με­το­χές που επι­βλή­θη­καν στη φαρ­μα­κευ­τική περί­θαλψη.

Μεγάλη αύξηση κατα­γρά­φε­ται στις πλη­ρω­μές για νοσο­κο­μειακή περί­θαλψη (από 17,5% των ιδιω­τι­κών πλη­ρω­μών σε 29,3%). Επι­λέ­γο­ντας να πλη­ρώ­σουν επεί­γου­σες ανάγκες, τα νοι­κο­κυ­ριά έχουν αφήσει σε δεύτερη μοίρα δαπάνες όπως εκείνη της οδο­ντια­τρι­κής φρο­ντί­δας.

Τα στοι­χεία της ΕΛΣΤΑΤ δεί­χνουν ότι – στο σύνολο των ποσών που δια­θέ­τουν για την υγεία τους – μόλις το 15% αφορά την οδο­ντια­τρική φρο­ντίδα, ποσοστό που ήταν διπλά­σιο το 2009 (29,4%). Δεν είναι τυχαία η επι­σή­μανση των ειδικών της Στα­τι­στι­κής Αρχής ότι το 13,6% του πλη­θυ­σμού ηλικίας 15 ετών και άνω χρειά­στηκε τον τελευ­ταίο χρόνο οδο­ντια­τρική φρο­ντίδα αλλά δεν είχε την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα να τη λάβει.

ΕΘΝΟΣ