Η «εξομολόγηση» της Νικόλ

Η σε­λί­δα της Πα­γκό­σμιας Ομο­σπον­δί­ας φι­λο­ξε­νεί φέτος με­ρι­κές μι­κρές συ­νε­ντεύ­ξεις αθλη­τών σχε­τι­κά με πρώ­τες τους εντυ­πώ­σεις από τον αθλη­τι­σμό και τη ζωή.

Με­τα­ξύ αυτών και η Νικόλ Κυ­ρια­κο­πού­λου του ΑΓΕΣ Κά­μει­ρος 2009, που μοι­ρά­στη­κε με την IAAF και μαζί μας ορι­σμέ­νες από αυτές. Ανα­λυ­τι­κά:

Πρώ­τος προ­πο­νη­τής

Τον έλε­γαν Θα­νά­ση και ήταν ο πρώ­τος μου προ­πο­νη­τής στην ενόρ­γα­νη γυ­μνα­στι­κή, όπου δεν ήταν και η κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­ο­δος της ζωής μου. Ο πρώ­τος μου προ­πο­νη­τής στο στίβο είναι αυτός που έχω ακόμη, ο Μα­νό­λης Κα­ρα­γιάν­νης που ήταν και ο ίδιος επι­κο­ντι­στής.

Πρώτο άθλη­μα

Ενόρ­γα­νη Γυ­μνα­στι­κή. Προ­πο­νή­θη­κα σκλη­ρά για 5 χρό­νια και αγω­νί­στη­κα σε εθνι­κό επί­πε­δο. Στην αρχή ήταν ωραία, αλλά μετά κα­τά­λα­βα ότι δεν ήταν για μένα και απο­φά­σι­σα να δο­κι­μά­σω τον στίβο. Έκανα μήκος, εμπό­δια, τα­χύ­τη­τες, αλλά ερω­τεύ­τη­κα το άλμα επί κοντώ.

Πρώ­τος αγώ­νας

Ήταν σε μια επί­δει­ξη ενόρ­γα­νης γυ­μνα­στι­κής όταν ήμουν 8 ετών. Φυ­σι­κά η πε­ρή­φα­νη μη­τέ­ρα μου κα­τέ­γρα­ψε τα πάντα με μια και­νού­ρια κά­με­ρα που είχε αγο­ρά­σει για την πε­ρί­στα­ση και αρ­γό­τε­ρα εκεί­νο το βράδυ, πε­ρά­σα­με όμορ­φα βλέ­πο­ντας ξανά και ξανά την επί­δει­ξη.

Πρώτη απο­γο­ή­τευ­ση στο στίβο

Ήταν σε ένα δια­συλ­λο­γι­κό πρω­τά­θλη­μα το 2007. Είχα πυ­ρε­τό αλλά ήθελα πολύ να αγω­νι­στώ. Δυ­στυ­χώς, επει­δή ήμουν αδύ­να­μη και δεν ένοιω­θα καλά, σε μια προ­σπά­θεια έχασα τη λαβή και έπεσα με το κε­φά­λι. Έπρε­πε να πε­ρι­μέ­νω ξα­πλω­μέ­νη το ασθε­νο­φό­ρο για 45 λεπτά μέχρι να πάω στο νο­σο­κο­μείο. Ήταν αρ­κε­τά σο­βα­ρός τραυ­μα­τι­σμός, έμει­να στο νο­σο­κο­μείο δυο μέρες και έπει­τα για 10 μέρες στο κρε­βά­τι στο σπίτι. Λίγοι πί­στευαν ότι θα κα­τα­φέ­ρω να ξα­να­πη­δή­ξω, αλλά δύο εβδο­μά­δες μετά επέ­στρε­ψα στις προ­πο­νή­σεις και τρεις εβδο­μά­δες μετά τον τραυ­μα­τι­σμό, έκανα και άλ­μα­τα.

Πρώ­τος διε­θνής αγώ­νας

Ήταν το Ευ­ρω­παϊ­κό Εφή­βων –Νε­α­νί­δων του 2004 στο Γκροσ­σέ­το της Ιτα­λί­ας. Πή­δη­ξα 4 μέτρα και ισο­φά­ρι­σα το ατο­μι­κό μου ρεκόρ κα­τα­κτώ­ντας την 6η θέση. Ήταν ο πρώ­τος και τε­λευ­ταί­ος αγώ­νας στη ζωή μου που είχα άγχος .Θυ­μά­μαι είχα νοιώ­σει με­γά­λη απο­γο­ή­τευ­ση με την 6η θέση, αλλά ο προ­πο­νη­τής μου με έκανε να νιώσω κα­λύ­τε­ρα, εξη­γώ­ντας μου ότι θα έπρε­πε να ήμουν πε­ρή­φα­νη με αυτό που πέ­τυ­χα στην πρώτη μου με­γά­λη διε­θνή διορ­γά­νω­ση.

Πρώτη συ­νέ­ντευ­ξη

Μετά την 6η θέση στο Ευ­ρω­παϊ­κό Εφή­βων –Νε­α­νί­δων του 2004 στο Γκροσ­σέ­το, έδωσα την πρώτη μου συ­νέ­ντευ­ξη σε μια αθλη­τι­κή εφη­με­ρί­δα. Ήταν πολύ συ­ναρ­πα­στι­κό να δια­βά­ζουν οι φίλοι και η οι­κο­γέ­νεια μου για μένα σε μια γνω­στή, κα­θη­με­ρι­νή εφη­με­ρί­δα.

Πρώτο παι­χνί­δι

Ένας με­γά­λος αρ­κού­δος, με­γα­λύ­τε­ρος κι από μένα! Ήμουν 3-4 ετών και νό­μι­ζα ότι με προ­στά­τευε ενώ εγώ κοι­μό­μουν. Ήταν ο πρώ­τος καλός μου φίλος.

Πρώτη παι­δι­κή φίλη

Την έλε­γαν Ει­ρή­νη. Ήμουν έξι χρο­νών και κα­θό­μα­σταν μαζί στο σχο­λείο και κά­να­με καλή παρέα, προ­σπα­θώ­ντας να πρoσαρ­μο­στού­με στο και­νού­ριο πε­ρι­βάλ­λον του σχο­λεί­ου.

Πρώτο ρούχο που αγό­ρα­σα

Ήταν ένα τζην που αγό­ρα­σα στα 14 μου με το πρώτο μου χαρ­τζη­λί­κι. Μέχρι τότε ήθελα να φοράω μόνο αθλη­τι­κά ρούχα, αλλά από εκεί­νη τη μέρα συ­νει­δη­το­ποί­η­σα ότι υπάρ­χει και ζωή έξω από τον στίβο.

Πρώτη κα­τα­στρο­φή της μόδας

Ευ­τυ­χώς για μένα δεν είχα καμία! Αφού ασχο­λού­μαι με το στίβο, τον πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο φοράω αθλη­τι­κά ρούχα λόγω των απαι­τή­σε­ων της προ­πό­νη­σης.

Πρώτο πράγ­μα που έμαθα να μα­γει­ρεύω

Ιτα­λι­κή μα­κα­ρο­νά­δα με σάλ­τσα ντο­μά­τας και τυρί Gouda. Ήθελα να εντυ­πω­σιά­σω τους φί­λους που είχα κα­λέ­σει στο σπίτι. Όμως δεν ήταν και η κα­λύ­τε­ρη προ­σπά­θεια και ευ­τυ­χώς το delivery της πι­τσα­ρί­ας ήρθε γρή­γο­ρα και έφερε αλη­θι­νό φα­γη­τό στο σπίτι!

Το πρώτο μου αυ­το­κί­νη­το

Ένα μικρό κί­τρι­νο Fiat Panda. Το αγό­ρα­σα στα 18α γε­νέ­θλια μου με τα χρή­μα­τα που μά­ζευα και το έχω ακόμα. Εύ­χο­μαι το Panda μου σύ­ντο­μα να με­τα­μορ­φω­θεί σε μια Ferrari, αλλά αυτό δεν έχει συμ­βεί ακόμη!

Πρώτο κα­τοι­κί­διο

Ένα μικρό μαλ­τε­ζά­κι που ζύ­γι­ζε δύο κιλά. Ήμουν πολύ στε­νο­χω­ρη­μέ­νη που έχασα τη σεζόν του κλει­στού το 2012, λόγω ενός τραυ­μα­τι­σμού στο γό­να­το και έτσι απο­φά­σι­σα να αγο­ρά­σω ένα κα­τοι­κί­διο. Από τότε ο μι­κρός μου φίλος πάντα κα­τα­φέρ­νει να μου φτιά­ξει το κέφι όταν δε νοιώ­θω και τόσο καλά.