Α-τύπος και υπογραμμός: Περί πατριωτισμού ο λόγος…

Η φετινή παρέ­λαση της 25ης Μαρτίου τα είχε όλα. Και εορ­τα­σμούς και αίσθημα εθνικής υπε­ρη­φά­νειας, και ολίγον από μετα­να­στευ­τικό, και ολίγον από τρο­μο­κρα­τία, και ολίγον από μαντή­λες, δύο οκάδες πατριω­τι­σμού παρα­πάνω ένεκα των συγκυ­ριών και βεβαίως μπα­κα­λιάρο με σκορ­δα­λιά. Όλα μαζί, ένα.

Η μαντήλα της μαθή­τριας και όλοι οι μετα­νά­στες που πρέπει να φύγουν από τη χώρα έγιναν πρώτο θέμα συζή­τη­σης μεταξύ χωριά­τι­κης, μπα­κα­λιά­ρου και μπύρας και ταυ­τό­χρονα τα ίδια θέματα έπαιζαν επα­νά­ληψη σε κάθε ΜΜΕ που «σέβεται» την ενη­μέ­ρωση, σε περί­πτωση που δεν εμπε­δώ­σαμε το δίλημμα.

Την ίδια ώρα, πανη­γυ­ρί­ζαμε που ένα σχολείο στην Ν. Αφρική, η σχολή Σαχέτι που βρί­σκε­ται στο Γιο­χά­νε­σμπουργκ και δημιουρ­γή­θηκε το 1974 από την ελλη­νική παροι­κία, τίμησε την επέτειο της 25ης Μαρτίου με κάθε επι­ση­μό­τητα. Με Ελληνες αλλά και έγχρω­μους μαθητές που ντύ­θη­καν τσο­λιά­δες και χόρεψαν ελλη­νικά παρα­δο­σιακά τρα­γού­δια. Πώς γίνεται στην Ελλάδα, ο έγχρω­μος ή οποιοσ­δή­ποτε αλλο­δα­πός με την στολή του τσολιά να «ξενίζει» και στο εξω­τε­ρικό ο «ξένος» με την ίδια στολή να τιμάει την Ελλάδα;

Πώς γίνεται να θέλουμε τον ξένο να δου­λεύει στα χωράφια μας, να χτίζει την οικο­δομή μας, να τον έχουμε σερ­βι­τόρο, τις αλλο­δα­πές να κάνουν κον­σο­μα­σιόν, να δου­λεύ­ουν πίσω από το μπαρ, να χορεύ­ουν για να μας δια­σκε­δά­ζουν, να προ­σέ­χουν τους ηλι­κιω­μέ­νους γονείς μας ή να μας καθα­ρί­ζουν τα σπίτια, βεβαίως στην «μαύρη εργασία» αλλά ταυ­τό­χρονα να μην θέλουμε να ανα­πνέ­ουν τον ίδιο αέρα με εμάς;

Γιατί ο Βρε­τα­νός ή ο Βέλγος, ή ο Πορ­το­γά­λος είναι «καλύ­τε­ρος ξένος» από τον Αλβανό, τον Ρουμάνο ή τον Βούλ­γαρο;

Οι Ελληνες, στα τελευ­ταία χρόνια της οικο­νο­μι­κής κρίσης, φεύγουν κατά κύματα στο εξω­τε­ρικό. Μετα­να­στεύ­ουν και έχουν να αντι­με­τω­πί­σουν στις χώρες που πάνε ανα­ζη­τώ­ντας καλύ­τερη τύχη, ανθρώ­πους που επίσης τους «κολλάνε» ταμπε­λά­κια με την ίδια ευκολία που το κάνουμε κι εμείς στην Ελλάδα.

Αραγε, πώς μετριέ­ται ο πατριω­τι­σμός, πώς μετριέ­ται η αγάπη σου για την πατρίδα; Με το κιλό, με την οκά, με το μέτρο; Πώς διεκ­δι­κείς το «προ­νό­μιο» του πατριώτη, και ποιος έχει το δικαί­ωμα να μετρά τον πατριω­τι­σμό σου; Πώς γίνεται ο δια­χω­ρι­σμός σε πατριώ­τες και μη; Ποιος μοι­ρά­ζει ταμπε­λά­κια;

Πατριώ­της είναι αυτός που αγαπάει τον τόπο του. Αυτός που δεν είναι από τον σου αλλά ζει σε αυτόν, τον αγαπάει, τον σέβεται και τον τιμάει πώς λέγεται;

Ο δια­χω­ρι­σμός δεν θα έπρεπε να γίνεται με βάση την κατα­γωγή, ή το χρώμα του δέρ­μα­τος. Ο δια­χω­ρι­σμός θα έπρεπε να γίνεται βάσει του αν αγαπάς και σέβεσαι τον τόπο που γεν­νή­θη­κες ή που επέ­λε­ξες να ζήσεις. Υπάρ­χουν πολλοί «ξένοι» που ζουν στην Ελλάδα, την τιμούν, την αγαπούν και την σέβο­νται περισ­σό­τερο από κάποιους- ευτυχώς λίγους- «Ελλη­να­ρά­δες» που την κακο­ποιούν συστη­μα­τικά. Όπως επίσης, υπάρ­χουν ξένοι που ζουν σε αυτόν τον τόπο, δεν τον σεβά­στη­καν ποτέ και τον δια­σύ­ρουν σε κάθε ευκαι­ρία και υπάρ­χουν Ελληνες που ζουν στο εξω­τε­ρικό και μας κάνουν υπε­ρή­φα­νους καθη­με­ρινά. Και υπάρχει και η πλειο­νό­τητα των Ελλήνων, που ζει σε αυτόν τον ευλο­γη­μένο τόπο, και κάθε μέρα μοχθεί, αγω­νί­ζε­ται, παλεύει και αγκο­μα­χεί για να δει καλύ­τε­ρες ημέρες ή του­λά­χι­στον να προ­λά­βει να δει καλύ­τε­ρες μέρες η επόμενη γενιά. Ας μιλή­σουμε λοιπόν ξανά για το πώς μετριέ­ται ο πατριω­τι­σμός…