Η «Κάλυμνος των ΗΠΑ» -“Είναι σαν να ζούμε στα Δωδεκάνησα” λέει ο Καλύμνιος Δήμαρχος

Χιλιά­δες Δωδε­κα­νή­σιοι μετα­νά­στευ­σαν μαζικά από την Κάλυμνο, τη Σύμη και τη Χάλκη πριν από πολλές δεκα­ε­τίες στη νότια αυτή πολι­τεία σε ανα­ζή­τηση μιας καλύ­τε­ρης ζωής. Μαζί τους μετέ­φε­ραν στην άλλη άκρη της Γης την παρα­δο­σιακή τεχνο­γνω­σία από τα νησιά του Αιγαίου και οι έμπει­ροι βου­τη­χτά­δες έφτια­ξαν καΐκια και ανέ­πτυ­ξαν τη σπογ­γα­λιεία.

Σήμερα, στη γοη­τευ­τική μικρή πολι­τεία που θυμίζει το Αρχι­πέ­λα­γος κυριαρ­χεί το ελλη­νικό στοι­χείο και, για πρώτη φορά στα χρονικά, ένας ομο­γε­νής εκλέ­γε­ται στη θέση του δημάρ­χου. Ο κ. Χρυ­σό­στο­μος Αλα­χού­ζος, γεν­νη­μέ­νος στην Κάλυμνο, μετα­νά­στευσε εκεί τη δεκα­ε­τία του ’60 και τώρα ανα­λαμ­βά­νει τα ηνία στην πόλη των σφουγ­γα­ρά­δων. Με προη­γού­μενη θητεία στον δήμο ως αντι­δή­μαρ­χος, με παρου­σία στα κοινά και βεβαίως ενεργό δράση στην παροι­κία, ο κ. Αλα­χού­ζος κέρδισε τη μάχη στις τοπικές εκλογές που διε­ξή­χθη­σαν την περα­σμένη εβδο­μάδα. Αμέσως τα νέα έφτασαν και στο νησί… Αλλωστε σχεδόν κάθε οικο­γέ­νεια έχει κάποιον συγγενή μετα­νά­στη.

Η πορεία του

«Γεν­νή­θηκα στην Κάλυμνο το 1951 και έφυγα στην Αμερική τη δεκα­ε­τία του ’60, σε ηλικία 13 ετών. Εγκα­τα­στα­θή­καμε στο Τάρπον Σπρινγκς μαζί με τον πατέρα μου και τον αδελφό μου αρχικά. Ο πατέρας μου πήγε εκεί για σφουγ­γα­ράς και μας πήρε μαζί του, ενώ αργό­τερα ήρθε και η υπό­λοιπη οικο­γέ­νεια, η μητέρα και η αδελφή μου», αφη­γεί­ται στο «Εθνος» ο κ. Χρυ­σό­στο­μος Αλα­χού­ζος λίγο μετά την εκλο­γική νίκη του. «Εχω ζήσει τη ζωή του σφουγ­γαρά από κοντά, βλέ­πο­ντας τον πατέρα μου ο οποίος δούλευε στα σφουγ­γά­ρια, απέ­κτησε δικό του καΐκι και ήταν καπε­τά­νιος. Σήμερα η πόλη έχει 25.000 κατοί­κους και ανάμεσά τους υπάρχει μεγάλη παροι­κία, την οποία δημιούρ­γη­σαν οι σφουγ­γα­ρά­δες από την Κάλυμνο, τη Σύμη, τη Χάλκη, ενώ υπάρ­χουν ομο­γε­νείς και από άλλες περιο­χές της Ελλάδας. Η ελλη­νική κοι­νό­τητα γενικά είναι πολύ δρα­στή­ρια, πολλοί έχουν επι­χει­ρή­σεις, είναι εγγράμ­μα­τοι, έχουν πολι­τι­στι­κούς συλ­λό­γους και απο­τε­λούν ένα δυνατό στοι­χείο της κοι­νω­νίας».

Στις αρχές του 20ού αιώνα ανα­πτύ­χθηκε μια ισχυρή οικο­νο­μία από τη σπογ­γα­λιεία και χιλιά­δες νησιώ­τες μετα­νά­στευ­σαν στη Φλό­ρι­ντα

Στις αρχές του 20ού αιώνα ανα­πτύ­χθηκε μια ισχυρή οικο­νο­μία από τη σπογ­γα­λιεία και χιλιά­δες νησιώ­τες μετα­νά­στευ­σαν στη Φλό­ρι­ντα

Τη δεκα­ε­τία του 1880 οι λιγο­στοί τότε κάτοι­κοι του Τάρπον Σπρινγκς αυξή­θη­καν, κτί­στη­καν όμορφα βικτω­ριανά σπίτια και ο κόλπος γέμισε με ατμό­πλοια, σκάφη και ψαρά­δικα. Με την ανά­πτυξη του εμπο­ρίου η περιοχή απέ­κτησε κοσμο­πο­λί­τικη ατμό­σφαιρα, με ξενο­δο­χεία, ακόμα και όπερα.

Οταν ξεκί­νησε η εμπο­ρική αξιο­ποί­ηση των σφουγ­γα­ριών έφτασαν και οι πρώτοι Ελληνες μετα­νά­στες για να εργα­στούν ως δύτες. Ανάμεσά τους ήταν και ο Ιωάννης Κόκ­κο­ρης από το Λεω­νί­διο, ο οποίος το 1905 ουσια­στικά παρου­σί­ασε για πρώτη φορά την τεχνική της συλ­λο­γής σπόγγων στο Τάρπον Σπρινγκς.

Ανά­πτυξη εμπο­ρίου

Ο ίδιος έφερε σπογ­γα­λιείς από τα Δωδε­κά­νησα και σύντομα στο χωριό των σφουγ­γα­ρά­δων έφτασαν δύτες από τις Σπέτσες, την Υδρα, την Αίγινα. Υστερα, ενώ τα καλάθια ανέ­βαι­ναν γεμάτα με σφουγ­γά­ρια από τον βυθό, εμφα­νί­στη­καν οι έμποροι, οι μεσίτες και στα­διακά ανα­πτύ­χθηκε ολό­κληρη βιο­μη­χα­νία. Εκτιζαν σκαριά, παρεί­χαν εξο­πλι­σμό και έδιναν χρη­μα­το­δο­τή­σεις για τον στόλο με τα σφουγ­γα­ρά­δικα ο οποίος συνεχώς μεγά­λωνε.

Η ανά­πτυξη έφερε και το Χρη­μα­τι­στή­ριο των Σφουγ­γα­ριών που δημιούρ­γη­σαν δύτες, έμποροι, ιδιο­κτή­τες σκαφών κ.ά. Οι Ελληνες ίδρυσαν τη δική τους κοι­νό­τητα και έπειτα απέ­κτη­σαν και την Ορθό­δοξη Εκκλη­σία του Αγίου Νικο­λάου. Η πόλη είχε πλέον απο­κτή­σει μια και­νούρ­για ταυ­τό­τητα με μεσο­γειακό χρώμα και την ελλη­νική ατμό­σφαιρα.

Είναι σαν να ζούμε στα Δωδε­κά­νησα

Μετά τον πόλεμο, το 1948, η επι­δη­μία της κόκ­κι­νης άλγης στον Κόλπο του Μεξικού έφτασε και σε εκείνα του νερά και οι περιο­χές των σφουγ­γα­ριών υπέ­στη­σαν τερά­στια κατα­στροφή. Αρκετοί έγιναν αλιείς και τα σφουγ­γά­ρια μετα­τρά­πη­καν σε του­ρι­στικό αξιο­θέ­ατο. Η ανά­καμψη επέ­στρεψε το 1959 και στα­διακά οι περιο­χές με τα σφουγ­γά­ρια ανα­γεν­νή­θη­καν κυρίως τη δεκα­ε­τία του ’70. Σε αυτό το περι­βάλ­λον βρέθηκε η οικο­γέ­νεια του κ. Αλα­χού­ζου, όταν ο πατέρας του σημε­ρι­νού δημάρ­χου πάλευε για τον επιού­σιο με το καΐκι του για να ανα­θρέ­ψει τα παιδιά του.

«Στο Τάρπον Σπρινγκς συνέ­χισα το σχολείο που είχα δια­κό­ψει στην Κάλυμνο. Υστερα πήγα στον στρατό, υπη­ρέ­τησα στους πεζο­ναύ­τες και έπειτα ολο­κλή­ρωσα τις σπουδές μου. Ασχο­λή­θηκα με επι­χει­ρή­σεις και με τις επι­κοι­νω­νίες στην εταιρία Fortune 500 Company ως μάνα­τζερ επί πολλά χρόνια», λέει ο κ. Χρυ­σό­στο­μος Αλα­χού­ζος ή απλώς Chris για τους φίλους και πατριώ­τες οι οποίοι τον υπο­στή­ρι­ξαν στις εκλογές και τον εξέ­λε­ξαν ως ανώτατο άρχοντα στην πόλη των σφουγ­γα­ριών.

«Εχω την τιμή να υπη­ρε­τήσω όλο τον λαό του Τάρπον Σπρινγκς, να είμαι δήμαρ­χος για όλο τον κόσμο. Βεβαίως με στή­ρι­ξαν πολύ οι Ελληνες και είμαι ο πρώτος που έχει γεν­νη­θεί στην Ελλάδα και φτάνει στο αξίωμα του δημάρ­χου. Οταν τελεί­ω­σαν οι εκλογές, πήγα στα ελλη­νικά καφε­νεία να δω τους πατριώ­τες και να τους ευχα­ρι­στήσω. Ηταν όλοι τους ενθου­σια­σμέ­νοι γιατί ένας δικός τους άνθρω­πος είχε ψηφι­στεί για να λάβει την αρχηγία της πόλης».

Στόλος

Σήμερα το Τάρπον Σπρινγκς δια­θέ­τει ακόμα στόλο με καΐκια των σφουγ­γα­ρά­δων. Η βιο­μη­χα­νία των σπόγγων παρα­μέ­νει ενεργή, καθώς η ανα­βί­ωση έφερε εντυ­πω­σιακά απο­τε­λέ­σματα. Παράλ­ληλα το θερμό κλίμα, ο χαρα­κτή­ρας της περιο­χής και οι θρύλοι των σφουγ­γα­ρά­δων προ­σελ­κύ­ουν πολλούς επι­σκέ­πτες και η μικρή πόλη έχει κατα­στεί δημο­φι­λές θέρετρο δια­κο­πών.

«Είναι μία από τις λίγες πόλεις σε όλο τον κόσμο που έχει σφουγ­γα­ρά­δικα και είναι όλοι Ελληνες. Υπάρχει η ελλη­νική κουλ­τούρα, τα ήθη και τα έθιμα από τα νησιά μας. Συγ­χρό­νως πολλοί άνθρω­ποι έρχο­νται από όλη την Αμερική και την Ευρώπη για να δούμε αυτό το ελλη­νικό χωριό όπου επι­κρα­τεί μια ατμό­σφαιρα του Αιγαίου, σαν να είναι νησί της Δωδε­κα­νή­σου», λέει ο κ. Αλα­χού­ζος, ο οποίος δια­τη­ρεί άριστα την ελλη­νική γλώσσα, ενώ το ίδιο προ­σπα­θεί για τα παιδιά του. Οσο για τις σχέσεις με την Κάλυμνο: «Προ­σπαθώ να έρχομαι τακτικά, σχεδόν κάθε χρόνο, καθώς στο νησί έχω συγ­γε­νείς και αρκε­τούς φίλους».

Γιώργος Απο­στο­λί­δης ΕΘΝΟΣ