Aντώνης Καμπουράκης: «Γνώμην δύνανται να έχουν άπαντες. Γνώσιν διά να έχουν γνώμην έχουν;»

Αρθρο του προ­έ­δρου της Ενωσης Ξενο­δό­χων Ρόδου κ. Αντώνη Καμπου­ράκη

Στα χρόνια της κρίσης και των μνη­μο­νίων, ο του­ρι­σμός κατά­φερε να μείνει όρθιος. Μέχρι σήμερα έχουμε κατα­γρά­ψει τρείς συνε­χό­με­νες χρονιές με ρεκόρ σε αφίξεις. Το γεγονός αυτό απο­τε­λεί επί­τευγμα πρώτου μεγέ­θους, αν μάλιστα ανα­λο­γι­στεί κανείς την εικόνα της τερά­στιας κατα­στρο­φής στην υπό­λοιπη οικο­νο­μία.

Ο του­ρι­σμός, με αυτή την επι­τυ­χία του, έγινε το εθνικό «απο­κού­μπι». Δημιούρ­γησε τζίρους, δου­λειές, εισο­δή­ματα, φορο­λο­γικά έσοδα και ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές. Ταυ­τό­χρονα, απέδωσε άμεσο μέρισμα στις τοπικές κοι­νω­νίες μας, όπως κάνουμε στη Ρόδο, χρη­μα­το­δο­τώ­ντας δράσεις και πρω­το­βου­λίες κοι­νω­νι­κής αλλη­λεγ­γύης για τους πιο αδύ­να­μους συμπο­λί­τες μας. Για αυτό το «πατριω­τικό επι­χει­ρείν» που ασκεί ο κόσμος του του­ρι­σμού, δηλώνω περή­φα­νος που είμαι Έλληνας ξενο­δό­χος.

Χιλιά­δες συνά­δελ­φοί μου όπως και εγώ, όλα αυτά τα τελευ­ταία χρόνια δώσαμε τον καλύ­τερό εαυτό μας, για να αντέ­ξουμε στην εν μέσω κρίσης γενι­κευ­μένη επίθεση που δεχθή­καμε, με χαρά­τσια, υπερ­φο­ρο­λό­γηση και κλεί­σιμο της στρό­φιγ­γας των τρα­πε­ζών. Τα κατα­φέ­ραμε με μεγάλες θυσίες, αλλά σήμερα καλού­μα­στε να αντι­με­τω­πί­σουμε μια νέα, μεγα­λύ­τερη πρό­κληση, αυτή που δια­μορ­φώ­νουν οι ανε­ξέ­λεγ­κτες προ­σφυ­γι­κές ροές προς την χώρα μας.

Το προ­σφυ­γικό είναι ένα πραγ­μα­τικά δισε­πί­λυτο διεθνές ανθρω­πι­στικό πρό­βλημα, με τερά­στιες οικο­νο­μι­κές, γεω­πο­λι­τι­κές, θρη­σκευ­τι­κές και ηθικές δια­στά­σεις. Η δια­χεί­ρισή του απαιτεί υψηλές διπλω­μα­τι­κές ικα­νό­τη­τες, βαθιά γνώση της παγκό­σμιας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, και εμπει­ρία στην απο­τε­λε­σμα­τική δια­χεί­ριση κρίσεων.

Στην εθνική του διά­σταση, επι­βά­λει λεπτούς και άκρως προ­σε­κτι­κούς χει­ρι­σμούς από την κυβέρ­νηση της χώρας, ούτως ώστε, μαζί με τους εταί­ρους μας, να βρεθεί μια ολο­κλη­ρω­μένη και δίκαιη ευρω­παϊκή λύση, να απο­τρα­πούν τα χει­ρό­τερα, και να μην κατα­λή­ξουμε να μετα­τρα­πεί η Ελλάδα μας σε «αποθήκη» ψυχών.

Είναι προ­φα­νές ότι το προ­σφυ­γικό δεν είναι πρό­βλημα για συζή­τηση του καφε­νείου, ούτε πεδίο για άσκηση ιδε­ο­λη­πτι­κών αντι­λή­ψεων. Αρκεί αυτό το προ­φα­νές, να το αντι­λη­φθούμε επι­τέ­λους όλοι μας, και συνάμα να περιο­ρι­στεί ο καθένας μας στο ρόλο που του ανα­λο­γεί, στην επίπονη προ­σπά­θεια που απαι­τεί­ται, για τον περιο­ρι­σμό των συνε­πειών της προ­σφυ­γι­κής κρίσης.

Σε ό,τι αφορά σε εμάς τους ξενο­δό­χους, θέλω να κάνω έκκληση, τούτες τις δύσκο­λες για την πατρίδα μας και την ελλη­νική κοι­νω­νία ώρες, για τρία πράγ­ματα:

1. Να συνε­χί­σουμε να αγκα­λιά­ζουμε τον ξένο. Όλες αυτές τις δεκα­ε­τίες ο καλύ­τε­ρος πρε­σβευ­τής της Ελλάδας στον υπό­λοιπο κόσμο, ο του­ρι­σμός, κατα­γρά­φει την Ελλάδα ως την χώρα του Ξένιου Δία. Αυτοί είμαστε λοιπόν και γι’ αυτό είμαστε περή­φα­νοι. Δεν φοβό­μα­στε τον ξένο και ειδικά τον αδύναμο. Γι’ αυτό και ως ξενο­δό­χοι σε όλη την Ελλάδα συμ­με­τέ­χουμε ενεργά στην ανα­κού­φιση του προ­βλή­μα­τος, συνει­σφέ­ρο­ντας ό,τι μπο­ρούμε για να εξα­σφα­λι­στούν όροι ανθρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας, για αυτούς που η ιστορία μας έφερε στην χώρα μας.

2 Να μην ανα­πα­ρά­γουμε την κατα­στρο­φο­λο­γία, που λει­τουρ­γεί σαν αυτο­εκ­πλη­ρού­μενη προ­φη­τεία. Το χει­ρό­τερο για τον του­ρι­σμό είναι η διαρκής ανα­βάθ­μιση της ανη­συ­χίας. Όποιος το κάνει, πυρο­βο­λεί πισώ­πλατα τον ελλη­νικό του­ρι­σμό.

3. Να παρα­μεί­νουμε συγκε­ντρω­μέ­νοι στη δουλειά που ξέρουμε να κάνουμε καλά. Οι ξενο­δό­χοι επ’ ουδενί δεν είμαστε και δεν πρέπει να είμαστε σχο­λια­στές της προ­σφυ­γι­κής κρίσης, δια­τυ­πώ­νο­ντας μάλιστα και γνώμες για την επίλυσή της. Δεν είναι αυτή η δική μας δουλειά. Εμείς οφεί­λουμε να επι­κε­ντρω­θούμε αφενός στο να προ­σφέ­ρουμε μια αξέ­χα­στη εμπει­ρία φιλο­ξε­νίας στους επι­σκέ­πτες μας, και αφε­τέ­ρου να φρο­ντί­σουμε για την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερη προβολή του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού, και των μονα­δι­κών του συγκρι­τι­κών πλε­ο­νε­κτη­μά­των.

Τις μάχες τις κερ­δί­ζει κανείς όταν τις δίνει στο πεδίο, που είναι ισχυρός και όχι εκεί όπου είναι αδύ­να­μος. Η μάχη της επι­βί­ω­σης της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας, και συνα­κό­λουθα της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας, θα κερ­δη­θεί με μπρο­στάρη και φυσικό πρω­τα­γω­νι­στή τον του­ρι­σμό. Αυτό είναι το «δυνατό χαρτί» της Ελλάδας, και αυτή την ώρα θα έχουν πελώ­ριες ιστο­ρι­κές ευθύνες όσοι -είτε σχε­δια­σμένα, είτε από αφέλεια-, «κάψουν» αυτό το χαρτί. Οι εθνικές συνέ­πειες θα είναι ανυ­πο­λό­γι­στες.

Υ.Γ. Ο μεγάλος Πλά­τω­νας, μας άφησε μια βαρύ­τιμη πνευ­μα­τική κλη­ρο­νο­μιά. Μεταξύ άλλων και το από­φθεγμα «Γνώμην δύνα­νται να έχουν άπαντες. Γνώσιν διά να έχουν γνώμην έχουν;». Αυτή τη δύσκολη ώρα, καλά θα κάνουμε να ακού­σουμε, με πολλή προσοχή, τα λόγια του σοφό­τε­ρου των Ελλήνων. Θα είναι ό,τι πιο σοφό μπο­ρούμε να κάνουμε…