Α-τύπος και υπογραμμός: Μια στάλα ελπίδας…

Όπως κάθε φορά που κα­τα­τί­θε­ται μια δια­φο­ρε­τι­κή πρό­τα­ση, μια νέα ιδέα οι από­ψεις δι­ί­στα­νται. Και είναι υγιές. Ετσι έγινε και με την πρό­τα­ση για την ανά­δει­ξη της κλη­ρο­νο­μιάς του Κο­λοσ­σού.

Επεσε μια εν­δια­φέ­ρου­σα -κατά την άποψή μου- ιδέα στο τρα­πέ­ζι και χω­ρι­στή­κα­με στα δύο για το αν θα πρέ­πει να προ­χω­ρή­σει αυτή η ιδέα ή όχι.

Ομο­λο­γώ ότι η ιδέα με εξέ­πλη­ξε ευ­χά­ρι­στα. Ναι, να προ­σπα­θή­σου­με να ορί­σου­με ένα ση­μείο ανα­φο­ράς για τη Ρόδο. Ο Κο­λοσ­σός θα μπο­ρού­σε να είναι μία από τις προ­τά­σεις που αξί­ζει να ασχο­λη­θού­με.

Δεν είμαι επι­στή­μο­νας, δεν είμαι αρ­χι­τέ­κτο­νας, δεν είμαι πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός, δεν είμαι αρ­χαιο­λό­γος που ση­μαί­νει ότι δεν έχω τις γνώ­σεις να επι­χει­ρη­μα­το­λο­γή­σω στις δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις που έχουν κα­τα­τε­θεί και που είναι σε­βα­στές. Δεν μιλώ όμως σε αυτή τη βάση. Τα όποια στα­τι­κά ή κα­τα­σκευα­στι­κά ή αι­σθη­τι­κά ζη­τή­μα­τα, υπάρ­χουν αρ­μό­διοι που μπο­ρούν να τα εντο­πί­σουν και τα αντι­με­τω­πί­σουν.

Είναι όμως και­ρός, να πά­ψου­με να ανα­λω­νό­μα­στε και να ανα­λώ­νου­με την μι­ζέ­ρια μας. Ναι και η λακ­κού­βα πρέ­πει να κλεί­σει,  και ο δρό­μος να ασφαλ­το­στρω­θεί και η κα­μέ­νη λάμπα να αλ­λα­χθεί και οι ξε­βαμ­μέ­νες δια­βά­σεις να βα­φτούν και τα σκου­πί­δια να μα­ζευ­τούν και να επι­λυ­θούν μία σειρά από θέ­μα­τα που γκρι­ζά­ρουν την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας και που μας κρα­τούν δέ­σμιους της δια­χεί­ρι­σής τους.

Όμως, ο στό­χος πρέ­πει να είναι αυτός; Θεωρώ ότι ο στό­χος δεν πρέ­πει να είναι μόνον αυτός αλλά ΚΑΙ αυτός. Ο πήχης για το τι θέ­λου­με για τη Ρόδο, πρέ­πει να ανέ­βει. Η συ­ζή­τη­ση για τον Κο­λοσ­σό είναι μια καλή αρχή, ίσως όχι απα­ραί­τη­τα για την ανα­κα­τα­σκευή του, αλλά ως βάση για το ότι θα πρέ­πει επι­τέ­λους να βγού­με από τον κλοιό της μι­ζέ­ριας και να στο­χεύ­σου­με υψη­λό­τε­ρα.

Η λακ­κού­βα, η λάμπα και τα σκου­πί­δια θα πρέ­πει να απα­σχο­λή­σουν τους το­πι­κούς άρ­χο­ντες και τις αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες. Είναι όμως δική μας ευ­θύ­νη να στα­μα­τή­σου­με να ανα­κυ­κλώ­νου­με την μι­ζέ­ρια.

Είναι ευ­και­ρία να ανοί­ξει ένας διά­λο­γος για να γίνει επι­τέ­λους το επό­με­νο βήμα. Ηλιο και θά­λασ­σα δεν έχει μόνο η Ρόδος και δεν αρ­κούν πλέον για την προ­ώ­θη­ση του νη­σιού μας. Εδώ και χρό­νια δεν αρ­κούν.

Εχου­με μια εξαι­ρε­τι­κά πλού­σια ιστο­ρία την οποία δεν έχου­με ανα­δεί­ξει και δεν έχου­με εκ­με­ταλ­λευ­θεί, σε σχέση με άλ­λους αντα­γω­νι­στές προ­ο­ρι­σμούς που με λι­γό­τε­ρες περ­γα­μη­νές έχουν κα­τα­φέ­ρει πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα από εμάς.

Δεν ξέρω αν ο Κο­λοσ­σός, η Παλιά Πόλη, οι Πε­τα­λού­δες ξε­χω­ρι­στά ή και όλα μαζί, είναι εκεί­να τα οποία θα πρέ­πει να ανα­δει­χθούν με τρόπο δια­φο­ρε­τι­κό, όμως αν δεν ανοί­ξει διά­λο­γος δεν θα μά­θου­με ποτέ. Αν κα­τα­πνί­γου­με κάθε μια νέα ιδέα που κα­τα­τί­θε­ται, τότε έχω την εντύ­πω­ση ότι θα μας φάει όλους η λακ­κού­βα που βλέ­που­με μπρο­στά μας. Μια στάλα ελ­πί­δας χρειά­ζε­ται για να ση­κώ­σου­με το βλέμ­μα και να δούμε λίγο πιο μα­κριά. Ας μην αφή­σου­με να την κα­τα­πιεί το γκρί­ζο που πε­ρι­βάλ­λει την πόλη, το νησί, την ζωή μας…