Πρόσωπα της Χρονιάς: Οι εθελοντές της Ρόδου (φώτο)

Η χρο­νιά που πέ­ρα­σε ανέ­δει­ξε ζη­τή­μα­τα που άλλη φορά στο πα­ρελ­θόν δεν εί­χα­με ζήσει ή αντι­με­τω­πί­σει. Κο­ρυ­φαίο και πο­λυ­διά­στα­το το φαι­νό­με­νο των με­τα­να­στευ­τι­κών-προ­σφυ­γι­κών ροών προς τη χώρα μας που απο­τε­λεί την πύλη ει­σό­δου στην Ευ­ρώ­πη. Τα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου,τα νησιά μας, έμελ­λε να γί­νουν το πρώτο βήμα προς την ελευ­θε­ρία και την ασφά­λεια που προσ­δο­κούν οι εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες με­τα­νά­στες και πρό­σφυ­γες.

Άλ­λο­τε πάλι,η προ­σπά­θεια διέ­λευ­σης από τα απέ­να­ντι πα­ρά­λια προς τα νησιά μας,έμελ­λε να γίνει ο υγρός τάφος για πολ­λούς απ΄αυ­τούς τους δύ­στυ­χους αν­θρώ­πους, με­τα­ξύ αυτών πολ­λές γυ­ναί­κες και μικρά ή ασυ­νό­δευ­τα παι­διά. Γί­να­με αυ­τό­πτες μάρ­τυ­ρες στις αφί­ξεις άθλιων,επι­κίν­δυ­νων σκα­φών που με­τέ­φε­ραν πολ­λα­πλά­σιους αν­θρώ­πους από τη χω­ρη­τι­κό­τη­τα τους.

Γί­να­με αυ­τό­πτες μάρ­τυ­ρες στις αγω­νιώ­δεις προ­σπά­θειες των δύ­στυ­χων να σώ­σουν τη ζωή των παι­διών και τη δική τους όταν κα­θο­δη­γού­με­νοι, έρι­χναν στα βρά­χια των ακτών μας τις ακρι­βο­πλη­ρω­μέ­νες σα­πιό­βαρ­κες ή τρυ­πού­σαν, τα χρυ­σο­πλη­ρω­μέ­να στους δια­κι­νη­τές, φου­σκω­τά.

Γί­να­με αυ­τή­κο­οι μάρ­τυ­ρες στις κραυ­γές του φόβου και της απώ­λειας των πιο αγα­πη­μέ­νων τους αν­θρώ­πων που έχα­ναν τη ζωή τους μόλις λίγα μέτρα από την ακτή της ελευ­θε­ρί­ας τους,τις δικές μας ακτές…

Το με­γα­λείο της ελ­λη­νι­κής ψυχής και αν­θρω­πιάς εκ­φρά­στη­κε από μια κοι­νω­νία τα­λαι­πω­ρη­μέ­νη,στε­ρη­μέ­νη, εξα­θλιω­μέ­νη, σε άγνω­στους που ψά­χνουν την ελ­πί­δα, την προσ­δο­κία για μια κα­λύ­τε­ρη, ασφα­λή ζωή..

Το είδα στην ορμή των αν­θρώ­πων που πέ­φτουν στη θά­λασ­σα με αυ­τα­πάν­ρη­ση για να σώ­σουν παι­διά και ενή­λι­κες από βέ­βαιο πνιγ­μό,αφού δεν έχουν ξα­να­δεί ποτέ στη ζωή τους θά­λασ­σα.

Το είδα στα μάτια τους,γε­μά­τα αγω­νία, να ζε­στά­νουν και να συ­ντη­ρή­σουν στη ζωή,παι­διά με υπο­θερ­μία.

Το είδα στην υπερ­προ­σπά­θεια να σώ­σουν έγκυ­ες γυ­ναί­κες που λίγες μέρες μετά, έφε­ραν στον κόσμο τα αγ­γε­λού­δια τους σε ξένη γη.

Το είδα στη διά­σω­ση αν­θρώ­πων με κι­νη­τι­κά προ­βλή­μα­τα, να τους με­τα­φέ­ρουν με αυ­το­σχέ­δια φο­ρεία.

Το είδα στην άγνω­στη αγκα­λιά που χώ­θη­καν,στους νε­κρο­θα­λά­μους και στους χώ­ρους ανα­γνώ­ρι­σης των σωρών των δικών τους αν­θρώ­πων.

Το είδα στις γου­λιές νερό που τους πρό­σφε­ρε ένα άγνω­στο χέρι όταν η συ­ντρι­βή του θα­νά­του πα­ρέ­λυε την ύπαρ­ξη τους.

Το είδα στη φρο­ντί­δα των μα­τω­μέ­νων πο­διών τους από για­τρούς και νο­ση­λευ­τές.

Το είδα στο ζεστό τσάι που τους έδω­σαν μετά τη διά­σω­ση τους.

Το είδα στη αγάπη και τη συ­μπό­νια των αν­θρώ­πων που κα­θη­με­ρι­νά,μέρα και νύχτα φρο­ντί­ζουν να μα­γει­ρέ­ψουν για να τους τα­ΐ­σουν μέχρι την ώρα που θα φύ­γουν για να συ­νε­χί­σουν το μακρύ τα­ξί­δι τους στα τέσ­σε­ρα ση­μεία της γης.

Το είδα στα παι­διά και τους δα­σκά­λους που τους έδω­σαν ώρες χαράς ζω­γρα­φί­ζο­ντας, παί­ζο­ντας και τρα­γου­δώ­ντας μαζί τους.

Το είδα στην άπορη για­γιά που παίρ­νει φαί από την πρό­νοια,να φέρ­νει το μο­να­δι­κό κουτί μπι­σκό­τα που είχε σπίτι της γιατί δεν ήθελε μεί­νει αμέ­το­χη στην συ­νει­σφο­ρά.

Το είδα στις ουρές των ανώ­νυ­μων αν­θρώ­πων που άνοι­ξαν ντου­λά­πες και ντου­λά­πια του σπι­τιού ή του μα­γα­ζιού τους για δώ­σουν ό,τι είχαν για να τους ανα­κου­φί­σουν.

Το είδα στις μι­κρο­μά­νες που κου­βά­λη­σαν ρου­χα­λά­κια και βρε­φι­κά γά­λα­τα των παι­διών τους για να ζε­στά­νουν και να χορ­τά­σουν ξένα,άγνω­στα μωρά.

Το είδα σε όλους αυ­τούς τους ανώ­νυ­μους και επώ­νυ­μους Εθε­λο­ντές που έδω­σαν είδη ή προ­σω­πι­κή δου­λειά για να μειώ­σουν τον πόνο του ξε­ρι­ζω­μού και την απώ­λειας της πα­τρί­δας και των αγα­πη­μέ­νων τους.

Το είδα όμως και σ αυ­τούς που εκτε­λώ­ντας το κα­θή­κον τους ξε­πέ­ρα­σαν τον εαυτό τους,το ωρά­ριο τους και έμει­ναν στις θέ­σεις τους ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρα άυ­πνοι για να ετοι­μά­σουν τα χαρ­τιά τους για να συ­νε­χί­σουν το μακρύ τα­ξί­δι τους…

Το είδα κυ­ριο­λε­κτι­κά στα μάτια των προ­σφύ­γων και με­τα­να­στών που πλημ­μύ­ρι­ζαν ευ­γνω­μο­σύ­νη την ώρα του απο­χω­ρι­σμού. Στα χείλη τους,το ευ­χα­ρι­στώ και δεν θα σας ξε­χά­σου­με ποτέ.

Δεν θα ξε­χά­σου­με ποτέ την δεύ­τε­ρη πα­τρί­δα μας και τους αν­θρώ­πους που τους φρό­ντι­σαν. Δεν θα ξε­χά­σου­με την αγάπη και τη φι­λο­ξε­νεία που μας προ­σφέ­ρα­τε απλό­χε­ρα..

Αυτό είδα στους αμέ­τρη­τους ανώ­νυ­μους και επώ­νυ­μους κάθε ηλι­κί­ας και ιδιό­τη­τας Εθε­λο­ντές.

Αυτά είναι για μένα τα πρό­σω­πα της φε­τι­νής χρο­νιάς.

Και είναι αμέ­τρη­τα!!

Φωτό: Rodos-press.gr