ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Πρόσωπα της Χρονιάς: Οι εθελοντές της Ρόδου (φώτο)

news room 3 λεπτά ανάγνωση
Εθελοντές

Η χρονιά που πέρασε ανέ­δειξε ζητή­ματα που άλλη φορά στο παρελ­θόν δεν είχαμε ζήσει ή αντι­με­τω­πί­σει. Κορυ­φαίο και πολυ­διά­στατο το φαι­νό­μενο των μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών προς τη χώρα μας που απο­τε­λεί την πύλη εισόδου στην Ευρώπη. Τα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου,τα νησιά μας, έμελλε να γίνουν το πρώτο βήμα προς την ελευ­θε­ρία και την ασφά­λεια που προσ­δο­κούν οι εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες μετα­νά­στες και πρό­σφυ­γες.

Άλλοτε πάλι,η προ­σπά­θεια διέ­λευ­σης από τα απέ­να­ντι παράλια προς τα νησιά μας,έμελλε να γίνει ο υγρός τάφος για πολλούς απ΄αυ­τούς τους δύστυ­χους ανθρώ­πους, μεταξύ αυτών πολλές γυναί­κες και μικρά ή ασυ­νό­δευτα παιδιά. Γίναμε αυτό­πτες μάρ­τυ­ρες στις αφίξεις άθλιων,επι­κίν­δυ­νων σκαφών που μετέ­φε­ραν πολ­λα­πλά­σιους ανθρώ­πους από τη χωρη­τι­κό­τητα τους.

Γίναμε αυτό­πτες μάρ­τυ­ρες στις αγω­νιώ­δεις προ­σπά­θειες των δύστυ­χων να σώσουν τη ζωή των παιδιών και τη δική τους όταν καθο­δη­γού­με­νοι, έριχναν στα βράχια των ακτών μας τις ακρι­βο­πλη­ρω­μέ­νες σαπιό­βαρ­κες ή τρυ­πού­σαν, τα χρυ­σο­πλη­ρω­μένα στους δια­κι­νη­τές, φου­σκωτά.

Γίναμε αυτή­κοοι μάρ­τυ­ρες στις κραυγές του φόβου και της απώ­λειας των πιο αγα­πη­μέ­νων τους ανθρώ­πων που έχαναν τη ζωή τους μόλις λίγα μέτρα από την ακτή της ελευ­θε­ρίας τους,τις δικές μας ακτές…

Το μεγα­λείο της ελλη­νι­κής ψυχής και ανθρω­πιάς εκφρά­στηκε από μια κοι­νω­νία ταλαι­πω­ρη­μένη,στε­ρη­μένη, εξα­θλιω­μένη, σε άγνω­στους που ψάχνουν την ελπίδα, την προσ­δο­κία για μια καλύ­τερη, ασφαλή ζωή..

Το είδα στην ορμή των ανθρώ­πων που πέφτουν στη θάλασσα με αυτα­πάν­ρηση για να σώσουν παιδιά και ενή­λι­κες από βέβαιο πνιγμό,αφού δεν έχουν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους θάλασσα.

Το είδα στα μάτια τους,γεμάτα αγωνία, να ζεστά­νουν και να συντη­ρή­σουν στη ζωή,παιδιά με υπο­θερ­μία.

Το είδα στην υπερ­προ­σπά­θεια να σώσουν έγκυες γυναί­κες που λίγες μέρες μετά, έφεραν στον κόσμο τα αγγε­λού­δια τους σε ξένη γη.

Το είδα στη διάσωση ανθρώ­πων με κινη­τικά προ­βλή­ματα, να τους μετα­φέ­ρουν με αυτο­σχέ­δια φορεία.

Το είδα στην άγνωστη αγκαλιά που χώθηκαν,στους νεκρο­θα­λά­μους και στους χώρους ανα­γνώ­ρι­σης των σωρών των δικών τους ανθρώ­πων.

Το είδα στις γουλιές νερό που τους πρό­σφερε ένα άγνωστο χέρι όταν η συντριβή του θανάτου παρέλυε την ύπαρξη τους.

Το είδα στη φρο­ντίδα των ματω­μέ­νων ποδιών τους από για­τρούς και νοση­λευ­τές.

Το είδα στο ζεστό τσάι που τους έδωσαν μετά τη διάσωση τους.

Το είδα στη αγάπη και τη συμπό­νια των ανθρώ­πων που καθη­με­ρινά,μέρα και νύχτα φρο­ντί­ζουν να μαγει­ρέ­ψουν για να τους ταΐσουν μέχρι την ώρα που θα φύγουν για να συνε­χί­σουν το μακρύ ταξίδι τους στα τέσσερα σημεία της γης.

Το είδα στα παιδιά και τους δασκά­λους που τους έδωσαν ώρες χαράς ζωγρα­φί­ζο­ντας, παί­ζο­ντας και τρα­γου­δώ­ντας μαζί τους.

Το είδα στην άπορη γιαγιά που παίρνει φαί από την πρόνοια,να φέρνει το μονα­δικό κουτί μπι­σκότα που είχε σπίτι της γιατί δεν ήθελε μείνει αμέτοχη στην συνει­σφορά.

Το είδα στις ουρές των ανώ­νυ­μων ανθρώ­πων που άνοιξαν ντου­λά­πες και ντου­λά­πια του σπιτιού ή του μαγα­ζιού τους για δώσουν ό,τι είχαν για να τους ανα­κου­φί­σουν.

Το είδα στις μικρο­μά­νες που κου­βά­λη­σαν ρου­χα­λά­κια και βρεφικά γάλατα των παιδιών τους για να ζεστά­νουν και να χορ­τά­σουν ξένα,άγνωστα μωρά.

Το είδα σε όλους αυτούς τους ανώ­νυ­μους και επώ­νυ­μους Εθε­λο­ντές που έδωσαν είδη ή προ­σω­πική δουλειά για να μειώ­σουν τον πόνο του ξερι­ζω­μού και την απώ­λειας της πατρί­δας και των αγα­πη­μέ­νων τους.

Το είδα όμως και σ αυτούς που εκτε­λώ­ντας το καθήκον τους ξεπέ­ρα­σαν τον εαυτό τους,το ωράριο τους και έμειναν στις θέσεις τους εικο­σι­τε­τρά­ωρα άυπνοι για να ετοι­μά­σουν τα χαρτιά τους για να συνε­χί­σουν το μακρύ ταξίδι τους…

Το είδα κυριο­λε­κτικά στα μάτια των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών που πλημ­μύ­ρι­ζαν ευγνω­μο­σύνη την ώρα του απο­χω­ρι­σμού. Στα χείλη τους,το ευχα­ρι­στώ και δεν θα σας ξεχά­σουμε ποτέ.

Δεν θα ξεχά­σουμε ποτέ την δεύτερη πατρίδα μας και τους ανθρώ­πους που τους φρό­ντι­σαν. Δεν θα ξεχά­σουμε την αγάπη και τη φιλο­ξε­νεία που μας προ­σφέ­ρατε απλό­χερα..

Αυτό είδα στους αμέ­τρη­τους ανώ­νυ­μους και επώ­νυ­μους κάθε ηλικίας και ιδιό­τη­τας Εθε­λο­ντές.

Αυτά είναι για μένα τα πρόσωπα της φετινής χρονιάς.

Και είναι αμέ­τρητα!!

Φωτό: Rodos-press.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.