«Πισωγυρίσματα» με το Γκολφ Αφάντου – Για γέλια και για κλάματα η υπόθεση

Για «γέλια και για κλά­μα­τα» είναι η δια­χεί­ρι­ση του μεί­ζο­νος θέ­μα­τος που ανέ­κυ­ψε με την άρση της απαλ­λο­τρί­ω­σης ακι­νή­των που είχαν δε­σμευ­θεί για τις ανά­γκες της επέν­δυ­σης στο Γκόλφ Αφά­ντου, μετά την έκ­δο­ση σχε­τι­κών απο­φά­σε­ων του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας.

Ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών συ­γκε­κρι­μέ­να κ. Τρύ­φων Αλε­ξιά­δης και η ανα­πλη­ρώ­τρια υπουρ­γός Οι­κο­νο­μί­ας, Ανά­πτυ­ξης και Του­ρι­σμού κ. Έλενα Κου­ντου­ρά απο­φά­σι­σαν να συμ­μορ­φω­θούν προς τις απο­φά­σεις του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας και να ανα­κα­λέ­σουν με­ρι­κώς την ανα­γκα­στι­κή απαλ­λο­τρί­ω­ση που κη­ρύ­χθη­κε στην πε­ριο­χή Αφά­ντου Ρόδου υπέρ και με δα­πά­νες του ΕΟΤ, ως προς την ιδιο­κτη­σία εμ­βα­δού 11,5 στρεμ­μά­των.

Η εξέ­λι­ξη αυτή ση­μειώ­θη­κε, ενώ οι αρ­μό­διοι της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας του Δη­μο­σί­ου, κα­τέ­στη­σαν σαφές, ότι το συ­γκε­κρι­μέ­νο ακί­νη­το απο­τε­λεί πλέον κοι­νό­χρη­στο χώρο και συ­γκε­κρι­μέ­να… αι­για­λό και δεν προ­σφέ­ρε­ται προς αξιο­ποί­η­ση.

Το Κτη­μα­το­λό­γιο δεν το θε­ω­ρεί νο­μί­μως υφι­στά­με­νο και εξαι­τί­ας της θέ­σε­ώς του δεν μπο­ρεί πλέον να αξιο­ποι­η­θεί πλην για χρήση αθλη­τι­κών εγκα­τα­στά­σε­ων!!

Το ζή­τη­μα έχει εκ­θέ­σει συ­νο­λι­κά την διοί­κη­ση, αφού ου­σια­στι­κά το ΣτΕ έχει κρί­νει ορι­στι­κά ότι ο χα­ρα­κτη­ρι­ζό­με­νος πλέον ως κοι­νό­χρη­στος χώρος της πα­ρα­λί­ας εντός της οποί­ας βρί­σκε­ται το ακί­νη­το, ανή­κει στους αρ­χι­κούς του ιδιο­κτή­τες, οι οποί­οι μά­λι­στα κλή­θη­καν και επέ­στρε­ψαν τα χρή­μα­τα που τους είχε κα­τα­βά­λει το δη­μό­σιο για την απαλ­λο­τρί­ω­σή του!

Το ακί­νη­το, όπως απε­κά­λυ­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», είναι συ­νι­διο­κτη­σί­ας του πρώην υπουρ­γού Παι­δεί­ας κ. Κ. Αρ­βα­νι­τό­που­λου.

Με από­φα­ση που έλαβε το ΣτΕ, το έτος 2009, ακυ­ρώ­θη­κε η πα­ρά­λει­ψη της Διοι­κή­σε­ως να άρει την επί­δι­κη συ­ντε­τε­λε­σμέ­νη απαλ­λο­τρί­ω­ση, κατά το μέρος που αφορά στις ιδιο­κτη­σί­ες των οι­κο­γε­νειών Χα­τζη­χρι­στο­δού­λου από τ’ Αφά­ντου και Αρ­βα­νι­τό­που­λου από τον Πει­ραιά, συ­νο­λι­κού εμ­βα­δού 11.500 τ.μ. σε προ­νο­μια­κή θέση στην πε­ριο­χή.

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη έκτα­ση ανή­κει κατά το ήμισυ στον κ. Πα­να­γιώ­τη Αρ­βα­νι­τό­που­λο, πα­τέ­ρα του πρώην υπουρ­γού Παι­δεί­ας και Θρη­σκευ­μά­των, Πο­λι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμού, κα­θη­γη­τή Διε­θνών Σχέ­σε­ων στο Πά­ντειο Πα­νε­πι­στή­μιο κ. Κων­στα­ντί­νου Αρ­βα­νι­τό­που­λου.

Μετά την έκ­δο­ση της από­φα­σης του ΣτΕ από τον κ. Αρ­βα­νι­τό­που­λο και την οι­κο­γέ­νεια Χα­τζη­χρι­στο­δού­λου ζη­τή­θη­κε αρ­μο­δί­ως, για να τους επι­στρα­φεί το ακί­νη­το, να επι­στρέ­ψουν στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο τα χρή­μα­τα που είχαν ει­σπρά­ξει για την απαλ­λο­τρί­ω­ση του ακι­νή­του και μά­λι­στα με τιμές που ισχύ­ουν σή­με­ρα.

Από την απαλ­λο­τρί­ω­ση που είχε συ­ντε­λε­στεί, τους είχαν κα­τα­βλη­θεί πε­ρί­που 550.000 δρχ. και το Υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών αξί­ω­σε πλέον μετά την από­φα­ση του ΣτΕ να του κα­τα­βλη­θεί το ποσό των 29.000 ευρώ πε­ρί­που, για κάθε στρέμ­μα που τους επέ­στρε­ψε. Η απο­ζη­μί­ω­ση του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου προσ­διο­ρί­στη­κε σε 4 δό­σεις.

Η δια­δι­κα­σία αυτή, σύμ­φω­να με τις πλη­ρο­φο­ρί­ες, ολο­κλη­ρώ­θη­κε κι ενώ είχε με­τεγ­γρα­φεί το ακί­νη­το στα οι­κεία βι­βλία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου και κατά πο­σο­στά συ­νι­διο­κτη­σί­ας στους ιδιο­κτή­τες τους, με μνεία στην από­φα­ση του ΣτΕ, το ΤΑΙ­ΠΕΔ προ­χώ­ρη­σε σε εγ­γρα­φή εκ νέου στην ιδιο­κτη­σία του μετά από δή­μευ­ση την 31η Μαΐου 2013, πράγ­μα που δια­πι­στώ­θη­κε μόλις πρό­σφα­τα.

Πέραν των ανω­τέ­ρω στα οποία ανα­φέρ­θη­κε διε­ξο­δι­κώς η «δη­μο­κρα­τι­κή», προ­έ­κυ­ψε ότι εκ­κρε­μού­σε η έκ­δο­ση Κοι­νής Υπουρ­γι­κής Από­φα­σης για την επι­στρο­φή του ακι­νή­του στους αρ­χι­κούς ιδιο­κτή­τες, η οποία δη­μο­σιεύ­θη­κε τε­λι­κά στην Εφη­με­ρί­δα της Κυ­βερ­νή­σε­ως, την 13η Οκτω­βρί­ου 2015 και συ­γκε­κρι­μέ­να στο υπ’ αρίθμ. 214 τεύ­χος ανα­γκα­στι­κών απαλ­λο­τριώ­σε­ων και πο­λε­ο­δο­μι­κών θε­μά­των.

Οι υπη­ρε­σια­κοί πα­ρά­γο­ντες έχουν μεί­νει έκ­πλη­κτοι, αφού μετά τη χά­ρα­ξη του αι­για­λού στην πε­ριο­χή το 2003 (δη­μο­σιεύ­θη­κε σε ΦΕΚ δύο χρό­νια μετά) το συ­γκε­κρι­μέ­νο ακί­νη­το βρί­σκε­ται εντός του κοι­νο­χρή­στου χώρου και δεν εξαι­ρέ­θη­κε!